Ο μεγαλύτερος σταρ όλων των εποχών

Standard

Ντέιβιντ Μπόουι: Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη

του Ρομπ Σέφιλντ

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Ο πλανήτης Γη είναι πολύ πιο μελαγχολικός σήμερα χωρίς τον Ντέιβιντ Μπόουι, το μεγαλύτερο αστέρι της ροκ που ποτέ έπεσε σε αυτόν ή οποιονδήποτε άλλο κόσμο. Ήταν το πιο καυτό αλάνι, ο κομψός αλήτης, το πιο όμορφο αστέρι που κάποτε φώναξε «Δεν είστε μόνοι!» σε μια αρένα γεμάτη με τα πιο μοναχικά παιδιά του κόσμου. Ήταν ο πιο ανθρώπινος και ο πιο εξωγήινος ροκ καλλιτέχνης, φλερτάριζε με το παράξενο, και συνομιλούσε με το αλλόκοτο μέσα μας. Κοίταζε στα νευρικά εφηβικά μάτια σου για να σε διαβεβαιώσει ότι το φόρεμά σου είναι σχισμένο και το πρόσωπό σου είναι χάλια, αλλά αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που είσαι ένα νεαρό αστέρι. Όποιον Μπόουι και αν αγάπησες περισσότερο –τον λαμπερό Starman, τον λεπτεπίλεπτο τροβαδούρο, τον βερολινέζο αρχιδούκα– σε έκανε να νιώθεις πιο γενναίος και πιο ελεύθερος και αυτός είναι ο λόγος που ο κόσμος αισθανόταν διαφορετικά, από την στιγμή που άκουγε Μπόουι. Αυτό το ανθρώπινο διαστημόπλοιο γνώριζε πάντα προς ποια κατεύθυνση να κινηθεί.

Αυτό που έκανε τον Μπόουι ήρωά μου βρίσκεται στο Young Americans, του 1974, ένα τραγούδι σχεδόν με ατέλειωτη συμπόνια. Το τραγουδάει με πάθος με τη βασανισμένη «Έλβις» φωνή του, με ένα μεγαλειώδες φανκ/γκλαμ ύφος, ένας τριαντάρης άγγλος ροκ σταρ γεμάτος λαχτάρα και συναίσθημα (και μπόλικο πόθο) για τους νεαρούς αμερικάνους που βλέπει γύρω του. Εύχεται να μπορούσε να είναι πραγματικός και ανοιχτόκαρδος όπως αυτοί, αλλά αυτά τα παιδιά είναι το τραγούδι που τον κάνει να καταρρέει και να κλαίει. Ειδικά οι δύο εραστές στο δρόμο, σε όλη τη διαδρομή από την Ουάσιγκτον, οι οποίοι θέτουν ένα ερώτημα που μπορεί να αφορά τον καθένα: «Έχουμε ζήσει μόνο 20 χρόνια – πρέπει να πεθάνουμε για τα επόμενα 50;». Η απάντηση του Bowie είναι όχι, και το απέδειξε – συνέχισε να εξελίσσεται και να μεταμορφώνεται μέχρι τη κόψη των 70, γιορτάζοντας τα 69α γενέθλιά του με ένα άλμπουμ που ανταποκρίνεται στο ανήσυχο πνεύμα που είχε επιδιώξει σε όλη την καριέρα του. Διαβεβαίωσε τους οπαδούς του, ότι δεν πρέπει να εγκαταλείψουν τη ζωή, δεν πρέπει να κυνηγούν την ασφάλεια, δεν πρέπει να βρεθούν σε αποτελμάτωση — και απέδειξε ότι ήταν δυνατό στη δική του μουσική. (Αν λέει ότι μπορεί να το κάνει, μπορεί να το κάνει. — δεν κάνει ψευδείς ισχυρισμούς) Όταν τον είδα ζωντανά για τελευταία φορά, στο Madison Square Garden, το 2003, τραγούδησε τρία τραγούδια από το Outside, ένα ξεχασμένο (και ειλικρινά απαίσιο) άλμπουμ του 1995, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι δεν αρέσουν σε κανέναν. Ωστόσο, ο ίδιος απλώς υπάκουε στους δικούς του κανόνες: μια ολόκληρη καριέρα χωρίς καμιά προβλέψιμη στιγμή. Τι ωραίο ταξίδι να είναι κανείς οπαδός του. Σ’ ευχαριστώ, Ντέιβιντ Μπόουι!

Ο Rob Sheffield είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περ. «Rolling Stone», στις 11.1.2016

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s