Μαυραστέρι

Standard

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

I was always looking left and right

Oh, but I’m always crashing

in the same car

Bowie ’77

Enrico Prampolini -Κοσμικό τοπίο

Enrico Prampolini -Κοσμικό τοπίο

Ηχογραφούσαμε μόνο τις νύχτες, και τα πρωινά, μόλις ξημέρωνε, περπατούσα παράλληλα με τον τοίχο, τα δάχτυλά μου άγγιζαν τον τοίχο που ήταν παγωμένος, και μόλις έφτανα σπίτι, έπεφτα στο κρεβάτι και προσπαθούσα να ησυχάσω, να ξεχάσω τη μουσική που είχαμε γράψει όλη νύχτα, και βέβαια δεν μπορούσα να κοιμηθώ, γιατί φοβόμουν πως αν κοιμόμουνα θα πέθαινα στον ύπνο μου, και γι’ αυτό προσπαθούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, να τα στερεώσω κάπου στο φως του πρωινού, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούσα να ξεχάσω ό,τι είχα ζήσει, πως είχα γυναίκα, παιδί, καριέρα, πως έτρωγα, πως έπινα, πως έκανα μπάνιο, πως ήμουν τριάντα χρονών, πως ζούσα δύσκολα, και μετά σηκωνόμουν και στεκόμουν γυμνός πάνω στο κρεβάτι, μέσα σ’ εκείνο το υπέροχο βερολινέζικο διαμέρισμα που νοίκιαζα, και φώναζα δυνατά «Όχι», θέλοντας να πω πως έπρεπε να συνεχίσω το δρόμο που είχα αποφασίσει ν’ ακολουθήσω, που ήταν ο δρόμος που άνοιγε το σώμα μου, χωρίς κανένα φραγμό, πέφτοντας πάνω στους πιο χοντρούς κορμούς δέντρων, που έβαζα εγώ μπροστά μου, και μετά έκανα πως ξυπνούσα, και ντυνόμουν, γιατί έπρεπε να πάω ξανά στο στούντιο, και έβγαινα απ’ το κτίριο και έκανα την αντίθετη διαδρομή μέσα στο σούρουπο, μόνο που τώρα δεν ακουμπούσα τον τοίχο με τις άκρες των δαχτύλων μου, και σιγά σιγά η μουσική ξαναρχόταν στο μυαλό μου, ενώ άκουγα τη μισή πόλη πίσω από τον τοίχο να τεντώνεται προς την άλλη μισή, όπου βάδιζα, κι αυτό γινόταν για μήνες, μέχρι που ένα απόγευμα, πριν την τελευταία ηχογράφηση, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου μια σκελετωμένη γάτα, η γάτα είχε δαγκώσει ένα ψόφιο περιστέρι, και τότε την είδα ν’ ανεβαίνει στην κορυφή του τοίχου και να πηδά στην άλλη πλευρά, και για μια στιγμή τα δύο μισά της πόλης ενώθηκαν, και έγιναν μια πόλη, ολόκληρη, κι εγώ σταμάτησα, πλησίασα τον τοίχο, κοίταξα τον τοίχο από κοντά, πιο κοντά από κάθε άλλη φορά, έβγαλα το πουλί μου και τον κατούρησα.

–Μ’ ακούς;

–Ναι.

–Τι σκέφτεσαι;

–Γιατί πάντα τρακάρω με το ίδιο αμάξι;

*

Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s