Μνημοσύνη Άννας Συνοδινού

Standard

Μια αγνοημένη προσφορά της, μεσούσης της Χούντας

του Άλκη Ρήγου

Η Άννα Συνοδινού ως "Ελένη" στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη, σε παράσταση του Εθνικού στην Επίδαυρο

Η Άννα Συνοδινού ως «Ελένη» στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη, σε παράσταση του Εθνικού στην Επίδαυρο

Στα διάφορα που γράφτηκαν στη μνήμη της μεγάλης τραγωδού, ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη συμμετοχή της στα πολιτικά δρώμενα — όπου βέβαια ως πολιτικά δρώμενα θεωρούνται μόνο εκείνα της συμμετοχής στα βουλευτικά έδρανα άντε και εκείνα της συμμετοχής της ως δημοτικής συμβούλου, αυτά άλλωστε και μόνο καταγράφει και το Google — έτσι φυσικό είναι να λησμονήθηκαν άλλες πράξεις της , βαθύτερης πολιτικής στάσης και δημοκρατικού ήθους . Που αξίζει να θυμίσουμε και να θυμηθούμε γιατί όπως έγραφε και η ίδια «η λήθη σημαίνει θάνατο (γι’ αυτό) και διάλεξα τη Μνημοσύνη που τον καταργεί»!

Για την Μνημοσύνη της λοιπόν ας θυμίσουμε , ότι με την κήρυξη του δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου, η Άννα Συνοδινού διέλυσε την «Ελληνική Σκηνή» που είχε ιδρύσει το 1965 και έμεινε πέντε χρόνια σε καλλιτεχνική σιωπή, ακολουθώντας την γενικότερη ενιαία στάση σιωπής όλου του κόσμου της δημιουργίας.

Μια στάση που άλλαξε με την άρση της προληπτικής λογοκρισίας , όπου από την φάση της «σιωπής» ο κόσμος της πολιτιστικής δημιουργίας σε όλα τα πεδία, εμφανίστηκε και πάλι δυναμικά και ενιαία στην αγορά, με την κλασσική έννοια της λέξης.

Πρόκειται για μια πρωτόγνωρη ενιαία στάση του κόσμου των διανοουμένων, που όπως χαρακτηριστικά έγραφε ο Δημήτρης Ραυτόπουλος: «Και στη φάση της “σιωπής” και στη φάση της “ομιλίας”, ήταν μια στιγμή ενότητας, πάνω από σεκταρισμούς και δογματισμούς, ενότητας των διανοουμένων μεταξύ τους και με το Δήμο. Είχανε ξαναβρεί τη λαλιά της ελευθερίας. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι ήταν δημοκράτες και αντιεξουσιαστές»!

Πρόκειται για ένα πρωτοφανέρωτο γεγονός μιας ιδιότυπης ανοιξιάτικης βροχής στο διψασμένο έδαφος ενός χουντικού χειμώνα. Και σ’ αυτή την άνοιξη έδωσε το δικό της παρών η ενεργός πολίτης Άννα Συνοδινού, με ένα δίσκο σάλπισμα Ελευθερίας στον οποίο διάβαζε επιλεγμένα κείμενα Κάλβου, Ρήγα, Σολωμού και Μακρυγιάννη με μουσικά επεισόδια και τραγούδι του Χρίστου Λεοντή και της Μαρίας Δημητριάδη. Η κυκλοφορία του δίσκου επετράπη μεν αλλά απαγορεύτηκε η διαφήμισή του, ακόμη και η εμφάνισή του στις προθήκες των καταστημάτων δίσκων, όπως και των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» της Τερψιχόρης Παπαστεφάνου που κυκλοφόρησε την ίδια περίοδο του 1972. Περιττό να πούμε ότι αυτή η «ημινόμιμη», «ημιπαράνομη» κυκλοφορία, έγινε άμεσα κοινό κτήμα του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, το οποίο αναδύονταν την ίδια περίοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ο «Λόγος» των ποιητών, το επαναστατικό κάλεσμα του Ρήγα, το τραγούδισμα του Θούριου που περιλαμβάνονταν στο δίσκο, συντρόφευσαν αυτό το νέο πολιτικό υποκείμενο μαζί με ένα τεράστιο πλούτο διαβασμάτων, ελευθεριακών οραμάτων, και ελπίδων στην ιδιωτική και ταυτόχρονα δημόσια καθημερινότητα επώνυμης Πολιτικής Ανυπακοής του απέναντι στη Χούντα.

Τη Μνημοσύνη αυτή, της την οφείλουμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s