H διαπόμπευση εξαχρειώνει

Standard

Για τις αποκαλύψεις του «Ηot Doc» περί παιδεραστίας

 

του Στρατή Μπουρνάζου

Φρανθίσκο Γκόγια, «Ο Kρόνος καταβροχθίζει τον γιο του», 1819-1823

Φρανσίσκο Γκόγια, «Ο Kρόνος καταβροχθίζει τον γιο του», 1819-1823

«Παιδεραστία. Νίκος Γεωργιάδης. Συνελήφθη το δεξί χέρι του Μητσοτάκη. Έκανε βίαιο σεξ με ανήλικα αγόρια»: αυτά γράφει, στο εξώφυλλο, το Hot Doc που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου. Από την πρώτη στιγμή που το είδα ήμουν βέβαιος ότι κάτι δεν πάει καλά. Έκανα το τεστ με τρεις καλούς φίλους και συντρόφους. Μου είπαν, αμέσως, το ίδιο. Όσο σίγουροι όμως ήμασταν ότι κάτι δεν πάει καλά, άλλο τόσο μας ήταν δύσκολο να το προσδιορίσουμε.

Η δυσκολία προκύπτει, νομίζω, από το γεγονός ότι ενώ η αποκάλυψη γίνεται με όρους «κλειδαρότρυπας» και «ροζ σκανδάλου», δεν πρόκειται για «ροζ σκάνδαλο». Τα καταγγελλόμενα αφορούν ένα σοβαρό ποινικό αδίκημα, με μεγάλη απαξία – που αποκτά μάλιστα ακόμα μεγαλύτερη απαξία, αν τοποθετηθεί σε όλα τα συμφραζόμενά του, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα: ένας διπλωμάτης που αξιοποιεί τις υπηρεσίες του trafficking, κάνοντας σεξ με ανήλικα παιδιά και αποφεύγει τη δίωξη λόγω της διπλωματικής του ιδιότητας και των διασυνδέσεών του. Είναι σαφές, για μένα τουλάχιστον, ότι ένας δημοσιογράφος έχει σαφώς το δικαίωμα, ακόμα και την υποχρέωση, να ερευνήσει μια τέτοια υπόθεση. Όσον αφορά δε το «τεκμήριο της αθωότητας», ασφαλώς πρέπει να γίνεται σεβαστό και επιβάλλει όρους στο πώς γράφουμε και προσεγγίζουμε τα θέματα, ωστόσο, δεν αντίκειται στην πραγματοποίηση μιας έρευνας· γιατί, αν ήταν έτσι, δεν θα μπορούσαμε να γράφουμε τίποτα, θα έπρεπε να μην κάνουμε καμιά έρευνα μέχρι να τελεσιδικήσει κάθε υπόθεση (σε κάμποσα χρόνια, δηλαδή). Ποιο είναι το πρόβλημα, λοιπόν;

Προσπερνάω τα προφανή και ευνόητα (λ.χ. την περίπτωση που το δημοσίευμα αποδειχθεί αναληθές· θυμίζω και την «υπόθεση Κορκολή») και πάω κατευθείαν στα δύσκολα. Πιστεύω λοιπόν ότι, ακόμα και αν ισχύουν όλα, μέχρι κεραίας, υπάρχει πρόβλημα, και μάλιστα χοντρό, με το εξώφυλλο και το δημοσίευμα του Hot Doc. Ποιο είναι αυτό;

Πρώτον, η διαπόμπευση, ο διασυρμός. Όταν βγάζεις ένα εξώφυλλο όπως το παραπάνω (με μαυρισμένη-σκουρόχρωμη τη φάτσα του –κανονικά ανοιχτόχρωμου ξανθομπάμπουρα– Ν. Γεωργιάδη) κραυγάζοντας, απευθύνεσαι και θέλεις να κινητοποιήσεις τα πιο ταπεινά αντανακλαστικά του κοινού. Και αυτό είναι κάτι πολύ επικίνδυνο, που καμία σχέση δεν έχει με την ερευνητική δημοσιογραφία. Όπως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό η αποκάλυψη μιας δολοφονίας και άλλο να βγάζεις τη φάτσα του (καταγγελλόμενου ως) δολοφόνου στο εξώφυλλο με τα χέρια του να στάζουν αίμα, και γράφοντας με μεγάλα γράμματα «Δολοφόνος»! Για όποιον αμφιβάλλει, η κατακλείδα του κεντρικού ρεπορτάζ (που υπογράφουν ο Κώστας Βαξεβάνης, ο Μαρίνος Γκασιάμης και ο Άγγελος Προβολισιάνος) είναι εύγλωττη: «Ο Γεωργιάδης ανέλαβε νέος γραμματέας πολιτικού σχεδιασμού στο κόμμα. Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε τον δούμε και υπουργό Παιδείας» (η έμφαση δική μου). Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 24 Ιανουαρίου

Standard

 

Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Φράνσις Ο’ Κόνορ, Σεμίχ Τσελίκ, Άλκη Ρήγου, Μάνου Αυγερίδη, Κωστή Καρπόζηλου, Κλειώς Παπαπαντολέων, Λουδοβίκου Κωτσονόπουλου, Γιάννη Μπαλαμπανίδη, Μυρτώ Μπολώτα, Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

Rudolf Hausner - «Aporisches Ballett»

Rudolf Hausner – «Aporisches Ballett»

H διαπόμπευση εξαχρειώνει. O Στρατής Μπουρνάζος σχολιάζει τις αποκαλύψεις του «Ηot Doc» περί παιδεραστίας. «Η δυσκολία προκύπτει, νομίζω, από το γεγονός ότι ενώ η αποκάλυψη γίνεται με όρους κλειδαρότρυπας και «ροζ σκανδάλου», δεν πρόκειται για «ροζ σκάνδαλο». Τα καταγγελλόμενα αφορούν ένα σοβαρό ποινικό αδίκημα, με μεγάλη απαξία. […] ένας δημοσιογράφος έχει σαφώς το δικαίωμα, ακόμα και την υποχρέωση, να ερευνήσει μια τέτοια υπόθεση. […] Ποιο είναι το πρόβλημα, λοιπόν; […] Πρώτον, η διαπόμπευση, ο διασυρμός. Όταν βγάζεις ένα εξώφυλλο όπως το παραπάνω (με μαυρισμένη-σκουρόχρωμη τη φάτσα του –κανονικά ξανθομπάμπουρα– Ν. Γεωργιάδη) κραυγάζοντας, απευθύνεσαι και θέλεις να κινητοποιήσεις τα πιο ταπεινά αντανακλαστικά του κοινού. […]Τέλος, και πολύ ευαίσθητο, όλα αυτά δεν τα γράφει ένα κάποιο μπλογκ ή ο Τράγκας, αλλά ένας δημοσιογράφος με στενούς δεσμούς με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και λέω ευαίσθητο, γιατί ακόμα και η υποψία ότι με τέτοιον άθλιο τρόπο αντιμετωπίζεται ο πολιτικός αντίπαλος Κ. Μητσοτάκης, κινητοποιώντας τα πιο ταπεινά ένστικτα και φοβικά αντανακλαστικά του κοινού, πρέπει να μας αναστατώνει και να μας βρίσκει εντελώς αντίθετους, όλους όσους και όσες θεωρούμε τον εαυτό μας αριστερό».

Τουρκία: οι «Πανεπιστημιακοί για την ειρήνη» και οι εχθροί του κράτους. Οι Φράνσις Ο’ Κόνορ και Σεμίχ Τσελικ περιγράφουν τα γεγονότα της δίωξης των πανεπιστημιακών στην Τουρκία και απευθύνουν έκκληση για διεθνή αλληλεγγύη. «Παράλληλα με αυτήν την κατάφωρη καταπίεση της ελευθερίας της έκφρασης, μια συντονισμένη εκστρατεία μέσων ενημέρωσης και πολιτικών, προσπαθεί να δαιμονοποιήσει περαιτέρω τους υπογράφοντες. Στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας αυτής βρίσκεται το ακροδεξιό κόμμα της Τουρκίας, ΜΗΡ: ο βουλευτές του, İzzet Ulvi Yönter, δήλωσε ότι «η κυβέρνηση θα πρέπει να αναλάβει αμέσως δράση κατά των τρομοκρατών στα πανεπιστήμια, όπως κάνει στις περιοχές Σουρ, Σίζρε, Νταργκεσίτ και Σιλόπι». Εντωμεταξύ, άλλα στοιχεία με διασυνδέσεις με φασιστικές ή τουρκικές εθνικιστικές οργανώσεις, όπως ο ποινικός Σεντάτ Πεκέρ απειλούν: «εκείνη τη στιγμή, η καμπάνα θα χτυπήσει για όλους σας… Θα ήθελα να το πω και πάλι: θα χύσουμε το αίμα σας και θα λουστούμε μ’ αυτό!» Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κούφια απειλή. Η Τουρκία έχει μακρά και επαίσχυντη ιστορία δολοφονιών διανοουμένων, κριτικών πανεπιστημιακών και δημοσιογράφων. Παροτρύνσεις όπως αυτές λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από φοιτητές ακροδεξιών πολιτικών οργανώσεων, όπως οι Γκρίζοι Λύκοι, οι οποίοι στρέφονται με ύβρεις και απειλές ενάντια στους υπογράφοντες, ως επί το πλείστον με τοιχοκόλληση απειλητικών επιστολών στις πόρτες των γραφείων τους, υποσχόμενοι να κάνουν την πόλη κόλαση» για τους καθηγητές». (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης) Συνέχεια ανάγνωσης