«Είμαστε σπίτι μας οπουδήποτε υπάρχουν αθώα θύματα» *

Standard

Μυτιλήνη, Γενάρης 2016

 της Ηλέκτρας Αλεξανδροπούλου

Θα πάω ανάποδα. Είναι καλύτερα έτσι.

Μυτιλήνη, Γερνάρης 2016. Φωτογραφία της Ηλ. Αλεξανδροπούλου

Η Μυτιλήνη είναι, εδώ και μήνες, ένα μέρος που φτιάχνεται από καθαρή ζωή. Παίρνει τις αντιφάσεις και σου τις πετάει στη μούρη χωρίς δισταγμούς, ούτε τύψεις, ούτε τίποτα. Αυτό είναι η ζωή, και πάρε νάχεις. Έτσι λέει. Στη Μυτιλήνη το παρόν είναι τόσο παρόν που δεν ζηλεύει το μέλλον, δεν μπορεί να το φανταστεί, δεν προλαβαίνει, δεν ασχολείται καθόλου. Στη Μυτιλήνη η ζωή νικάει την πολιτική. Μέχρι σήμερα, και βλέπουμε. Γιατί είναι και τα ΦΕΚ που θα καταγράφουν τους εθελοντές· τα βλέπουμε. Έτσι δε λένε στην πόκα και σε άλλα τέτοια παιχνίδια της τύχης; «Τα βλέπω». Θα δούμε λοιπόν.

Η εξουσία ανακατεύει τη λάσπη. Στη Μυτιλήνη η εξουσία, όλες οι εξουσίες, ανακατεύουν πρώτα τον βυθό της θάλασσας και μετά ανακατεύουνε τη λάσπη από τη βροχή πάνω στα συρματοπλέγματα στη Μόρια, τη σκόνη από τα χαλίκια στα γραφεία των παραμάγαζων στο Καρά Τεπέ που πουλάνε τα εισιτήρια στους πρόσφυγες πάντα πιο ακριβά, λίγο πιο ακριβά, έτσι για την αλητεία, τη σκουριά στα κάγκελα στο κρατητήριο όπου κρατούνται ένας, δύο, τρεις διακινητές, πού τι θα γίνει μ’ αυτούς ρε παιδιά; Ε, τι να γίνει, τα γνωστά: θα δικαστούν, θα καταδικαστούν και σε λίγους μήνες θα είναι πάλι έξω, τη μυρωδιά από τα λεφτά που σκορπάει απλόχερα η σταρ των ΜΚΟ, το IRC, σε ολόκληρο το νησί και Μόλυβος, Μυτιλήνη, Εφταλού υποκλίνονται στο πέρασμά του… Και τη λάσπη στο μυαλό που έχουνε κάτι προύχοντες που κρατάνε πόστα χρόνια τώρα, πολλά χρόνια, σε ναυσιπλοΐες, τηλεοράσεις του Αιγαίου και ραδιόφωνα, κάτι άθλιοι που θα τους ξεχάσεις αμέσως. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 7 Φεβρουαρίου

Standard

Κείμενα των: Τζων Κάσιντι, Νίκολας Κριστόφ, Νιβεντίνα Ματζουμντάρ, Όουεν Τζόουνς, Ηλέκτρας Αλεξανδροπούλου, Γιάννη Κολοβού, Γιάννη Χατζηδημητράκη, Νίκου Σαραντάκου, Κώστα Γαλανόπουλου, Άαρον Τζέιμς Γουέντλαντ, Αλεξάνδρας Ιωαννίδου 

                                           Το φαινόμενο Σάντερς. 4 κείμενα                                            

John Brack - Man in Pub (1953)

John Brack – Man in Pub (1953)

Ένας εβδομηντάρης που η δύναμή του πηγάζει από τη νεολαία, του Όουεν Τζόουνς. «Η οικονομική ανασφάλεια είναι ο κύριος παράγοντας που οδηγεί στον σημερινό ριζοσπαστισμό των νέων. Σαράντα εκατομμύρια Αμερικανοί πλέον επιβαρύνονται με τα χρέη των φοιτητικών δανείων, πράγμα που υποβαθμίζει το βιοτικό τους επίπεδο. Η ιδιοκατοίκηση –η βάση του «αμερικάνικου ονείρου»– βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο επίπεδο του τελευταίου μισού αιώνα. Η οικονομική ανάκαμψη είναι μια αφηρημένη έννοια για πολλούς νέους Αμερικανούς, που πάρα πολύ συχνά οδηγούνται σε επισφαλείς και χαμηλά αμειβόμενες εργασίες, με μικρή προοπτική αύξησης του μισθού ή ανόδου του βιοτικού επιπέδου στο επίπεδο που πιστεύουν ότι τους αξίζει. Μια παρόμοια εικόνα μπορούμε να δούμε, φυσικά, και στη Βρετανία. Οι κυβερνητικές πολιτικές θέτουν στο στόχαστρο κυρίως τους νεότερους ανθρώπους: είτε πρόκειται για τη ματαίωση της προσδοκίας σπουδών με τον τριπλασιασμό των διδάκτρων, τη διακοπή υπηρεσιών για τη νεολαία, την κατάργηση του επιδόματος εκπαίδευσης, του βασικού μισθού που εισάγει διακρίσεις σε βάρος των νέων, είτε την πτώση του βιοτικού επιπέδου που οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Βρετανοί δεν είχαν βιώσει». (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης)

Ο Μπέρνι και οι αριστεροί επικριτές του, της Νιβεντίνα Ματζουμντάρ. «’Όταν τοποθετήσουμε την υποψηφιότητά του στο πλαίσιο των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Αριστερά, του προσανατολισμού των πολιτικών του αντιπάλων, και του απίστευτου ενθουσιασμού που έχει προκαλέσει μέσα σ’ ένα κλίμα γενικής ήττας, οι εξ αριστερών επιθέσεις εναντίον του Σάντερς είναι ολοένα και πιο δύσκολο να αντέξουν. Κάποιες από τις κριτικές είναι αναμενόμενες. Ο Μπέρνι είναι απλώς ένας σοσιαλδημοκράτης. Δεν υποστηρίζει την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, ούτε ζητά το ξεχαρβάλωμα της αμερικανικής αυτοκρατορίας· έχει αρκετές φορές αποτύχει να επιδείξει ενστικτώδη ενσυναίσθηση για τις φυλετικές μειονότητες· και, φυσικά, θα ήταν καλύτερα αν ήταν γυναίκα. Ωστόσο, η πολιτική πάντοτε σχετίζεται με το γενικό πλαίσιο. Και αυτό το πλαίσιο είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες· δεν είναι ούτε η Ευρώπη ούτε η Λατινική Αμερική. Οι ΗΠΑ είναι μια χώρα με βαθιά αντικομμουνιστική παράδοση, με ελάχιστες μακρινές αναμνήσεις οργανωμένης αριστερής πολιτικής, και το πεδίο μιας σταθερής, ανελέητης, τριακονταετούς επίθεσης στην εργατική τάξη. Και είναι γεγονός πως σήμερα, μετά από δεκαετίες ολόκληρες υποχώρησης της Αριστεράς, η καμπάνια του Σάντερς αποκτά απήχηση στον εργατικό κόσμο όλης της χώρας — και μάλιστα, όχι παρά το ότι εγκολπώνεται τον όρο «σοσιαλισμός», αλλά εξαιτίας αυτού. Αναλογιστείτε το για ένα λεπτό». (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου) Συνέχεια ανάγνωσης