Το αλύγιστο κυπαρίσσι

Standard

Στέφανος Στεφάνου (1926-2016)

Ένας από τους πολλούς της ελληνικής Αριστεράς, ένας και μοναδικός

 

του Θανάση Καλαφάτη

Ο Στέφανος Στεφάνου, ο ανιδιοτελής αγωνιστής και ο αγέραστος έφηβος της Αριστεράς, μένει εξαίρετο υπόδειγμα για τους νέους, αφήνοντας πολύτιμες υποθήκες για τους νέους αγώνες που έρχονται. Ήταν ένας ιδεολόγος οραματιστής, γειωμένος στην πραγματικότητα της κάθε στιγμής και ταυτόχρονα ήταν σεμνός έξω από το περιοριστικό πλαίσιο του εγώ, απλόχερος μ’ ένα λόγο ζεστό, βαθύ και προσωπικό, και γι’ αυτό αληθινό με τους περισσότερους συναγωνιστές του, κυρίως τους νέους.

Από τα εγκαίνια των Γραφείων της ΕΜΙΑΝ, Ιούνιος 2000. Διακρίνονται από δεξιά οι Στέφανος Στεφάνου, Φίλιππος Ηλιού, Τάκης Μπενάς και Αθηνά Νικολάου

Από τα εγκαίνια των Γραφείων της ΕΜΙΑΝ, Ιούνιος 2000. Διακρίνονται από δεξιά οι Στέφανος Στεφάνου, Φίλιππος Ηλιού, Τάκης Μπενάς και Αθηνά Νικολάου

Από τα πολλά χαρίσματα και ιδιότητες που τον διέκριναν αξίζει να σημειώσουμε εκείνη του εργάτη-αγρότη-διανοούμενου, που οι ιδεολογικές του επεξεργασίες απέρρεαν από μια διαλεκτική σχέση μεταξύ των αντικειμενικών όρων της ζωής, της νόησης και της πράξης. Και ας ξεχνάμε, ακόμα, ότι το δέσιμό του με τη γη-πατρίδα και τους συμπατριώτες του ήταν αυτό που τον χαρακτήριζε και που ο ίδιος διεκδικούσε στα μακρινά συχνά του ταξίδια στον Έβρο σ’ όλη τη διάρκεια της μεγάλης του ζωής, μέχρι τα τελευταία χρόνια.

Ο χαρακτήρας της ζωής του ήταν βαθιά κοινωνικός και κοινοτικός, ακόμη και όταν ζούσε στις μεγαλουπόλεις όπου η σχέση με τον συνάνθρωπο κινδυνεύει κάθε στιγμή.

Ο Στέφανος στην εξιστόρησή του προς τη Χριστίνα Αλεξοπούλου (Ένας απ’ τους πολλούς της ελληνικής Αριστεράς, 1941-1971, εκδ. Θεμέλιο), αδικεί αληθινά τον εαυτό του όταν διερωτάται πως θα μπορούσε να έρθει σε επαφή με τη φοιτητική νεολαία όπως του είχε ζητηθεί κομματικά, αφού ο ίδιος δεν έχει περάσει παρά έξω το από ελληνικό πανεπιστήμιο. Ο Στέφανος είχε έμφυτες πνευματικές ικανότητες, που του επέτρεπαν να διατηρεί μια νεανική ζωτική δύναμη που τον προικοδοτούσε με μια ιδιαίτερη χημεία ικανή να κατανοεί τους νέους και να γίνεται πρότυπό τους. Σ’ αυτό αναμφίβολα τον βοηθούσαν οι σοβαρές καταβολές του από την αγροτική και την εργατική νεολαία. Στο σημείο αυτό θέλω να θυμηθώ τον καημό του που αρχειακοί φορείς της νεολαίας δεν συμπεριέλαβαν στον σχεδιασμό τους τη μελέτη της σύγχρονης αγροτικής νεολαίας.

Δεν είναι και χωρίς σημασία ότι οι πρώτες επαφές του Στέφανου με τη νεολαία ήταν με τους επαρχιώτες φοιτητές. Ο Φιντίας από τις Σέρρες, ο Θανάσης από την Άρτα, ο Θεοτόκης από την Κέρκυρα, ο Γιάννης από την Κατερίνη, ο Αντώνης από τη Λευκάδα, ο Μίμης από την Βοιωτία, ο Μιχάλης από το Ηράκλειο, ο Δήμος από το Μεσολόγγι και ο Κώστας από την Αρκαδία. Αυτό το έμψυχο υλικό δεν ήταν τυχαίο· όποια πέτρα και αν σήκωνες στην επαρχία, τη μετεμφυλιακή περίοδο, ξεπηδούσαν δεκάδες νέοι για να μπούνε στον αγώνα για μια νέα ζωή.

Ύστερα ο Στέφανος συνδέθηκε με τη φοιτητική οργάνωση Θεσσαλονίκης καθώς και με τους νέους αγρότες και με τους νέους εργάτες. Πρόκειται για ένα κεφάλαιο που πρέπει να μελετηθεί ιδιαίτερα. Εδώ διέπλασε αγωνιστές που σήμερα ομνύουν στο όνομά του.

Ο αξέχαστος σύντροφός μας θα παραμείνει το ψηλό κυπαρίσσι που δεν λύγισαν οι άνεμοι, καθώς πολύ-πολύ αγάπησε τη ζωή και τον άνθρωπο.

Ο Θανάσης Καλαφάτης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, πρόεδρος της ΕΜΙΑΝ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s