Αφέλειες και βλάβες σοβαρές

Standard

Για τη μήνυση της Βασιλικής Θάνου εναντίον του Σταύρου Τσακυράκη

του Στρατή Μπουρνάζου

 Εικόνα: Τζ. Ένσορ, «Οι καλοί δικαστές»,1891


Εικόνα: Τζέιμς Ένσορ, «Οι καλοί δικαστές»,1891

«Ο εγκαλούμενος εκφέρει και συμπεριλαμβάνει, με εμφανή εκδήλωση και σκοπό καταφρόνησης του προσώπου μου, προσβλητικούς και εξυβριστικούς χαρακτηρισμούς και εκφράσεις, οι οποίοι κατά την κοινήν αντίληψη ενέχουν περιφρόνηση και μείωση της τιμής και της υπόληψής μου […]. Πάντα τα ως άνω προσβλητικά, ενέχουν […] περιφρόνηση και μείωση της ηθικής και κοινωνικής μου αξίας, προεχόντως, όμως, μείωση του κύρους του αξιώματος, ήτοι αυτό της Προέδρου του Αρείου Πάγου κλπ.». Διαβάζοντας τα παραπάνω, στη μήνυση που υπέβαλε η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Β. Θάνου, σκέφτηκα ότι κάποιος της έσουρε τα εξ αμάξης. Έτσι, όταν στη συνέχεια διαπίστωσα ότι οι επίμαχες εκφράσεις ήταν «αφελής» και «πολιτικάντης», δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα μειδίαμα. Μειδίαμα το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε μεγαχάχανο ή μάλλον σαρδόνειο γέλωτα, όταν διάβασα ότι, κατά το κείμενο της έγκλησης πάντα, ο χαρακτηρισμός «πρώην συνδικαλίστρια» είναι «σκόπιμος και υπαινικτικός» ή ότι «είναι απαξιωτικές και συνιστούν, σε κάθε περίπτωση, εξύβριση και δυσφήμιση της προσωπικότητάς [της], και δη τόσο του προσώπου [της] όσο και της υπόστασής [της] ως Δικαστού, και μάλιστα ως Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καθώς και ως πρώην Υπηρεσιακής Πρωθυπουργού» η προτροπή στους δικαστές να ζητήσουν την παραίτησή της και άλλες φράσεις (φράσεις, λχ., όπως: «η επιστολή της [προς τους Ευρωπαίους ομολόγους της] καταβαραθρώνει τη δικαιοσύνη και τους θεσμούς, εκθέτει την χώρα μας και μας ευτελίζει πολιτιστικά»). Αφού έκανα μια σειρά αναγκαίους ελέγχους (με πρώτο και κυριότερο ότι πηγή της είδησης δεν είναι το «Κουλούρι»), και αφού πείστηκα ότι η μήνυση δεν υποβλήθηκε από τον πρόεδρο της «Βουλής του Ζαππείου» ή του Φιλοπάππου,το γέλιο μου κόπηκε απότομα και συνέχισα. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 28 Φεβρουαρίου

Standard

Κείμενα των ΒTS Αnonymous, Στέφανου Δημητρίου, Πηνελόπης Πετσίνη, Τόμας Σπινγκερμπόερ, Στρατή Μπουρνάζου, Έφης Αβδελά, Βασίλη Κρεμμυδά, Τόνιας Κιουσοπούλου

Tamara de Lempicka "Οι πρόσφυγες" (1937)

Tamara de Lempicka «Οι πρόσφυγες» (1937)

Η μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. ή πώς να αποφύγουμε τα ίδια λάθη. O ΒTS Αnonymous επιχειρηματολογεί γιατί η πολιτική αντιμετώπισης του μεταναστευτικού είναι απάνθρωπη και αναποτελεσματική, αναπαράγοντας λάθη του παρελθόντος. «Δυστυχώς, η Ε.Ε. δεν δείχνει να μαθαίνει από τα λάθη της. Παρόλο που πλασάρει τη νέα συνεργασία της με την Τουρκία ως μια καινοτόμο συντονισμένη απάντηση σε μια «άνευ προηγουμένου κρίση», δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο σ’ αυτήν. […] Αυτό το σχέδιο με τη σειρά του, βασίστηκε πάνω σε μια πιλοτική πολιτική των αρχών της δεκαετίας του 2000 με τη Λιβύη. Πρώτα η Ιταλία και στη συνέχεια η Ε.Ε., σύναψαν συμφωνίες με τον τότε ηγέτη της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι, για να εξασφαλίσουν τη συγκράτηση των μεταναστευτικών ροών. Η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μια «νεκρή ζώνη» γύρω από τα σύνορα της Ε.Ε., που θα σταματούσε τους μετανάστες πριν ακόμη ξεκινήσουν το ταξίδι τους μέσω της θαλάσσης. […] αυτή η πολιτική στην πραγματικότητα αύξησε την επιθυμία και την αποφασιστικότητα των μεταναστών να φτάσουν στην ΕΕ. Πριν, η Λιβύη προσέφερε ελκυστικές συνθήκες εργασίας για πολλούς υποσαχάριους μετανάστες, και πολύ συχνά αποτελούσε τελικό προορισμό της μετανάστευσής τους. Ωστόσο, στο πλαίσιο αυτής της νέας πολιτικής, η ζωή στη Λιβύη έγινε αφόρητη αυξάνοντας έτσι τα κίνητρα για τους μετανάστες να δοκιμάσουν την τύχη τους αλλού. Ως αποτέλεσμα, και παρά τους κινδύνους που περιέχει ο διάπλους της Μεσογείου, πολλοί αποφάσισαν να συνεχίσουν προς ασφαλέστερες τρίτες χώρες στην Ευρώπη.» (μετάφραση Γιάννης Χατζηδημητράκης) Συνέχεια ανάγνωσης