Το πρόβλημα είναι πολιτικό

Standard

Οι πρόσφυγες «υπό την αιγίδα» του ΝΑΤΟ-2

του Ντάνιελ Τρίλινγκ

Αντί να στέλνουμε πολεμικά πλοία, ένας άλλος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τη λαθραία διακίνηση ανθρώπων είναι να ανοίξουμε μια δίοδο ασύλου στην Ε.Ε. Κάτι τέτοιο δεν είναι, καταρχάς, τόσο περίπλοκο:

Σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή. Πήγή www.efsyn.gr

Σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή. Πήγή http://www.efsyn.gr

1. Ας πούμε στους ανθρώπους ότι μπορούν να έρθουν και να ζητήσουν άσυλο στα χερσαία σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία.

2. Ας δημιουργήσουμε ένα σωστό πανευρωπαϊκό σύστημα υποδοχής των αιτούντων άσυλο που προστατεύει να τους ευάλωτους και να προωθεί την ένταξη, όχι το στοίβαγμα και την αποθήκευση των ανθρώπων.

3. Ας πούμε στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. είτε να αναλάβουν το μερίδιο της μετεγκατάστασης προσφύγων που τους αναλογεί, είτε να πληρώσουν, στηρίζοντας τις άλλες χώρες που θα τους φιλοξενήσουν.

4. Ας αναγνωρίσουμε ότι δεν υπάρχει κάποια (οριστική) «λύση» στην προσφυγική κρίση για όσο διάστημα υπάρχουν πρόσφυγες — ωστόσο, υπάρχουν τρόποι διαχείρισής της.

5. Επίσης, ας δεχτούμε ότι το να κρατάμε τους ανθρώπους μακριά από τα σύνορα της Ε.Ε. δεν αποτελεί λύση· κάτι τέτοιο, αντίθετα, αναγκάζει άλλες, πιο φτωχές χώρες να ασχοληθούν με το θέμα.

Ωστόσο, το κύριο πρόβλημα είναι πολιτικό: τα κράτη-μέλη της ΕΕ δεν θέλουν να κάνουν τίποτα από τα παραπάνω. Προσπαθούν, με τρόπο απεγνωσμένο και ασυνάρτητο, να αφήσουν τους μετανάστες απέξω. Το σχέδιο για τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα: πολεμικά πλοία στέλνονται στο Αιγαίο χωρίς σαφές σχέδιο, και μια θολή υπόσχεση ότι θα βρεθούν εκεί για να σταματήσουν τους διακινητές, και όχι για να επαναπροωθήσουν τους πρόσφυγες.

Το χάος αυτό επιχειρείται να δικαιολογηθεί με την ιδέα ότι η Ευρώπη έχει το δικαίωμα να αποφύγει το είδος της μετανάστευσης, που υπάρχει παντού σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Γιατί; Είναι άραγε η Ευρώπη α) κάτι τόσο ιδιαίτερο ή β) εξαιρετικά εύθραυστη για να ασχοληθεί με αυτό το είδος μετανάστευσης; Πολλά επιχειρήματα συνδυάζουν και τις δύο παραπάνω δικαιολογίες.

Γίνεται πολλή συζήτηση αυτή τη στιγμή για «λύσεις», λες κι εκείνο στο οποίο προσβλέπουμε είναι μια ευφυής, τεχνοκρατική ιδέα, που θα επιτρέψει στην Ευρώπη να συνεχίσει με τον τρόπο του business as usual. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, για τους περισσότερους από εμάς, να μας αποκλείει από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Όλους αυτούς που η ζωή τους έχει αλλάξει, καθώς μπαίνουν σε βάρκες, διασχίζουν τα σύνορα, καταλαμβάνουν άδεια κτίρια, στήνουν υπαίθριες κουζίνες και αυτοσχέδια «ιατρεία», συγκεντρώνουν αποδεικτικά στοιχεία και δημιουργούν ομάδες νομικής υποστήριξης.

Ένας από τους λόγους που μπορούμε ίσως να αισιοδοξούμε είναι ότι κατά τη διάρκεια της κρίσης αυτής, όταν οι άνθρωποι αλλάζουν τα δεδομένα στο πεδίο, συχνά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Θα συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, έτσι δεν είναι;

Ο Daniel Trilling είναι δημοσιογράφος, εκδότης του «New Humanist». To κείμενο το ανάρτησε στο προφίλ του στο facebook, στις 11.2.1016

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s