Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 17 Ιανουαρίου

Standard

Kείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Μαρίνας Δημητριάδου, Σταυρούλας Πουλημένη, Μύριαμ Φώτου, Άντριου Ο’Χεχάιαρ, Ρομπ Σέφιλντ, Σίμον Κρίτσλεϋ, Μπράιαν Μέρτσαντ, Φώτη Μπενλίσοϋ, Ειρήνης Βλάχου, Ελευθερίας Κουμάντου, Ιωάννας Μεϊτάνη, Γιώργου Γιαννακόπουλου, Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

Albert Bloch - The dancer (Ragtime), 1911

Albert Bloch – The dancer (Ragtime), 1911

Ο νικητής – και ποιος θα τον πολεμήσει. Ο Στρατής Μπουρνάζος σχολιάζει την εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσίας της ΝΔ και αναδεικνύει τα μέτωπα στα οποία πρέπει να επικεντρωθεί η μάχη απέναντι σε ότι η εκλογή του αντιπροσωπεύει. «Πολλά είναι ανοιχτά, και για πολλά έχω αμφιβολίες, για ένα όμως είμαι σίγουρος: όποιοι θέλουν να αντιπαλέψει τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν πρέπει επικεντρωθούν στο παρελθόν του (υπόθεση Siemens, θητεία του ως υπουργού) ή σε παράγοντες όπως η οικογενειοκρατία. Όχι επειδή αυτά είναι ασήμαντα. Κάθε άλλο, αντίθετα και η διάσταση της διαπλοκής και των πελατειακών σχέσεων (το μητσοτακέικο κράτος εν κράτει στα Χανιά) είναι πολύ σοβαρές. Ωστόσο, η αντιπαράθεση πρέπει να γίνει στο παρόν, αλλιώς όσο λέμε για την οικογένεια και ιστορίες του παρελθόντος, φοβάμαι ότι ο Κυριάκος θα κερδίζει δυναμική, μιλώντας για το αύριο, κάνοντας την κριτική μας να μοιάζει γκρίνια, φόβος και μεμψιμοιρία του παλιού. Στο σήμερα λοιπόν. Αν τολμήσει η κυβέρνηση να θεσμοθετήσει τον πολιτικό γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια, τι θα λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Θα τον υποστηρίξει (πράγμα που θα αποτελούσε, βέβαια, κέρδος για την κοινωνία μας) ή θα τα «μασήσει», αποδεικνύοντας ότι δεν είναι τόσο φιλελεύθερος; Αντίστοιχα, τι θα κάνει στο θέμα των σχέσεων κράτους-Εκκλησίας. Επίσης, στο πεδίο της δημόσιας υγείας ή το ασφαλιστικό, πώς θα τοποθετείται; Πεδίον δόξης και αντιπαράθεσης λαμπρόν, λοιπόν; Ένας νέος, φρέσκος, δυναμικός, με πιο έντονα ιδεολογικά χαρακτηριστικά αντίπαλος — τι καλύτερο! Ναι, έτσι θα ήταν, με ένα μικρό πρόβλημα: Ποιος θα είναι αυτός που αντιπαρατεθεί; Και εδώ αναδεικνύεται το κενό».

Η δικαιοσύνη, ο δικτάτορας και οι ανοιχτές πληγές της Γουατεμάλας. H Μαρίνα Δημητριάδου παρουσιάζει μια πρωτόγνωρη για τα παγκόσμια χρονικά δίκη που πρόκειται να διεξαχθεί στα δικαστήρια της Γουατεμάλας. «Στο πλαίσιο των συμφωνιών ειρήνης για τη λήξη του εμφυλίου πολέμου το 1996, είχε σχηματιστεί η Επιτροπή για την Αποσαφήνιση της Ιστορίας υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, η οποία το 1999 εξέδωσε το πόρισμά της: ο εμφύλιος είχε αφήσει γύρω στους 200 χιλιάδες νεκρούς, 45 χιλιάδες αγνοούμενους και 100 χιλιάδες εκτοπισμένους, με τις δυνάμεις ασφαλείας και τις παραστρατιωτικές ομάδες που σχετίζονταν με αυτές να είναι υπεύθυνες για πάνω από το 93 τοις εκατό των παραβιάσεων. Γύρω στο 80 τοις εκατό των θυμάτων ανήκαν στον ιθαγενικό πληθυσμό των Μάγιας, που κατηγορούνταν ως υποστηριχτές των κομμουνιστών ανταρτών.[…] Στις 1/2 αναμένεται να αρχίσει η πρώτη δίκη στα παγκόσμια χρονικά όπου ένα εθνικό δικαστήριο θα εξετάσει υπόθεση σεξουαλική δουλείας. Το 1982 στρατιώτες σκότωσαν ή εκτόπισαν κοινοτικούς αρχηγούς της εθνότητας Q’eqchi’ των Μάγιας που ζητούσαν τίτλους ιδιοκτησίας προκαλώντας τη μήνι των μεγαλογαιοκτημόνων οι οποίοι τους κατηγόρησαν για συμμετοχή στο αντάρτικο. Οι στρατιώτες υποχρέωσαν σε οικιακή και σεξουαλική δουλεία τις γυναίκες τους, κάποιες για 6 χρόνια μέχρι το κλείσιμο τη βάση. Ο κατηγορούμενος διοικητής της βάσης, ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν υπηρέτησε σε αυτήν!»

Solitaire ou Solidaire? (Μόνος ή Αλληλέγγυος; ) Συνέντευξη με τη δημοσιογράφο Σταυρούλα Πουλημένη για το ντοκιμαντέρ με θέμα το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης της Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται στο τελικό στάδιο της παραγωγής. «Το κίνητρό μας ήταν διπλό: Από τη μια πλευρά, η συνθήκη της κοινωνικής απομόνωσης που βλέπουμε να αφορά ολοένα και περισσότερους ανθρώπους γύρω μας. Από την άλλη, η αλληλεγγύη ως μια πρακτική, όχι αφηρημένη ή ιδεολογική, απάντηση στον αποκλεισμό και την απομόνωση: ως ο μοναδικός τρόπος, σε τελική ανάλυση, να στεκόμαστε στα πόδια μας και να αντιστεκόμαστε. Πρωταγωνιστές μας είναι ασθενείς που δέχτηκαν να μοιραστούν την δική τους ιστορία και μέλη του Κοινωνικού Ιατρείου. Και θέλω να πω εδώ ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια, από τους 15 που ξεκίνησαν, σήμερα η δομή του ΚΙΑ αριθμεί περίπου 200 μέλη. Η ταινία λοιπόν προσπαθεί συνθέτει κομμάτια από τις ιστορίες των ανθρώπων του ΚΙΑ μέσα στα τέσσερα αυτά χρόνια της κρίσης αλλά και τη ζωή μέσα στο κοινωνικό ιατρείο ως ένα συνεχές αγώνα αλλά και μιας καθημερινότητας πολύ σπουδαίας απ’ όλες τις απόψεις γιατί σε πολλές περιπτώσεις «μοιραζόταν» ένα συλλογικό όραμα».

.

Ντέιβιντ Μπόουι: Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη. 5 κείμενα

«Λεπρός Μεσσίας», της Μύριαμ Φώτου. «Στη μιάμιση σχεδόν δεκαετία που ζω στο Λονδίνο, δεν έχω αισθανθεί ποτέ ξανά τον κόσμο να συντονίζεται έτσι, ειλικρινά, βαθιά και εγκάρδια. Ούτε στις βομβιστικές επιθέσεις του 2005, ούτε όταν πέθανε η βασιλομήτωρ ή σε άλλους «εθνικούς» θανάτους, Ολυμπιακούς Αγώνες, ιωβηλαία, βασιλικούς γάμους και βαφτίσια. Το αποχαιρετιστήριο μήνυμα που αναγράφεται λίγο αργότερα στον πύργο της British Telecom νοηματοδοτεί για πρώτη φορά ένα βαρετό κτίριο, που μέχρι πρότινος όριζε απλώς το βόρειο σημείο του κέντρου της πόλης. Το φως του πέφτει και μας σκεπάζει από ψηλά, αφήνοντάς τα περίεργα όλα».

Αντάρτης, από άλλο κόσμο, κυνικός, οραματιστής, του Αντριου Ο’Χεχάιαρ. «Ο Μπόουι φορούσε φορέματα και γυαλιστερά ελαστικά γυναικεία κουστούμια και κατά παραγγελία κοστούμια από το Χονγκ Κονγκ και ετοιματζίδικα δερμάτινα μπουφάν από το Σόχο. Σίγουρα δεν ανακάλυψε αυτός την αρσενική ανδρογυνία ή την ευλυγισία του φύλου (gender-bending) αλλά προώθησε αυτές τις εικόνες περαιτέρω και σε πιο διφορούμενο έδαφος, από οποιονδήποτε άλλο στην ποπ μουσική. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος υποστήριξε αργότερα ότι στη ζωή του ήταν ανέκαθεν ετεροφυλόφιλος, ο Bowie σαφώς καταλάβαινε ότι το θέμα δεν ήταν με ποίους έκανε ή δεν έκανε σεξ. Ο ίδιος πρωτοεφάρμοσε πολλές ιδέες σχετικά με την ρευστότητα της ταυτότητας του φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού, που σταδιακά πέρασαν και στο mainstream. Βοήθησε στην δημιουργία μιας ριζοσπαστικής ρητορικής φύλου, που αργότερα θα ονομαστεί «queer». (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης)

Ο μεγαλύτερος σταρ όλων των εποχών, του Ρομπ Σέφιλντ «Ήταν το πιο καυτό αλάνι, ο κομψός αλήτης, το πιο όμορφο αστέρι που κάποτε φώναξε «Δεν είστε μόνοι!» σε μια αρένα γεμάτη με τα πιο μοναχικά παιδιά του κόσμου. Ήταν ο πιο ανθρώπινος και ο πιο εξωγήινος ροκ καλλιτέχνης, φλερτάριζε με το παράξενο, και συνομιλούσε με το αλλόκοτο μέσα μας. Κοίταζε στα νευρικά εφηβικά μάτια σου για να σε διαβεβαιώσει ότι το φόρεμά σου είναι σχισμένο και το πρόσωπό σου είναι χάλια, αλλά αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που είσαι ένα νεαρό αστέρι. Όποιον Μπόουι και αν αγάπησες περισσότερο –τον λαμπερό Starman, τον λεπτεπίλεπτο τροβαδούρο, τον βερολινέζο αρχιδούκα– σε έκανε να νιώθεις πιο γενναίος και πιο ελεύθερος και αυτός είναι ο λόγος που ο κόσμος αισθανόταν διαφορετικά, από την στιγμή που άκουγε Μπόουι. Αυτό το ανθρώπινο διαστημόπλοιο γνώριζε πάντα προς ποια κατεύθυνση να κινηθεί». (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης)

Δεν απομένει τίποτα: το όραμα του Ντέιβιντ Μπόουι για την αγάπη, του Σάιμον Κρίτσλεϋ «Αυτό που αρνιόταν ο Μπόουι ήταν όλη η ανοησία, η πλαστότητα, τα συσσωρευμένα κοινωνικά νοήματα, τα έθη και ταυτοτικά αδιέξοδα που μας αλυσοδένουν, ιδίως σε σχέση με το φύλο και την κοινωνική μας τάξη. Τα τραγούδια του αποκάλυψαν πόσο εύθραυστα ήταν όλα αυτά τα νοήματα και μας πρόσφεραν τη δυνατότητα να ορίσουμε τους εαυτούς μας από την αρχή. Μας έδωσαν την πίστη ότι οι δυνατότητές μας για αλλαγή ήταν, όπως και οι δικές του, πρακτικά χωρίς όρια. Ο πυρήνας αυτής της ελπίδας, που της δίνει μια εσώτερη σωματική διάσταση που αγγίζει το πιο βαθύ επίπεδο της επιθυμίας μας, είναι η αίσθηση ότι, όπως τραγουδά στο «Rock and Roll Suicide», «Όχι, αγάπη μου, δεν είσαι μόνη», η αίσθηση ότι μπορούμε να γίνουμε ήρωες έστω και μόνο για μια μέρα, και ότι μπορούμε να είμαστε εμείς έστω και μόνο για μια μέρα, με μια νέα συνειδητοποίηση του τι σημαίνει να είμαστε εμείς». (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου)

Ο θάνατος του Ντέιβιντ Μπόουι ήταν ένα αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας, του Μπράιαν Μέρτσαντ. «Δεν το χωράει ο νους πως ο Μπόουι γνώριζε ότι εκατομμύρια άνθρωποι θα τον έβλεπαν να αιωρείται πάνω από το νεκροκρέβατό του στο νοσοκομείο, τη στιγμή που αυτός θα ήταν όντως ξαπλωμένος στο δικό του. Πως το τελευταίο σήμα που έδωσε ήταν αυτό το απαστράπτον αστρο-κρανίο στο YouTube. Ακόμα και τη στιγμή του ίδιου του θανάτου του, χρησιμοποιούσε τη γλώσσα της επιστημονικής φαντασίας για να μας παρακινήσει να στοχαστούμε πάνω στον δικό μας. Ταιριαστό τέλος για έναν άνθρωπο που έχτισε όλη του τη σταδιοδρομία χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο για να τινάξει τα μυαλά μας με οτιδήποτε από την πολιτική του φύλου ως την τεχνολογία του διαδικτύου. Για να μετατρέψει την ποπ μουσική σε ένα όχημα με το οποίο θα σκεφτούμε το μέλλον και θα του γνέψουμε καταφατικά. (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου)

.

Ο Ερντογάν διώκει τους «προδότες» πανεπιστημιακούς. Έκκληση του Φώτη Μπενλίσοϋ για διεθνή αλληλεγγύη ενάντια στην δίωξη των τούρκων πανεπιστημιακών που αντέδρασαν στην συνεχιζόμενη σφαγή στις κουρδικές περιοχές από το καθεστώς Ερντογάν. «Τις τελευταίες μέρες στη Τουρκία εξελίσσεται ένα κυνήγι μαγισσών: μια διαδικασία αλά τούρκα Μακαρθισμού, μια εκστρατεία εκφοβισμού κατά των πανεπιστημιακών που κάλεσαν με επιστολή τους την κυβέρνηση να σταματήσει τις πολεμικές επιχειρήσεις στις κουρδικές περιοχές. Η επιστολή υπεγράφη από περίπου 1200 ακαδημαϊκούς και αμέσως προκάλεσε ένα κύμα αντιδράσεων. Όπως πια συνηθίσαμε να βλέπουμε τα τελευταία χρόνια, το σήμα το έδωσε ο πανίσχυρος πρόεδρος Ερντογάν όταν αποκάλεσε τους πανεπιστημιακούς «προδότες» και κάλεσε ή μάλλον έδωσε ευθέως εντολή στο δικαστικό σώμα να πράξει αναλόγως. Αμέσως μετά το Ανώτατο Συμβούλιο Πανεπιστημίων, η Εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης κατηγόρησε τους πανεπιστημιακούς για εξύβριση του τουρκικού έθνους και για συμμετοχή και υποστήριξη τρομοκρατικής οργάνωσης. Την Παρασκευή προσήχθησαν περίπου 20 ακαδημαϊκοί και αναμένεται να υπάρξουν συλλήψεις. Τις επόμενες μέρες ο αριθμός μπορεί να αυξηθεί». 

Η δίκη της Χρυσής Αυγής: το πρώτο εννιάμηνο. Η Ιωάννα Μεϊτάνη συζητάει με την Ειρήνη Βλάχου και την Ελευθερία Κουμάντου από την πρωτοβουλία Golden Dawn Watch. Μιλάνε για το Golden Dawn Watch και το πώς λειτουργεί, τη δομή της δίκης, τις συνθήκες διεξαγωγής της, τις μέχρι σήμερα καταθέσεις. «Ι. Μεϊτάνη: Πώς έχει αντιμετωπίσει η Χρυσή Αυγή το ζήτημα της δημοσιότητας της δίκης; Ε. Kουμάντου: Αρχικά, έλεγαν ότι ήθελαν τη δημοσιότητα. Βλέπουμε όμως ότι αφότου ξεκίνησε η δίκη δεν την επιδιώκουν καθόλου. Και αυτό φαίνεται και με τη στάση τους εντός της αίθουσας: πολλές φορές, όταν δεν τους ακούν από το ακροατήριο και υπάρχει διαμαρτυρία να μιλάνε στα μικρόφωνα, δίνουν την απάντηση «Δεν μας ενδιαφέρει, ό,τι ακούτε». Δηλαδή, από την απόλυτη, υποτίθεται, επιθυμία της πλήρους δημοσιοποίησης, προκειμένου να αποδειχθεί η αθωότητα τους και ο «πολιτικός» χαρακτήρας της δίωξης, έχουμε περάσει στην προσπάθεια πλήρους απαξίωσης κάθε πληροφόρησης και της διαδικασίας. Ει. Bλάχου: Νομίζω ότι αυτό θα φανεί ιδιαίτερα όταν φτάσουμε στο σκέλος της εγκληματικής οργάνωσης, για την οποία παραπέμπεται το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Χρυσής Αυγής του 2012. Και τώρα, όταν αναφέρεται αυτό το θέμα, οι συνήγοροι των κατηγορούμενων πολλές φορές λένε ότι δεν έχουν καμία ερώτηση. Προσπαθούν να το υποβαθμίσουν σαν θέμα».

Is this a Coup? Σκέψεις του Γιώργου Γιαννακόπουλου με αφορμή το ντοκιμαντέρ του Πωλ Μέισον και της Θεόπης Σκαρλάτου. «To ντοκιμαντέρ επιχειρεί τρία πράγματα: α) να αναλύσει το πολιτικό παρασκήνιο των αποφάσεων που οδήγησαν στο κλείσιμο των τραπεζών και την αποδοχή του Τρίτου Μνημονίου, εκμεταλλευόμενο την πρόσβαση του δημοσιογράφου στους κύριους πρωταγωνιστές, β) να φέρει στο προσκήνιο τους αφανείς πρωταγωνιστές της κρίσης, που πίστεψαν στη δυνατότητα πολιτικής αλλαγής, γ) να μιλήσει για την εμπειρία της αριστερής διακυβέρνησης στην Ελλάδα. Δεν κρύβω ότι απογοητεύτηκα. Περίμενα περισσότερη τόλμη, κριτική ματιά και ανάλυση του πολιτικού πλαισίου, ιδιαίτερα στον βαθμό που το #this is a coup επικεντρώνει στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της διαπραγμάτευσης. Ασφαλώς, σε καμία περίπτωση δεν συμμερίζομαι τους λίβελους και τα συνωμοσιολογικά σενάρια μερίδας του εγχώριου συστημικού Τύπου για τον υποτιθέμενο ρόλο του Μέισον και της ομάδας του. Ωστόσο –και παρότι δεν υποτιμώ τη σημασία του για ένα διεθνές κοινό που βομβαρδίζεται από επιθετικά στερεότυπα κατά των Ελλήνων και του Σύριζα– δεν νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ ή να δικαιολογήσω ένα έργο με πολλά, κατά τη γνώμη μου, προβλήματα».

Μαυραστέρι. Γράφει ο Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου στην στήλη του «ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ»: «Ηχογραφούσαμε μόνο τις νύχτες, και τα πρωινά, μόλις ξημέρωνε, περπατούσα παράλληλα με τον τοίχο, τα δάχτυλά μου άγγιζαν τον τοίχο που ήταν παγωμένος, και μόλις έφτανα σπίτι, έπεφτα στο κρεβάτι και προσπαθούσα να ησυχάσω, να ξεχάσω τη μουσική που είχαμε γράψει όλη νύχτα, και βέβαια δεν μπορούσα να κοιμηθώ, γιατί φοβόμουν πως αν κοιμόμουνα θα πέθαινα στον ύπνο μου, και γι’ αυτό προσπαθούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, να τα στερεώσω κάπου στο φως του πρωινού, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούσα να ξεχάσω ό,τι είχα ζήσει, πως είχα γυναίκα, παιδί, καριέρα, πως έτρωγα, πως έπινα, πως έκανα μπάνιο, πως ήμουν τριάντα χρονών, πως ζούσα δύσκολα, και μετά σηκωνόμουν και στεκόμουν γυμνός πάνω στο κρεβάτι, μέσα σ’ εκείνο το υπέροχο βερολινέζικο διαμέρισμα που νοίκιαζα,…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s