Ουδέν νεώτερον από το ανατολικό μέτωπο;

Standard

LeftEast: μια πλατφόρμα για τις αναλύσεις και τους αγώνες της Αριστεράς της Ανατολικής Ευρώπης πέρα από τα εθνικά σύνορα

 

Συνέντευξη της Μαρίας Ιβάντσεβα, της Μαίρυ Τέιλορ και του Ρόσεν Τζαγκάλοφ, εκ μέρους του LeftEast

5-lefteast-A

Καλοκαιρινή συνάντηση κινημάτων της Ανατολικής Ευρώπης, Σόφια 2013. Η Μαρία, η Μαίρυ και ο Ρόσεν είναι ανάμεσα στους εικονιζόμενουςΦωτογραφία του Daniel Šarić (2013)

 Πώς ξεκινήσατε το LeftEast και με ποιο σκοπό;

To LeftEast θέλει να είναι μια διεθνής πλατφόρμα, με έγκυρες αναλύσεις, η οποία χρησιμεύει επίσης για ανταλλαγή πληροφοριών, κινηματικής ενημέρωσης και καλεσμάτων αλληλεγγύης από διάφορα κινήματα, στην Ανατολική Ευρώπη αλλά και πέρα από αυτήν. Προέκυψε ως το αποτέλεσμα της όλο και πιο συχνής επικοινωνίας ανάμεσα σε άτομα και συλλογικότητες της νεοαναδυόμενης Αριστεράς στον μετα-σοσιαλιστικό κόσμο. Ξεκίνησε στο τέλος του 2013 ως συνέχιση μιας σειράς θερινών συναντήσεων που είχαν  θέμα τη νεοφιλελευθεροποίηση του μετα-σοσιαλιστικού κόσμου. Η πρώτη από αυτές τις συναντήσεις είχε οργανωθεί το 2011 από τη Μαίρυ Τέιλορ στη Βουδαπέστη. Η εκκίνηση της ιστοσελίδας ήταν το αποτέλεσμα ενός δεύτερου θερινού εργαστηρίου στη Βουδαπέστη το 2012, και της συνέχειάς του τον ακόλουθο χειμώνα στο Βουκουρέστι από το ρουμάνικο αριστερό διαδικτυακό πόρταλ CriticAtac, που ακόμα φιλοξενεί το LeftEast. Ήταν εξαρχής ξεκάθαρο σε όλους μας ότι κάθε ομάδα έχει τοπική δράση αλλά και διεθνείς διασυνδέσεις· ωστόσο, γνωρίζουμε πολύ καλά πως η γνώση της μιας για την πραγματικότητα που βιώνουν οι άλλες βασίζονται συχνά σε φήμες και σε προκατειλημμένες, ρηχές ή παραπλανητικές αναλύσεις των καθεστωτικών μέσων της Δύσης. Αισθανόμασταν την ανάγκη να σπάσουμε την εξάρτησή μας από τη Δύση ως πηγής χρηματοδότησης και πληροφόρησης και ως ιδεατού κέντρου μέσω του οποίου διαμεσολαβούνταν όλες μας οι συνεργασίες στο παρελθόν. Καταλαβαίναμε, επίσης, πως χρειαζόταν να δυναμώσουμε τις διασυνδέσεις μεταξύ κινημάτων και αγώνων του δικού μας μέρους του κόσμου, κι ακόμα να ανοιχτούμε σε άλλες χώρες και περιοχές της περιφέρειας από τις οποίες είχαμε διαχωριστεί λόγω διαφορετικών ιστορικών εμπειριών και γνωσιακών ταξινομιών. Με αυτή την έννοια, το LeftEast δεν είναι μια πρωτοβουλία που κατάγεται από κάποιο συγκεκριμένο κίνημα ή αγώνα, αλλά μάλλον ένας χώρος όπου τέτοια κινήματα και τέτοιοι αγώνες μπορούν να εκφραστούν και να συζητήσουν.

logo-leΠες μας μερικά πράγματα για τον τρόπο λειτουργίας σας: για τη συντακτική ομάδα, πώς συγκεντρώνετε τα κείμενα, ποιους κανόνες έχετε.

Η συντακτική ομάδα αποτελείται από έναν πυρήνα δέκα περίπου ατόμων, που  δεν λειτουργούμε ως μια πολιτική συλλογικότητα με ενιαία άποψη, αλλά εκφράζουν ένα αμάλγαμα απόψεων και θέσεων που προέρχονται από διαφορετικές αριστερές τάσεις. Υπάρχουν επίσης κάποια μέλη της συντακτικής ομάδας που συμμετέχουν λιγότερο ενεργά στην καθημερινή λειτουργία του πόρταλ, αλλά γράφουν, επιμελούνται ή εντοπίζουν κείμενα με συγκεκριμένες γεωγραφικές ή τοπικές αναφορές. Συνήθως αλιεύουμε κείμενα μέσω των δικτύων μας από ακτιβιστές και ακαδημαϊκούς που είτε εργάζονται στην περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης είτε ασχολούνται με αυτήν. Το facebook το αντιμετωπίζουμε ως αναγκαίο κακό, αλλά μας βοηθά πολύ, καθώς συχνά βρίσκουμε εκεί ενδιαφέροντα κριτικά σχόλια και ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους που τα έγραψαν να τα μετατρέψουν σε μικρά άρθρα που στη συνέχεια δημοσιεύουμε. Όταν έρχεται ένα κείμενο, τουλάχιστον δύο από εμάς το διαβάζουν και το σχολιάζουν. Καθώς κάποιοι εξ ημών μιλούν τα αγγλικά ως μητρική γλώσσα (ή τα ξέρουν σχεδόν το ίδιο καλά), κάτι που δεν ισχύει για τους περισσότερους συγγραφείς μας, κάνουμε και διόρθωση-επιμέλεια. Τέλος, στέλνουμε τα πραγματολογικά και γλωσσικά μας σχόλια στους συγγραφείς. Βλέπουμε όλη αυτή τη διαδικασία ως μια ευκαιρία να μάθουμε οι μεν από τους δε. Καμιά φορά, αλιεύουμε κείμενα που έχουν δημοσιευτεί σε πλατφόρμες φίλιες από την περιοχή και τα μεταφράζουμε. Όλοι μας δουλεύουμε σε 100% εθελοντική βάση, το ίδιο και οι μεταφραστές μας. Επίσης, δραστηριοποιούμαστε και σε άλλες τοπικές πρωτοβουλίες στις πόλεις που μένουμε – οι περισσότεροι πια εκτός Ανατολικής Ευρώπης.

Οπότε, το LeftEast μας δίνει μια ευκαιρία να διατηρήσουμε την επαφή μας με την περιοχή και –ελπίζουμε– να βοηθήσουμε τα κινήματα να αλληλογνωρίζονται, να συνδέονται και να προβάλλονται και εκτός του εθνικού τους πλαισίου. Επίσης προσπαθούμε να βρισκόμαστε κάθε χρόνο σε καλοκαιρινά εργαστήρια. Έχουμε μέχρι τώρα οργανώσει εργαστήρια στο Βουκουρέστι, στη Σόφια και στο Κάουνας, και ελπίζουμε φέτος να βρεθούμε στην Κωνσταντινούπολη. 

Πώς και γιατί αποφασίσατε να ονομάσετε την πλατφόρμα LeftEast;

Καλοκαιρινή συνάντηση κινημάτων της Ανατολικής Ευρώπης, Σόφια 2013. Η Μαρία, η Μαίρυ και ο Ρόσεν είναι ανάμεσα στους εικονιζόμενους. Φωτογραφία του Daniel Šarić (2013)

Καλοκαιρινή συνάντηση κινημάτων της Ανατολικής Ευρώπης, Σόφια 2013. Η Μαρία, η Μαίρυ και ο Ρόσεν είναι ανάμεσα στους εικονιζόμενους. Φωτογραφία του Daniel Šarić (2013)

Την ονομασία την πρότεινε ο Κόστι Ρογκοζάνου του CriticAtac, μετά τη συνάντηση του Βουκουρεστίου το 2012. Τότε συζητούσαμε πιο «βαριά» ονόματα, λιγότερο εύκολα στη μνήμη και δηλωτικά πιο φιλόδοξων σχεδίων από τα δικά μας –ονόματα όπως The East International ή East Left Review. Το LeftEast ήταν πιο σύντομο, πιο έξυπνο, πιο αστείο. Φαντάζομαι ότι θα έχετε ήδη καταλάβει το λογοπαίγνιο: αν το πεις γρήγορα, ακούγεται σαν «leftist» (αριστεριστής), ο φορέας της «παιδικής ασθένειας του κομμουνισμού», σύμφωνα με τον Λένιν. Καθώς επρόκειτο για πιλοτικό εγχείρημα, το αστείο γύριζε σε βάρος μας, αλλά ήταν ενδεικτικό μιας πιο χαλαρής ατμόσφαιρας σε σχέση με άλλες υποψηφιότητες, οπότε το κρατήσαμε. Και μάλιστα μας γλίτωσε από τις διαφωνίες για την ονομασία που συχνά εξαντλούν την ενέργεια πολλών συλλογικοτήτων στο ξεκίνημά τους.

 

LeftEast. Ξεκινάω από το πρώτο συνθετικό του τίτλου: Left. Τι σημαίνει για εσάς Αριστερά τον 21ο αιώνα;

Eίναι, σίγουρα, μια ευρύτερη συζήτηση στην οποία μπαίνει κανείς μάλλον ερευνητικά, παρά έτοιμος να δώσει σίγουρες και οριστικές απαντήσεις. Θέλω να τονίσω πως το LeftEast λειτουργεί ως μια συλλογικότητα συντακτική και όχι πολιτική, με την έννοια ότι σπανίως δημοσιεύουμε κάποιο κύριο άρθρο «γραμμής» και γενικώς δεν προσπαθούμε να έχουμε μια πολιτική γραμμή που να αντιπροσωπεύει όλη τη συντακτική ομάδα. Προερχόμαστε από διαφορετικές τάσεις της σύγχρονης ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρώπη και πέραν αυτής: αυτόνομοι μαρξιστές, λενινιστές, τροτσκιστές διαφόρων τάσεων, αναρχοσυνδικαλιστές κ.λπ. Μοιραζόμαστε βέβαια αντικαπιταλιστικές, αντιιμπεριαλιστικές, αντιολοκληρωτικές, αντιαποικιοκρατικές και ισονομιστικές πεποιθήσεις. Προσπαθούμε, και ενθαρρύνουμε και άλλους, να συνδέουμε μια ανάλυση προσανατολισμένη στην πολιτική οικονομία με εμπειρικές έρευνες και γνώσεις που λαμβάνουν υπόψη τις πολύπλοκες διασυνδέσεις μεταξύ ταξικών, έμφυλων, φυλετικών και σεξουαλικών ταυτοτήτων. Αντί να υποστηρίζουμε ακλόνητες θέσεις και πολιτικές γραμμές, προσπαθούμε να διαβάζουμε το διαθέσιμο υλικό όλοι μαζί και να προάγουμε τον διάλογο ανάμεσα στους συγγραφείς. Όσο κι αν προκαλεί έκπληξη, δεδομένων των παραδοσιακών ρηγμάτων και εντάσεων εντός της Αριστεράς, η προσέγγισή μας συνήθως αποδίδει.

 Και προχωράω στο δεύτερο συνθετικό, Εast. Tι σημαίνει  για σας αυτή η έννοια της Ανατολής; Είναι ένας γεωγραφικός, ιστορικός ή πολιτικός όρος;

Στην πραγματικότητα, σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τις πολυπλοκότητες που έχουν δημιουργήσει οι διχαστικές ιστορικές διαδικασίες που έχουν εκτυλιχθεί στην περιοχή. Προσπαθούμε να αντιστεκόμαστε σε απλοϊκές ψυχροπολεμικές γνωσιακές ταξινομίες  που κατηγοριοποιούν ως σοσιαλιστικές ή μετα-σοσιαλιστικές μόνο τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες ή που τις διαχωρίζουν περαιτέρω σε χώρες της Βαλτικής, της Κεντρικής Ευρώπης, των Δυτικών Βαλκανίων, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας, κ.λπ., αναζητώντας κοινά μοτίβα. Προσπαθούμε να εμπλεκόμαστε κριτικά με διαφορετικές πιθανές ή υποθετικές συμμαχίες (π.χ. Βαλκανική ή Παραδουνάβια Ομοσπονδία) που να συνδέουν επίσης παρελθούσες και παρούσες εμπειρίες του υπαρκτού σοσιαλισμού ή εγχειρήματα ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής κοινωνικής αλλαγής. Ενδιαφερόμαστε, επίσης, για εγκάρσιους τύπους γνώσης που συνδέουν χώρες πέρα από αυτούς τους διαχωρισμούς, π.χ. τη Λατινική Αμερική με την Ανατολική Ευρώπη, τη Ρωσία με την Τουρκία κ.λπ. Ωστόσο, λόγω των κοινών μας εμπειριών αλλά και ενδεχομενικών συνθηκών (όπως η τωρινή μας χώρα διαμονής ή τα πεδία έρευνας με τα οποία ασχολούμαστε), έχουμε προς το παρόν περιοριστεί κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Τα περισσότερα κείμενά μας προέρχονται από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Ουκρανία, χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, και λιγότερα από χώρες που βρίσκονται βορειότερα ή ανατολικότερα. Πρόσφατα ξεκινήσαμε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε συγγραφείς και να καλύψουμε θέματα από άλλες γεωγραφικές περιοχές, όπως η Λατινική Αμερική και η Ασία, και ήδη έχουμε εστιαστεί αρκετά στην Τουρκία και τη Ρωσία.

Υπάρχουν όμως ορισμένα αντικειμενικά εμπόδια σε αυτή την προσπάθεια εξάπλωσης: όσο απομακρυνόμαστε από την περιοχή, τόσο τα δίκτυά μας αδυνατίζουν. Το κοινό μας (στο μεγαλύτερο μέρος του ανατολικοευρωπαϊκό) επίσης μοιάζει να αναγνωρίζει το LeftEast ως πηγή πληροφόρησης και ανάλυσης κυρίως για την περιοχή, αφού αναζητά πληροφορίες για άλλα γεωγραφικά πλαίσια σε αριστερές πηγές ενημέρωσης, που είναι είτε πιο καθιερωμένες είτε πιο εξειδικευμένες. Μια από τις Ελληνίδες φίλες και αναγνώστριές μας, η ανθρωπολόγος  Δήμητρα Κόφτη που εργάζεται στη Βουλγαρία, μας ρώτησε πρόσφατα γιατί δεν καλύπτουμε την ελληνική θεματολογία. Φαίνεται πως, άθελά μας, αναπαρήγαμε έναν από τους διαχωρισμούς που είχαμε ως προγραμματικό στόχο να αμφισβητήσουμε. Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα έμεινε στην «άλλη» πλευρά του Σιδηρού Παραπετάσματος ως μέλος των νοτιοευρωπαϊκών κρατών-μελών της ΕΕ του «δεύτερου κύματος» (των PIIGS) και πως έχει καλυφθεί ευρύτατα από αριστερά ΜΜΕ, σε αντίθεση με άλλες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Η ασυμμετρία μεγάλωσε ακόμα περισσότρα όταν έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ τη στιγμή που η Αριστερά στην Ανατολική Ευρώπη είναι ακόμα αδύναμη και πολιτικά περιθωριοποιημένη στις περισσότερες περιπτώσεις. Από τότε, βέβαια, η Ελλάδα έχει αποτελέσει θέμα για τους συγγραφείς μας, κάποιοι από τους οποίους έχουν συμβάλει και στο AnalyzeGreece –ένα συγγενικό μας, επίσης αγγλόφωνο, εγχείρημα–  αλλά είναι γεγονός πως δεν έχουμε ασχοληθεί συστηματικά με τη χώρα σας. Και ασφαλώς θα ήμασταν ευτυχείς αν εσείς ή οι αναγνώστες σας μας στέλνετε άρθρα για την Ελλάδα, ειδικά με έμφαση στις διαφορετικές ιστορικές εμπειρίες εντός της Βαλκανικής Χερσονήσου. 

 

Θα περάσω, τώρα, σε μερικές γενικότερες ερωτήσεις. Τι σημαίνει για σας η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του;

Ως συντακτική ομάδα δεν έχουμε μία ενιαία άποψη για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δεν έχουν και  γενικότερα τα ανατολικοευρωπαϊκά κινήματα: για κάποιες από τις συλλογικότητες που συνδέονται με το LeftEast, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ποτέ μια πραγματικά επαναστατική εναλλακτική· άλλες είδαν σε αυτόν την τελευταία τους ελπίδα. Στην περιοχή μας υπήρχε για μερικά χρόνια η ελπίδα ότι μια σοσιαλιστική κυβέρνηση θα έθετε ζητήματα στην ατζέντα της εθνικής ή της ευρωπαϊκής πολιτικής που οι υπάρχουσες κυβερνήσεις δεν ήθελαν ή δεν τολμούσαν να θίξουν. Φυσικά, τις μέρες του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015, ήμασταν όλοι συνεπαρμένοι και συμμετείχαμε στις καμπάνιες αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό. Όμως, τόσο η συμπεριφορά της τρόικας όσο και η αντίδραση της κυβέρνησης Τσίπρα μας προσγείωσαν στην απογοήτευση. Όχι τόσο για τη συνθηκολόγηση της τελευταίας στιγμής, όσο για την απουσία ενός Σχεδίου Β και την αδυναμία προετοιμασίας για έξοδο από το ευρώ. Κι ενώ όλα αυτά εκτυλίσσονταν, πολλοί από μας συνειδητοποίησαν – αναδρομικά– μια δεύτερη απογοήτευση: ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, όταν η Ανατολική Ευρώπη πέρασε από ακόμα πιο δύσκολες περιόδους κρίσης και αποστέρησης, η αλληλεγγύη της δυτικής Αριστεράς απουσίαζε εντελώς. Οπότε, δεν προκαλεί καμία έκπληξη η τωρινή απουσία αλληλεγγύης στην Ελλάδα από τα μέρη μας: η χώρα σας μοιάζει ακόμα πλούσια όταν την παρατηρεί κάποιος από τη Βουλγαρία ή τη Μολδαβία.

Επί του παρόντος εμπλεκόμαστε –κυρίως ατομικά, και σε κάποιες περιπτώσεις συλλογικά μέσω κειμένων ή προσκλήσεων που δεχόμαστε– σε έναν κριτικό διάλογο τόσο σχετικά με το δημοψήφισμα στη Μεγάλη Βρετανία, όσο και γύρω από τις προσπάθειες του DiEM να αναβιώσει μια δημοκρατική Ευρώπη. Ως μέλη της συντακτικής ομάδας, έχουμε διαφορετικές απόψεις για τα θέματα αυτά, όπως και για το μέλλον της ΕΕ ή την απουσία του. Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, καλώς ή κακώς, η προσφυγική κρίση έριξε νέο φως στο πόσο μακριά είναι έτοιμη να πάει η ελληνική κυβέρνηση την υποταγή της στην τρόικα, αθετώντας το πρόγραμμα και τις αρχές της. Φυσικά ο βάρβαρος οικονομικός εκβιασμός δεν τη βοηθά, αλλά η αντίδρασή της δεν παύει να είναι απογοητευτική… 

Θα περάσω σε μερικές γενικότερες ερωτήσεις. Τι σημαίνει για σας η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του;

Η επικίνδυνη τροπή των σχέσεων ανάμεσα στην ΕΕ και την Τουρκία, όπως διαμορφώθηκαν πρόσφατα, είναι ένας από τους λόγους που προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε τη θερινή μας συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη. Οι σχέσεις της Τουρκίας με την ευρύτερη περιοχή είναι πολύπλοκες, τόσο εξαιτίας μακραίωνων αντιισλαμικών αισθημάτων που οφείλονται στην ιστορική κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όσο και λόγω του σημαντικού γεωπολιτικού ρόλου της σύγχρονης Τουρκίας στην περιοχή. Είμαστε όλοι εξοργισμένοι από τη βρόμικη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Χρησιμοποιεί τα χρήματα των φορολογούμενων, όχι για την οικονομική και κοινωνική ενσωμάτωση των μεταναστών που ξεφεύγουν από στρατιωτικούς και οικονομικούς πολέμους, ούτε για την ανοικοδόμηση των χωρών που έχουν καταστραφεί από τους πολέμους και έχουν λεηλατηθεί από τη νεοαποικιοκρατία. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιεί το τουρκικό κράτος ως πρόθυμο μισθοφόρο που θα εμποδίσει τους μετανάστες να μπουν στο φρούριο-Ευρώπη, και ταυτόχρονα θα τους πολεμήσει – όπως και τις μειονότητες εντός της χώρας του. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη: η ΕΕ έχει παίξει κεντρικό ρόλο ως αυτοκρατορική δύναμη στη νεοαποικιακή άσκηση που αποκαλείται «ευρωατλαντική ενσωμάτωση» και η περιοχή μας την περνάει από τη δεκαετία του 1980. Απάνθρωπες «μεταρρυθμίσεις» άφησαν άνεργους και άστεγους εκατομμύρια ανθρώπους απ’ τη μια μέρα στην άλλη, ενώ εργοστάσια, γη και κτίρια ιδιωτικοποιούνταν και παρέμεναν άδεια και ανενεργά. Η νεοφιλελεύθερη «ανοικοδόμηση» άφησε ανθρώπους να πεθάνουν χωρίς πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, ενώ οι φαρμακευτικές και οι ιδιώτες γιατροί συσσώρευσαν τεράστια πλούτη. Επέτρεψε στις κυβερνήσεις να περικόψουν ακόμα και τις πενιχρές συντάξεις που έδιναν, τα επιδόματα προς τις μητέρες, τους ανέργους και τις άλλες ευάλωτες ομάδες με το ιδεολόγημα της «επικράτησης του δυνατότερου» σε μια «υγιή» κοινωνία ανελέητου ανταγωνισμού. Έτσι, όπως και στην ελληνική κρίση, βλέπουμε την παρέμβαση της ΕΕ στο προσφυγικό ως συνέχιση των απάνθρωπων πολιτικών της και της εγγενούς τάσης της να υπερασπίζει τα συμφέροντα των ελίτ, να εξάγει τα προβλήματά της και να δημιουργεί εφεδρικούς στρατούς μέσω του «διαίρει και βασίλευε» στην περιφέρειά της. Δυστυχώς, η προσφυγική κρίση παρόξυνε τον φόβο της αποστέρησης που οι λαοί μας έζησαν στη δεκαετία του 1990, στρέφοντας πολλούς ενάντια στους μετανάστες αντί να τους στρέψουν κατά των κυρίαρχων τάξεων.

 

Στην παρούσα κατάσταση, ποια πιστεύετε ότι είναι τα βασικά προβλήματα και οι προοπτικές για την Αριστερά και τα κινήματα της Ευρώπης;

Οι κυβερνήσεις μας γίνονται ολοένα και πιο ολοκληρωτικές, ελέγχονται όλο και περισσότερο από καπιταλιστικά συμφέροντα και σέβονται όλο και λιγότερο το κράτος δικαίου. Τη στιγμή που η ευρωπαϊκή Αριστερά μαίνεται εναντίον επιβλαβών εμπορικών συμφωνιών όπως η CETA και η TTIP, οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες είναι ήδη εκτεθειμένες στα καταστροφικά αποτελέσματα των συμφωνιών σύνδεσης με την ΕΕ και των διμερών εμπορικών συμφωνιών με ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές χώρες. Οι συμφωνίες αυτές περιλαμβάνουν ήδη μηχανισμούς επίλυσης διαφορών μεταξύ επενδυτών και κρατών (ISDS), που έχουν δέσει τα χέρια των κυβερνήσεων και τις έχουν εξαναγκάσει σε συμφωνίες που είναι ξεκάθαρα αντίθετες στα λαϊκά συμφέροντα. Την ίδια στιγμή, ενώ η Αριστερά δαιμονοποιείται και κατακεραυνώνεται από συντηρητικούς, φιλελεύθερους και ολιγαρχικούς σοσιαλδημοκράτες, η Ακροδεξιά αυτοπαρουσιάζεται ως η μόνη εναλλακτική δύναμη που «νοιάζεται για τον λαό». Η εκ νέου ανάδειξη της Ρωσίας του Πούτιν ως ήρωα, από πλευράς της δυτικοευρωπαϊκής (αλλά και της τοπικής) Αριστεράς έχει κάνει ακόμα πιο δύσκολη υπόθεση τον σχηματισμό συμμαχιών τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Σε μια περίοδο που στην περιοχή μας εκτυλίσσεται απ’ τη μια η προσφυγική κρίση και απ’ την άλλη ένας ανελέητος αγώνας για δυσεύρετες θέσεις εργασίας, οι οργανώσεις της Αριστεράς παραμένουν δομικά ευάλωτες και με πόρους ανεπαρκείς: πολλά ενεργά μέλη τους ζουν στο εξωτερικό και αναγκάζονται σε εξ αποστάσεως ακτιβισμό όντας μετανάστες και πρεκάριοι… Στην καταληκτική διακήρυξη της συνάντησής μας στο Κάουνας το 2015 (που είχε διοργανωθεί από κοινού με ακτιβιστές από χώρες της Νότιας Ευρώπης) αναφέραμε πως «τα Βαλκάνια είναι το μέλλον των PIIGS». Αν η ευρωπαϊκή Αριστερά δεν βρει τρόπους να αντιπαλέψει την τροπή των πραγμάτων, φαίνεται πως η Ανατολική Ευρώπη είναι το μέλλον της Ευρώπης.

Τη συνέντευξη πήρε ο Στρατής Μπουρνάζος

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s