Όπισθεν ολοταχώς

Standard

Οι πρόσφυγες «υπό την αιγίδα» του ΝΑΤΟ-1

της Μάρθας Πασχαλίδου

Xαρακτικό του Λώρενς Χάιντ, από το λεύκωμα «Σταυρός του Νότου», 1951

Xαρακτικό του Λώρενς Χάιντ, από το λεύκωμα «Σταυρός του Νότου», 1951

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, που δημοσιεύθηκε στις 11.2.2016, σε πολλά ελληνικά μέσα ενημέρωσης, πηγές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας ανέφεραν ότι «η νατοϊκή δύναμη (η Μόνιμη Ναυτική Δύναμη Μεσογείου SNMG 2) θα δρα ανατολικά των ελληνικών νησιών με σκοπό την άμεση επιστροφή στην Τουρκία όσων προσώπων περνούν και καταφέρουν να βγουν από τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας και φτάσουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Στην περιοχή αυτή ισχύει η αρχή της εξ ημισείας απόστασης. Τα νατοϊκά πλοία θα εντοπίζουν το ίχνος (συντεταγμένες του πλοίου των διακινητών) και άμεσα θα ειδοποιούν ή την τουρκική ακτοφυλακή ή την Frontex, και το σκάφος θα επιστρέφει στην Τουρκία. Σε περίπτωση που περάσει τη μέση γραμμή και έλθει προς Ελλάδα τότε το Λιμενικό Σώμα-Ελληνική Ακτοφυλακή θα επιστρέφει τη βάρκα στο νατοϊκό πλοίο και αυτό στην Τουρκία». Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε, σε πρώτη μορφή, στο facebook, ως σχόλιο πάνω στην είδηση αυτή. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 14 Φεβρουαρίου

Standard

Κείμενα των: Μάρθας Πασχαλίδου, Ορελί Ποντιέ, Ντάνιελ Τρίλινγκ, Πολυμέρη Βόγλη, Σρέκο Χόρβατ, Μαρίνας Πρεντουλή, Μάρκο Μπασκέτα, Σάντρo Μεζάντρα, Σβεν Γκίγκολντ, Γιάνη Βαρουφάκη, Τόμας Φάτσι, Στρατή Μπουρνάζου, Νίκης Τρουλλινού, Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου.

Οι πρόσφυγες «υπό την αιγίδα» του ΝΑΤΟ. 3 κείμενα

Ντιέγκο Ριβέρα, «Ναύτης που παίρνει πρωινό», 1914

Όπισθεν ολοταχώς. Ένα σχόλιο της Μάρθας Πασχαλίδου, με αφετηρία την είδηση για την ανάληψη δράση από το ΝΑΤΟ, στο Αιγαίο: Όταν πρωτοάκουσα τον Π. Καμμένο να λέει πως θα στέλνονται όλοι αμέσως πίσω στην Τουρκία, πίστεψα πως δεν κατάλαβα καλά, έμεινα με ένα κενό. Δεν έχω πια κενά. Όλοι (μετανάστες, πρόσφυγες) θα επιστρέφονται άμεσα. […] Η Ευρώπη ενδίδει, oλοένα και περισσότερο, στην ακροδεξιά ρητορική (ρητορική που εξυπηρετεί συγκεκριμένες κυβερνήσεις αυτή τη στιγμή, και όχι τη λογική ή έστω τους αριθμούς), πιστεύοντας ότι το μέγα πρόβλημά της είναι το μεταναστευτικό/προσφυγικό. Δεν είναι η λιτότητα, δεν είναι η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή των πλουσίων, που συρρικνώνει ολοένα και περισσότερο ό,τι έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος και τη διασφάλιση βασικών δικαιωμάτων. […]Ας κλειστούμε μες στα σύνορά μας λοιπόν, αλλά μετά να μη μας κακοφανεί όταν το μόνο που θα έχει μείνει εντός των τειχών θα είναι η φτώχεια, η μιζέρια και η (ντροπή για τη) σκατοψυχιά μας».

Το πρόβλημα είναι πολιτικό, του Ντάνιελ Τρίλινγκ. «Αντί να στέλνουμε πολεμικά πλοία, ένας άλλος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τη λαθραία διακίνηση ανθρώπων είναι να ανοίξουμε μια δίοδο ασύλου στην Ε.Ε. Κάτι τέτοιο δεν είναι, καταρχάς, τόσο περίπλοκο: […]Ωστόσο, το κύριο πρόβλημα είναι πολιτικό: τα κράτη-μέλη της ΕΕ δεν θέλουν να κάνουν τίποτα από τα παραπάνω. Προσπαθούν, με τρόπο απεγνωσμένο και ασυνάρτητο, να αφήσουν τους μετανάστες απέξω. Το σχέδιο για τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα: πολεμικά πλοία στέλνονται στο Αιγαίο χωρίς σαφές σχέδιο, και μια θολή υπόσχεση ότι θα βρεθούν εκεί για να σταματήσουν τους διακινητές, και όχι για να επαναπροωθήσουν τους πρόσφυγες. Το χάος αυτό επιχειρείται να δικαιολογηθεί με την ιδέα ότι η Ευρώπη έχει το δικαίωμα να αποφύγει το είδος της μετανάστευσης, που υπάρχει παντού σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Γιατί;» (μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης). Συνέχεια ανάγνωσης