Ίδιο αίμα

Standard

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Δυο πράγματα θυμάμαι από τις τελευταίες μέρες. Το πρώτο γνωστό. Αναφέρομαι στο κατέβασμα της θεατρικής παράστασης Ισορροπία του Nash, με τα επίμαχα αποσπάσματα από το βιβλίο του Σάββα Ξηρού, σε σκηνοθεσία της Πηγής Δημητρακοπούλου, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου,που ήταν κατέβασμα και ανέβασμα μαζί, την ύστατη ώρα, και τη λογοκρισία να μας κοιτάζει με ικανοποίηση.

Ρενέ Μαγκρίτ, «Η φωνή του αίματος», 1948

Την ίδια εβδομάδα, επισκέφτηκα το αρχείο της ΕΡΤ και έπεσα πάνω –όχι εντελώς τυχαία– σε μια βιντεοκασέτα που περιείχε μια συρραφή από τα χτυπήματα της 17 Νοέμβρη, κι ανάμεσα τους την πιο κομβική επίθεση της οργάνωσης, την απόπειρα δολοφονίας του τότε Υπουργού Οικονομικών Γιάννη Παλαιοκρασσά  και το θάνατο του εικοσάχρονου Θάνου Αξαρλιάν, με την κάμερα να σαρώνει φωτογραφίες, όπως δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες της εποχής, με αποτέλεσμα να σκεφτώ, για μια ακόμη φορά, τη λογοκρισία, αλλά και την τέχνη, που είναι ένα πεδίο ελευθερίας (για να παραφράσω τη Σούζαν Σόνταγκ) και έχει τη δύναμη να εισχωρεί οπουδήποτε, επειδή κάθε κίνησή της είναι επούλωση και μαζί άνοιγμα της πληγής, και μετά ξανά επούλωση (όπως ακριβώς συνέβη με τη θεατρική παράσταση: ανέβασμα, κατέβασμα, ανέβασμα).

Γιατί η τέχνη είναι σκληρή και συμπονετική, αγκαλιά και ταυτόχρονη κλωτσιά, αφού εξερευνά εκείνη την ελάχιστη απόσταση ανάμεσα στο καλό και το κακό (για να παραφράσω, αυτή τη φορά, τον Χανς Φάλαντα), μα είναι πάντα κοντά μας, όπως ο περαστικός που κλαίει πάνω απ’ τον αιμόφυρτο Αξαρλιάν, όπως τον είδα σε μια από τις φωτογραφίες, και ξαναθυμήθηκα κάποιο καλοκαίρι του ’92, πριν φύγουμε για διακοπές, όταν ήμασταν 18 χρονών (με τρελαίνει η σκέψη πως ο Αξαρλιάν θα είχε τώρα περίπου την ηλικία μου), μ’ εκείνη την ικετευτική κίνηση στα χέρια του περαστικού ν’ αντιστοιχεί στο τελικό ανέβασμα της παράστασης, κάτι σαν ελπίδα που αστράφτει μέσα απ’ το αίμα, κι αν έχω το δικαίωμα (ξέρω πως δεν το έχω), θα παρακαλούσα τους συγγενείς των θυμάτων που απαίτησαν το κατέβασμα της παράστασης (οι άλλοι διαφωνούντες δεν μ’ ενδιαφέρουν), να σκεφτούν μήπως, χωρίς να το καταλάβουν, κατάφεραν να σιγοντάρουν μερικές από τις όψεις της εξουσίας, και τα όπλα της –λογοκρισία, φίμωμα, παράπλευρη απώλεια, ιδεοληψία–, ενισχύοντας όλα όσα βρίσκονται στην ίδια όψη του νομίσματος, ενώ εμείς στεκόμαστε στην άλλη όψη, φαγωμένοι και χιλιοχτυπημένοι, αλλά ακόμα ικανοί να διατηρήσουμε την ισορροπία του νομίσματος που στριφογυρίζει στην άκρη του δρόμου.

Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου

3 σκέψεις σχετικά με το “Ίδιο αίμα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s