Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 21 Φεβρουαρίου

Standard

Κείμενα των Ρούμπεν Άντερσον, Δημήτρη Παρσάνογλου, Νικηφόρου Παπανδρέου, Αντρέι Ζουλάφσκι, , Κυριάκου Αθανασίου, Άννας-Μαρίας Μερλό, Μπάρμπαρας Βέζελ 

Γιατί τα θωρηκτά δεν είναι λύση για την προσφυγική κρίση. Ο Ρούμπεν Άντερσον σχολιάζει την απόφαση εμπλοκής του ΝΑΤΟ στο προσφυγικό. «Ακόμα μια εβδομάδα πέρασε, και μας έφερε ακόμα ένα σχέδιο που γράφτηκε στο πόδι για να επιλύσει, υποτίθεται, την προσφυγική κρίση. Το καινούριο αυτό σχέδιο είναι το «στείλτε τα θωρηκτά». Η πανικόβλητη απόφαση να εμπλακεί το ΝΑΤΟ στην προσφυγική κρίση δεν είναι μόνο ένα πρωτοφανές στάδιο στη συνεχιζόμενη στρατικοποίηση των ευρωπαϊκών συνόρων, αλλά ταιριάζει επίσης και στη μακραίωνη πλέον τάση να θεωρούνται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που φτάνουν στις ακτές μας με βαρκούλες ως μια επείγουσα κατάσταση που μπορεί να αντιμετωπιστεί μονάχα με αύξηση της συνοριακής ασφάλειας […] Όπως ακούραστα επαναλαμβάνουν πολλοί ερευνητές (μεταξύ τους κι εγώ), οι προσπάθειες να περιοριστεί η μετανάστευση δια της αστυνόμευσης των συνόρων και της ανακοίνωσης πολιτικών αποτροπής δεν μπορούν να φέρουν αποτελέσματα από τη στιγμή που δεν αντιμετωπίζονται οι ριζικές αιτίες του φαινομένου – από τις εντεινόμενες παγκόσμιες ανισότητες ως τη ζήτηση φτηνού εργατικού δυναμικού στις χώρες προορισμού, κι από τα διασυνοριακά δίκτυα συγγένειας ως τη βία και την καταπίεση. Αντίθετα, κάνουν την κατάσταση χειρότερη – πιο χαοτική, πιο θανατηφόρα, πιο αρπακτική». (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου) 

Σκίτσο από «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης» του Γιάννη Καλαϊτζή

Σκίτσο από «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης» του Γιάννη Καλαϊτζή

Σκέψεις πάνω στο προσφυγικό 100 χρόνια μετά ή όταν η εθνική κυριαρχία εξακολουθεί να σκοτώνει. Γράφει ο Δημήτρης Παρσάνογλου: «Το να τα ρίχνουμε όλα στην Ευρώπη που έχει παραστρατίσει από τις θεμελιακές της αρχές δεν είναι μόνο ανούσια έκθεση ιδεών επίπεδου Λυκείου. Επιπροσθέτως, τη στιγμή που πνίγονται άνθρωποι καθημερινά στο χώρο ευθύνης μας (εθνική κυριαρχία γαρ) και δεν έχουμε κάνει τίποτα ή σχεδόν τίποτα για να παράσχουμε στοιχειώδεις συνθήκες φιλοξενίας, η επίκληση στην Ευρώπη δεν καταντάει μόνο γκρίνια, αλλά γίνεται κυνισμός. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η Ελλάδα σηκώνει (γεωγραφία γαρ) μεγάλο βάρος της προσφυγικής κρίσης, ενώ ορισμένα κράτη-μέλη της ΕΕ είτε σφυρίζουν αδιάφορα είτε υψώνουν φράκτες, λεκτικούς και υλικούς, δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι ούτε με τις συνθήκες φιλοξενίας που παρέχουμε στους πρόσφυγες (βλ. Κόρινθο, Καρά Τεπέ και πάει λέγοντας), ούτε βέβαια με την ταχύτητά μας ως προς την υλοποίηση των δεσμεύσεών μας (βλ. τα περίφημα πέντε hotspots). […]Εν τω μεταξύ, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα υπήρξε η πρώτη χώρα και παραμένει μια από τις ελάχιστες της Ε.Ε. που διαθέτει αυτό που καταγγέλλουμε, δηλαδή «φράχτη» και εξακολουθεί να αρνείται οποιαδήποτε, έστω λελογισμένη, προσωρινή, απολύτως ελεγχόμενη κ.ο.κ. διευκόλυνση εισόδου προσφύγων από τα χερσαία σύνορά της».

Η πολύτιμη συγκομιδή του Δημήτρη Σπάθη. Απόσπασμα από το εισαγωγικό κείμενο του τόμου «Από τον Χορτάτση στον Κουν. Μελέτες για το νεοελληνικό θέατρο», ο οποίος περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του θεμελιωτή της ελληνικής θεατρολογίας Δημήτρη Σπάθη. Του Νικηφόρου Παπανδρέου. «Βασικό χαρακτηριστικό των προσεγγίσεων του Σπάθη είναι το ότι δεν βλέπει τα θεατρικά φαινόμενα απομονωμένα: Συνδέει την ελληνική εκδοχή με το ευρωπαϊκό προηγούμενο, την καλλιτεχνική πρόταση με την πολιτική συγκυρία, την εξέλιξη του θεάτρου με τις κοινωνικές ζυμώσεις και (ως γνήσιος μαθητής του Δημαρά) με την ιστορία των καλλιτεχνικών ρευμάτων, των ιδεών και των νοοτροπιών.[…] Και μια βιογραφική παρατήρηση. Σκέφτομαι τώρα, καθώς ξαναδιαβάζω τα κείμενα στη σειρά, ότι το ζωηρό ενδιαφέρον του Σπάθη για τις θεατρικές δραστηριότητες στα κέντρα του εκτός συνόρων ελληνισμού, πριν και μετά την Επανάσταση, διασταυρώνεται παράξενα με τον νομαδικό χαρακτήρα της δικής του περιπλανώμενης ζωής, η οποία χρειάστηκε να ξαναρχίσει από την αρχή πολλές φορές, μέσα στα πέτρινα χρόνια του Εμφυλίου και κατόπιν της Δικτατορίας: στο Κάιρο τα νεανικά χρόνια, στην Τασκένδη και τη Μόσχα μετά τον Εμφύλιο, στην Αθήνα την εποχή της σύντομης «χαμένης άνοιξης», στο Παρίσι στα χρόνια της Δικτατορίας, ξανά στην Αθήνα με τη Μεταπολίτευση: Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε…» 

Το γυμνό ανθρώπινο σώμα είναι τέχνη. Στη μνήμη του σπουδαίου Πολωνού σκηνοθέτη Αντρέι Ζουλάφσκι, που πέθανε την Τετάρτη 17.2.2016, δημοσιεύουμε αποσπάσματα από μια παλιότερη συνέντευξή του. «Στη Δημόσια γυναίκα, έχουμε αυτό το εξαιρετικά όμορφο, λαμπερό σώμα ελεύθερο, όπως το έπλασε ο Θεός. Είναι σημαντικό, και αν δεν υπήρχε στην ταινία θα ήταν πραγματικά ντροπή! Έτσι, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να βάλει ένα κομμάτι πανί πάνω της, ξέρετε, σαν το Βατικανό να κάλυπτε τα γλυπτά του Μιχαήλ Αγγέλου ή να λογόκρινε τα έργα στην Καπέλα Σιξτίνα. Το ανθρώπινο σώμα είναι τέχνη, όταν το αγαπάμε, όταν το αντιμετωπίζουμε με θαυμασμό και σεβασμό μαζί· δεν μπορεί να καλύπτεται. Είναι αυτό που είναι και σας παρακαλώ να είστε ευτυχισμένη γι’ αυτό. Αυτό το κορίτσι το έχει». (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης) 

Για τα προγράμματα σπουδών του ΕΑΠ – και όχι μόνο. Του Κυριάκου Αθανασίου. «Σε ότι αφορά τα Προγράμματα Σπουδών» αρχίζει να διαφαίνεται μια πολλαπλή ανάγκη. Σε κάποιους τομείς είναι απαραίτητος ο εμπλουτισμός με νέα γνωστικά αντικείμενα, σε άλλα απαιτείται αναπροσαρμογή και σε άλλα μια νέα οπτική. Για παράδειγμα, ο τίτλος του ευρύτερου κύκλου στον οποίο διδάσκω είναι η «Μεταπτυχιακή εξειδίκευση καθηγητών φυσικών επιστημών». Φαντάζομαι πως κάθε λογικός άνθρωπος, θα επέλεγε τη συγκεκριμένη ενότητα με σκοπό την παρακολούθηση μαθημάτων που θα τον/την βοηθήσουν να διδάξει καλύτερα τα σχετικά μαθήματα στη μέση εκπαίδευση. Δυστυχώς, τον/την περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη: έχει να επανα-διεκπεραιώσει εξαρχής έναν τεράστιο όγκο βασικών μαθημάτων, όπως τα διδάχτηκε στις βασικές του σπουδές στο πανεπιστήμιο, και μόνο στο τέλος μπορεί να παρακολουθήσει και ένα που τιτλοφορείται «Φυσικές Επιστήμες: ιστορία, επιστημολογία και εκπαιδευτική μεθοδολογία». Η κοινή λογική υπαγορεύει το αυτονόητο, που μας το μεταφέρουν κάθε χρόνο οι ίδιοι οι φοιτητές: πως θα τους ήταν υπεραρκετά ένα ή δύο μαθήματα στη βασική επιστήμη και περισσότερα από ένα μαθήματα στην Ιστορία, επιστημολογία και διδακτική των φυσικών επιστημών».

WEB ONLY: Δύο κείμενα για την παρέμβαση του ΝΑΤΟ στο προσφυγικό 

Tι σημαίνει η παρέμβαση του ΝΑΤΟ, της Άννα-Μαρία Μερλό. «Η παρέμβαση αποτελεί ένα ακόμα σημάδι της αδυναμίας της Ε.Ε να αντιμετωπίσει την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης. Σε αντίθεση με την Ευρώπη που σπατάλησε μήνες αντιπαραθέσεων για τις ποσοστώσεις επανεγκατάστασης ενώ οι πρόσφυγες πνίγονταν, το ΝΑΤΟ μέσα σε λίγες ώρες οργάνωσε μια μεγάλη στρατιωτική αντίδραση. Το τελευταίο σχέδιο επανεγκατάστασης προσφύγων, που έχει προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μοιάζει με νεκρό γράμμα. Τα σύνορα εντός Ε.Ε κλείνουν το ένα μετά το άλλο (η Αυστρία έκλεισε τα σύνορά της την Πέμπτη), και το σύστημα Σένγκεν βρίσκεται σε όλο και μεγαλύτερο κίνδυνο. Η ιδέα μιας ευρωπαϊκής στρατιωτικής αποστολής, στα ελληνικο-μακεδονικά σύνορα, μελετήθηκε πριν λίγες ημέρες από τους υπουργούς Εξωτερικών της Ε.Ε και απορρίφθηκε κατόπιν αντιρρήσεων της Ελλάδας και του Λουξεμβούργου. […]Η κινητοποίηση δεν είναι, βέβαια, άσχετη με τα συμφέροντα του ίδιου του ΝΑΤΟ: τη στρατηγική τοποθέτησή του εναντίον της Ρωσίας, η οποία παρενέβη δυναμικά προς υποστήριξη του συριακού καθεστώτος. Το ΝΑΤΟ έχει επίσης πάρει μέτρα ασφαλείας κατά της Μόσχας στην Ανατολική Ευρώπη, που ξεκίνησαν μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και την εισβολή στην Ουκρανία». (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης)

Χρησιμοποιώντας μια βαριοπούλα για να σπάσουμε καρύδια, της Μπάρμπαρα Βέζελ. «Δεν είναι δουλειά του ΝΑΤΟ. Πρώτα απ’ όλα, τα μέλη του ΝΑΤΟ αιφνιδιάστηκαν όταν άκουσαν την πρόταση: Η καταπολέμηση της λαθραίας διακίνησης ανθρώπων δεν είναι στρατιωτικό καθήκον, και σίγουρα επίσης δεν είναι μια αρμοδιότητα που μπορεί να επωμιστεί η στρατιωτική συμμαχία. […] Η αποστολή του ΝΑΤΟ υποτίθεται ότι θα αποσπάσει την προσοχή από την αποστολή της Ε.Ε. Αυτή η αποστολή του ΝΑΤΟ είναι χάσιμο χρόνου και χρήματος· πρόκειται κυρίως για μια πολιτική συμβολική. Οι συζητήσεις κατά βάση χρησιμεύουν για να κάνουν τους ανθρώπους στις εμπλεκόμενες χώρες να πιστεύουν ότι έχει αναληφθεί αποφασιστική δράση. Εν τω μεταξύ, το επόμενο δράμα των προσφύγων έχει ήδη αναδυθεί στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, όπου χιλιάδες άνθρωποι από το Χαλέπι αναζητήσουν καταφύγιο». (μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης) 

(Όλες οι σελίδες των «Ενθεμάτων» εικονογραφούνται με σκίτσα του Γιάννη Καλαϊτζή, σαν μικρός αποχαιρετισμός στον τόσο αγαπημένο, φίλο και συνοδοιπόρο, που χάσαμε την προηγούμενη Παρασκευή)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s