Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 21 Φεβρουαρίου

Standard

Κείμενα των Ρούμπεν Άντερσον, Δημήτρη Παρσάνογλου, Νικηφόρου Παπανδρέου, Αντρέι Ζουλάφσκι, , Κυριάκου Αθανασίου, Άννας-Μαρίας Μερλό, Μπάρμπαρας Βέζελ 

Γιατί τα θωρηκτά δεν είναι λύση για την προσφυγική κρίση. Ο Ρούμπεν Άντερσον σχολιάζει την απόφαση εμπλοκής του ΝΑΤΟ στο προσφυγικό. «Ακόμα μια εβδομάδα πέρασε, και μας έφερε ακόμα ένα σχέδιο που γράφτηκε στο πόδι για να επιλύσει, υποτίθεται, την προσφυγική κρίση. Το καινούριο αυτό σχέδιο είναι το «στείλτε τα θωρηκτά». Η πανικόβλητη απόφαση να εμπλακεί το ΝΑΤΟ στην προσφυγική κρίση δεν είναι μόνο ένα πρωτοφανές στάδιο στη συνεχιζόμενη στρατικοποίηση των ευρωπαϊκών συνόρων, αλλά ταιριάζει επίσης και στη μακραίωνη πλέον τάση να θεωρούνται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που φτάνουν στις ακτές μας με βαρκούλες ως μια επείγουσα κατάσταση που μπορεί να αντιμετωπιστεί μονάχα με αύξηση της συνοριακής ασφάλειας […] Όπως ακούραστα επαναλαμβάνουν πολλοί ερευνητές (μεταξύ τους κι εγώ), οι προσπάθειες να περιοριστεί η μετανάστευση δια της αστυνόμευσης των συνόρων και της ανακοίνωσης πολιτικών αποτροπής δεν μπορούν να φέρουν αποτελέσματα από τη στιγμή που δεν αντιμετωπίζονται οι ριζικές αιτίες του φαινομένου – από τις εντεινόμενες παγκόσμιες ανισότητες ως τη ζήτηση φτηνού εργατικού δυναμικού στις χώρες προορισμού, κι από τα διασυνοριακά δίκτυα συγγένειας ως τη βία και την καταπίεση. Αντίθετα, κάνουν την κατάσταση χειρότερη – πιο χαοτική, πιο θανατηφόρα, πιο αρπακτική». (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου) 

Σκίτσο από «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης» του Γιάννη Καλαϊτζή

Σκίτσο από «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης» του Γιάννη Καλαϊτζή

Σκέψεις πάνω στο προσφυγικό 100 χρόνια μετά ή όταν η εθνική κυριαρχία εξακολουθεί να σκοτώνει. Γράφει ο Δημήτρης Παρσάνογλου: «Το να τα ρίχνουμε όλα στην Ευρώπη που έχει παραστρατίσει από τις θεμελιακές της αρχές δεν είναι μόνο ανούσια έκθεση ιδεών επίπεδου Λυκείου. Επιπροσθέτως, τη στιγμή που πνίγονται άνθρωποι καθημερινά στο χώρο ευθύνης μας (εθνική κυριαρχία γαρ) και δεν έχουμε κάνει τίποτα ή σχεδόν τίποτα για να παράσχουμε στοιχειώδεις συνθήκες φιλοξενίας, η επίκληση στην Ευρώπη δεν καταντάει μόνο γκρίνια, αλλά γίνεται κυνισμός. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η Ελλάδα σηκώνει (γεωγραφία γαρ) μεγάλο βάρος της προσφυγικής κρίσης, ενώ ορισμένα κράτη-μέλη της ΕΕ είτε σφυρίζουν αδιάφορα είτε υψώνουν φράκτες, λεκτικούς και υλικούς, δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι ούτε με τις συνθήκες φιλοξενίας που παρέχουμε στους πρόσφυγες (βλ. Κόρινθο, Καρά Τεπέ και πάει λέγοντας), ούτε βέβαια με την ταχύτητά μας ως προς την υλοποίηση των δεσμεύσεών μας (βλ. τα περίφημα πέντε hotspots). […]Εν τω μεταξύ, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα υπήρξε η πρώτη χώρα και παραμένει μια από τις ελάχιστες της Ε.Ε. που διαθέτει αυτό που καταγγέλλουμε, δηλαδή «φράχτη» και εξακολουθεί να αρνείται οποιαδήποτε, έστω λελογισμένη, προσωρινή, απολύτως ελεγχόμενη κ.ο.κ. διευκόλυνση εισόδου προσφύγων από τα χερσαία σύνορά της». Συνέχεια ανάγνωσης