Στα Ενθέματα αύριο 6 Μαρτίου

Standard

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 6 Μαρτίου

Στα περίπτερα εντός της «Αυγής», στο μπλογκ τους (enthemata.wordpress.com), στο facebook (Enthemata Avgis)και στο twitter: @enthemata

Κείμενα των: Ζύγκμουντ Μπάουμαν, Χάρη Αθανασιάδη, Ράινερ Μπάουμπεκ, Μαρίας Χαϊδοπούλου-Βρυχέα, Βόλφγκανγκ Στρέεκ, Νίκου Σαραντάκου, Γιάννη Στουραΐτη, Ντάνιελ Τρίλινγκ

Α. Μοντιλιάνι, "Καρυάτιδα"

Α. Μοντιλιάνι, «Καρυάτιδα»

Ο μεταναστευτικός «ηθικός πανικός» και οι (κατα)χρήσεις του. Ο Ζύγκμουντ Μπάουμαν γράφει για τον φόβο που προκαλούν στις δυτικές κοινωνίες οι μεταναστευτικές ροές. «Η πρώτη παρόρμηση ακολουθεί, έστω και σε σύγχρονη μορφή, το σχήμα που περιέγραφε ο Αίσωπος στον μύθο με τους λαγούς και τα βατράχια. Οι λαγοί του μύθου δεν ήξεραν πλέον πού να καταφύγουν για να γλιτώσουν από το κυνηγητό των άλλων ζώων. Με το που έβλεπαν έστω κι ένα ζώο να τους πλησιάζει, το έβαζαν στα πόδια. Μια μέρα συνάντησαν μια αγέλη αφηνιασμένων αλόγων, και πανικόβλητοι έτρεξαν για μια κοντινή λίμνη, αποφασισμένοι να πνιγούν παρά να συνεχίσουν να ζουν μέσα στο φόβο. Αλλά καθώς πλησίαζαν στην όχθη, κάποιοι βάτραχοι, τρομαγμένοι με τη σειρά τους απ’ τους επερχόμενους λαγούς, πήδηξαν βιαστικά μες στο νερό. “Τελικά”, είπε ένας λαγός, “τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα”. Το ηθικό δίδαγμα του μύθου είναι ξεκάθαρο: η ικανοποίηση που ένιωσε ο λαγός –ένα ευπρόσδεκτο διάλειμμα από την καθημερινή απόγνωση του θηράματος– προήλθε από τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχει πάντα κάποιος που κουβαλάει βαρύτερο σταυρό από τον ίδιο. […]

Η πολιτική του αμοιβαίου διαχωρισμού και της τήρησης αποστάσεων, η οικοδόμηση τειχών αντί για γέφυρες και η καταφυγή σε ηχομονωμένους «ηχοθαλάμους» αντί για ανοιχτές γραμμές απαραμόρφωτης επικοινωνίας (ακόμα και η νίψη των χειρών ή η διακήρυξη της αδιαφορίας, μεταμφιεσμένης έστω σε ανεκτικότητα) δεν οδηγούν πουθενά, παρά μόνο στην έρημο της αμοιβαίας δυσπιστίας, αποξένωσης και επιδείνωσης. Παρότι μοιάζει βραχυπρόθεσμα καθησυχαστική (γιατί διώχνει την πρόκληση εκτός πεδίου), αυτή η απατηλή, αυτοκτονική πολιτική συσσωρεύει εκρηκτικές ύλες που είναι έτοιμες να εκραγούν στην πρώτη φυτιλιά. Κι έτσι, ένα συμπέρασμα πρέπει να είναι εξίσου ξεκάθαρο: ο μόνος δρόμος που μας απομακρύνει από την τωρινή δυσφορία και τη μελλοντική συμφορά περνά μέσα από την απόρριψη του ύπουλου πειρασμού του διαχωρισμού. Ακόμα καλύτερα, μέσα από την ακύρωσή του, την αποσυναρμολόγηση των φραχτών των «κέντρων υποδοχής και φιλοξενίας» και το πλησίασμα των ενοχλητικών διαφορών, ανομοιοτήτων και των αυτοεπιβαλλόμενων χασμάτων σε στενή, καθημερινή και όλο και πιο άμεση επαφή –η οποία ελπίζω ότι θα έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη μιας γόνιμης σχέσης των δύο μερών αντί για την τωρινή, αυτοτροφοδοτούμενη σχάση ανάμεσά τους». (μετάφραση Δημήτρης Ιωάννου).

Η πραγματική αιτία της προσφυγικής κρίσης είναι η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών. Συνέντευξη του Ράινερ Μπάουμπεκ στον Δημήτρη Χριστόπουλο. Μιλάει για τις πολιτικές ιθαγένειας στην Ε.Ε, την ένταξη των μεταναστών, τις προοπτικές του προσφυγικού και τον ρόλο της Ελλάδας. «Το φθινόπωρο του 2015, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η γερμανική κυβέρνηση θα μπορούσαν να έχουν αυξήσει την πίεση προς τα απρόθυμα κράτη-μέλη, αν είχαν ξεκινήσει επίσημα την επαναδιαπραγμάτευση της Συμφωνίας του Δουβλίνου. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα, η Ιταλία και όλα τα κράτη του “διαδρόμου” προς τη Γερμανία και τη Σουηδία δεν έχουν, εκ των πραγμάτων. κανένα κίνητρο να καταγράφουν τους πρόσφυγες, μια και αυτοί μπορούν ανά πάσα στιγμή να τους σταλούν πίσω από οποιοδήποτε κράτος προορισμού. Οι μηχανισμοί μετεγκατάστασης και επανεγκατάστασης μπορούν να ξεκολλήσουν μόνο αν τα κράτη-μέλη γνωρίζουν ότι δεν μπορούν πια να παίξουν το χαρτί του Δουβλίνου για να ενισχύσουν μια κατάφωρα άδικη κατανομή των προσφύγων και των βαρών που συνεπάγεται η υποδοχή τους. Φοβάμαι ότι το «παράθυρο ευκαιρίας» για μια τέτοια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση έχει ήδη κλείσει. Αυτό που μοιάζει πλέον πιο πιθανό είναι τα κράτη-μέλη να συντονιστούν στο θέμα του ελέγχου των εξωτερικών συνόρων, επιμένοντας παράλληλα στη διακριτική ευχέρεια του καθενός να αποφασίζει από μόνο του πόσους και ποιους πρόσφυγες θα υποδέχεται» (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου).

Από τον «Γεροστάθη» μέχρι το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Τα αποσυρθέντα σχολικά βιβλία, 1858-2008. Συνέντευξη του Χάρη Αθανασιάδη. Μιλάει για τη δημόσια, τη σχολική και την εθνική ιστορία, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας της μελέτης του «Τα αποσυρθέντα βιβλία. Έθνος και σχολική Ιστορία στην Ελλάδα, 1858-2008. «Στην Ιστορία υπάρχουν τομές και συνέχειες. Ή, καλύτερα, εμείς, ανάλογα με το αντικείμενό μας, διακρίνουμε εκ των υστέρων τομές και συνέχειες. Με κριτήριο τις διαμάχες για τη σχολική Ιστορία, που είναι το θέμα του βιβλίου, ο τελευταίος αιώνας μπορεί να ιδωθεί ως καταρχήν ενιαία περίοδος: Από το 1919, όταν εκτυλίχθηκε η πρώτη διαμάχη με αφορμή το πασίγνωστο αναγνωστικό του Ζαχαρία Παπαντωνίου Τα Ψηλά Βουνά ως το 2008, όταν καταλάγιασε ο θόρυβος που προξένησε το εγχειρίδιο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού – μα και μέχρι σήμερα, εκτιμώ, εφόσον ευρύτερες διαμάχες όπως αυτή για τον ιστορικό Χάιντς Ρίχτερ μοιάζουν και εν πολλοίς είναι ομόλογες με αυτές που το βιβλίο ανατέμνει. Βέβαια, κάθε διαμάχη είχε τις δικές της ιδιαίτερες αιτίες και τα δικά της διακυβεύματα που συνδέονταν πολλαπλά με την εκάστοτε συγκυρία. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την οξύτατη αντιπαράθεση για τα Ψηλά Βουνά δίχως να λάβουμε υπόψη την πανσπερμία των εθνοτήτων που κλήθηκε να ενσωματώσει η Ελλάδα ύστερα από τους Βαλκανικούς Πολέμους, ούτε να καταλάβουμε την πολεμική σε ένα βιβλίο βυζαντινής Ιστορίας του 1965 δίχως να τη συσχετίσουμε με την ήττα της Αριστεράς στον Εμφύλιο και την επιστροφή της το 1958».

Το τέλος του «δημοκρατικού καπιταλισμού» στην Ευρώπη. Συνέντευξη του Βόλφγκανγκ Στρέεκ στον Τζόνας Μπιρτς και τον Γιώργο Σουβλή (από το περ. Jacobin). Μιλάει για τη μεταδημοκρατία, την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, τον ΣΥΡΙΖΑ, το μέλλον της πλήρους απασχόλησης. «Η δημοκρατία στον καπιταλισμό είναι δημοκρατία στον βαθμό που διορθώνει τα αποτελέσματα των δράσεων των αγορών προς την κατεύθυνση της ισότητας. Η οικονομική απελευθέρωση αποσυνδέει τη δημοκρατία από την οικονομία – την καθιστά στεγνή. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που ονομάζουμε μεταδημοκρατία: η πολιτική ως μαζικό θέαμα, ως κομμάτι της βιομηχανίας του θεάματος. Ένας τρόπος αποσύνδεσης της δημοκρατίας από την οικονομία είναι η μεταβίβαση της οικονομικής πολιτικής από τα χέρια των εθνικών κοινοβουλίων και των κυβερνήσεων στα χέρια «ανεξάρτητων» θεσμών όπως οι κεντρικές τράπεζες και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, και Διεθνών Οργανισμών όπως το ΔΝΤ. Το ευρώ, όπως θεσπίστηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, έχει με αυτό τον τρόπο αποδημοκρατικοποιήσει –αλλά σε καμία περίπτωση αποπολιτικοποιήσει– τη νομισματική και οικονομική πολιτική στα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. […] Η ιστορική ψευδαίσθηση του μεταπολεμικού κεϋνσιανισμού ήταν η πίστη ότι αυτό που στην πραγματικότητα παρέμεινε μια καπιταλιστική οικονομία είχε μετατραπεί σε μια πολιτικά ουδέτερη μηχανή δημιουργίας πλούτου και απασχόλησης, έτοιμης να λειτουργεί από επαγγελματίες μηχανικούς που ονομάζονταν “οικονομολόγοι”». (μετάφραση Γιάννης Χατζηδημητράκης)

Εγκλωβισμένοι στα χοτ σποτ. Ο Νίκος Σαραντάκος στη στήλη του «Oι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» γράφει για τα χοτ σποτ: «Όσο για το αγγλικό hot spot, κι αυτός ο όρος έχει ήδη χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές και σε διάφορους τομείς. Ας πούμε, πριν από καναδυό χρόνια, σε πιο ξένοιαστους καιρούς, αρκετοί αναζητούσαν πώς και πώς να βρουν ένα χοτ σποτ, διότι έτσι ονομάζονται (και) τα σημεία όπου μπορεί κανείς να συνδέσει το κινητό του με ένα ασύρματο δίκτυο (wi-fi), ενώ στη γεωλογία ο όρος δηλώνει τα σημεία έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας, θερμά σημεία δηλαδή, ενώ ακόμα πιο παλιά ο όρος σήμαινε ένα «καυτό» κέντρο διασκέδασης ή ακόμα και μια δερματική φλεγμονή. Ωστόσο, τώρα κυριαρχεί η νιόφερτη σημασία, των κέντρων υποδοχής προσφύγων στις χώρες πρώτης γραμμής, και κυρίως στην Ελλάδα. Στα κέντρα αυτά θα γίνεται λοιπόν η καταγραφή των προσερχομένων, η διαλογή των προσφύγων από τους μετανάστες – αλλά δεν είναι σαφές τι θα γίνεται στη συνέχεια, αφού η προώθηση των προσφύγων στις χώρες όπου επιθυμούν να εγκατασταθούν γίνεται με το σταγονόμετρο, ενώ ακόμα πιο δύσκολη έχει αποδειχτεί, τουλάχιστον ως τώρα, η επιστροφή εκείνων που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν πρόσφυγες στην Τουρκία ή στις χώρες καταγωγής τους».

Ο Τσε, ο «άνθρωπος-μάρτυρας» και άλλες σκέψεις για την Αριστερά του σήμερα. Γράφει η Μαρία Χαϊδοπούλου-Βρυχέα: «Αν το πρότυπο του καπιταλισμού είναι ο οικονομικός άνθρωπος, τότε η δικιά μας πρόταση δεν μπορεί να είναι ο «άνθρωπος-μάρτυρας». Όσο αφηρημένος είναι ο οικονομικός άνθρωπος άλλο τόσο αφηρημένος είναι και ο “άνθρωπος-μάρτυρας”: ένας άνθρωπος, δηλαδή, εκτός πρακτικών μιας συλλογικής καθημερινότητας, χωρίς σώμα, χωρίς σχέσεις, χωρίς «προσωπική» ζωή, χωρίς ανάγκες, φίλους και συγγενείς, εκτός πολιτισμικών πλαισίων. Οι συνήθεις ήρωες μόνο την υπέρτατη στιγμή τα καταφέρνουν και εξυψώνονται πέρα από τα ιδιαίτερά τους χαρακτηριστικά. Τον υπόλοιπο καιρό αποτυγχάνουν να αντεπεξέλθουν ως πατέρες, ως φίλοι, ως σύντροφοι. Δεν μπορεί να είναι αυτή η δικιά μας πρόταση. Ο δικός μας άνθρωπος ή «ανθρώπισσα» ή άτομο ή ό,τι άλλο αποφασίσουμε να το ονομάσουμε, έχει καθημερινότητα και σχέσεις και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και ανάγκες και επιθυμίες.. Και μέσα από αυτή την επαφή με το συλλογικό ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο. (Γι’ αυτό κι ο τόπος, όπου μεγαλώνουμε, όπου ζούμε, έχει σημασία – αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση)».

Η «μεταεθνικιστική» Ευρωπαϊκή Ένωση ως ζωτικός χώρος του εθνικισμού. Ο Γιάννης Στουραΐτης σχολιάζει ο επιχείρημα ότι η Ε.Ε λειτουργεί ως παράγοντας ανάσχεσης των εθνικισμών. «Ο πολιτικός λόγος που επικαλείται τον μεταεθνικιστικό χαρακτήρα της Ε.Ε. βασίζεται, έτσι, σε μια επιφανειακή προσέγγιση. Η διάβρωση της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των εθνικών κρατών από έναν ιεραρχικό υπερκρατικό μηχανισμό σαφώς και συνέβαλε στην περιθωριοποίηση του πολέμου ως εν δυνάμει μέσου επίλυσης των διαφορών ισχύος μεταξύ τους και, ως εκ τούτου, υποβάθμισε τον ρόλο του εθνικισμού ως ιδεολογικού εργαλείου προώθησης και δικαιολόγησης πολεμικών συγκρούσεων. Παρά τη διακηρυγμένη ανησυχία των απανταχού επαγγελματιών πατριωτών, όμως, ελάχιστα αποδόμησε τις εθνικές ιδεολογίες και τις πραγμοποιημένεςθνοπολιτισμικές ταυτότητες που συνδέονται με αυτές. Αντιθέτως, αποδεδειγμένα τις ενίσχυσε, με αποτέλεσμα, έπειτα από πλείστες συνθήκες «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» ο εθνικισμός να παραμένει η κατεξοχήν κυρίαρχη λειτουργική ιδεολογία των σύγχρονων ευρωπαϊκών κοινωνιών, γεγονός με το οποίο συνδέεται η ολική επαναφορά του ρατσισμού, που αντικατοπτρίζεται στην άνοδο της ακροδεξιάς στα περισσότερα κράτη-μέλη».

WEBONLY. Στο εβραϊκό νεκροταφείο της Βάνζεε του Ντάνιελ Τρίλινγκ. Ο δημοσιογράφος και ερευνητής Daniel Trilling επισκέφτηκε το εβραϊκό νεκροταφείο της Βάνζεε, όπου είναι θαμμένος ο προ-προπάππους του Ilya B, γενημμένος γύρω στο 1880 σε μια μεσοαστική οικογένεια του Κιέβου. Με αφορμή την επίσκεψη αυτή, μας αφηγείται την ιστορία των προγόνων του, από το Κίεβο στο Βερολίνο και μετά στην Αγγλία και μας θυμίζει μια «όχι και τόσο καινούργια ιστορία»: πώς η κραυγή «Οι πρόσφυγες φταίνε!» ήταν πάντα η εύκολη λύση (μετάφραση: Δανάη Καρυδάκη· η μετάφραση πρωτοδημοσιεύτηκε στο ohnebinde.wordpress.com, από όπου και την αναδημοσιεύουμε).

Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριακή 25 Οκτωβρίου

Standard

Στα περίπτερα εντός της «Αυγής», στο μπλογκ τους (enthemata.wordpress.com), στο facebook (Enthemata Avgis) και στο twitter: @enthemata

Κείμενα των: Mπίτνοϋ Κάμπμαρκ, Ζιλμπέρ Ασκάρ, Έλενας Πατρικίου, Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

Ο τουρκικός ελιγμός της Μέρκελ. Χρησιμοποιώντας τους πρόσφυγες. Ανάλυση του Mπίτνοϋ Κάμπμαρκ: «Η προσέγγιση της καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ αντιστέκεται στην προοπτική  του κλεσίματος των συνόρων – μέχρι στιγμής. Αντ’ αυτού, για να αντιμετωπίσει της ανησυχία στους κόλπους της κυβέρνησης, δοκιμάζει μια άλλη προσέγγιση: να κρατήσει το πρόβλημα μακριά, δωροδοκώντας την Τουρκία. Αυτή, φαίνεται να είναι η ώρα της Άγκυρας: καθίσταται βασικός παράγοντας για την αντιμετώπιση των απειλών που δέχεται το ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας,  συμμετέχει πρόθυμα στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ανακατεύεται στη συριακή σύγκρουση, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ.

Η εικόνα παραμένει όπως και στην αρχή. Δεν γίνεται λόγος για δικαιώματα, αλλά για παραβάσεις· δεν γίνεται λόγος για την υποχρέωση να βοηθήσουμε στο πλαίσιο του δικαίου των διεθνών συμφώνων, αλλά για την υποχρέωση να προστατευτούν τα κράτη και να μην κατακλυσθούν από πρόσφυγες. Και, τέλος, η δωροδοκία των φτωχότερων κρατών από τα πιο πλούσια έχει γίνει η τυποποιημένη αντιμετώπιση του ζητήματος που υποβιβάζει τα προβλήματα των προσφύγων σε θέματα οικονομικής διαχείρισης και καταμέτρησης αριθμών» (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης).

Συρία: η ρωσική επέμβαση και οι στόχοι της. Ο ρόλος των ΗΠΑ, ο Άσαντ, η αντιπολίτευση, το ΙSIS.

Έργο του Όσκαρ Κοκόσκα

Έργο του Όσκαρ Κοκόσκα

Μια εκτενής και σημαντική συνέντευξη του Ζυλμπέρ Ασκάρ. Ο λιβανέζος Ζυλμπέρ Ασκάρ, ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς σε ζητήματα Μέσης Ανατολής και αραβικού κόσμου, μιλάει στον ρώσο ιστορικό Ίλια Μπουντράιτκις, για την ανεξάρτητη πλατφόρμα ενημέρωσης lefteast.

 Εξηγεί ότι αν και η ρωσική επέμβαση εμφανίζεται ότι γίνεται για την  αντιμετώπιση του ISIS, o στόχος της είναι η στήριξη του καθεστώτος Άσαντ που παραπαίει – ένας στόχος με τον οποίο δεν είναι αντίθετες σε τελική ανάλυση οι ΗΠΑ (που θα επιθυμούσαν τη διατήρηση του «ασαντισμού» χωρίς τον Άσαντ). Μιλάει για τον ρόλο της Γαλλίας, της Γερμανίας και του Ιράν, μας χαρτογραφεί το σύνθετο τοπίο της συριακής αντιπολίτευσης (αναφερόμενος ιδιαίτερα στις ισλαμιστικές αλλά μη-ISIS oμάδες και οργανώσεις), αναλύει τις ευθύνες του καθεστώτος Άσαντ για την ενίσχυση του τζιχαντισμού στη Συρία και καταλήγει ότι η πτώση Άσαντ (σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν πολλοί στη Δύση) είναι απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε ανάκαμψη ή ειρήνευση της περιοχής:

«Ο βασικός και πρωταρχικός στόχος της στρατιωτικής επέμβασης της Ρωσίας στη Συρία ήταν η στήριξη του καθεστώτος σε μια εποχή που έχει υποστεί πολύ βαριές απώλειες, μετά και την απώλεια εδαφών το καλοκαίρι. Υπάρχει ένας δεύτερος στόχος, που υπερβαίνει κατά πολύ τη Συρία, και εκφράζεται από το γεγονός ότι η Ρωσία έστειλε στη Συρία μέρος των αεροπορικών της δυνάμεων και εξαπέλυσε τους Κρουζ πύραυλους της από την Κασπία. Μοιάζει με την “Ώρα του Κόλπου” για τον ρώσικο ιμπεριαλισμό. […]

Το καθεστώς του Άσαντ είναι τώρα αρκετά χειρότερο από ό,τι πριν από την εξέγερση. Δεν είναι πλέον μόνο ένα δικτατορικό κράτος αλλά μια χώρα στην οποία ανεξέλεγκτοι δολοφόνοι γκάνγκστερ, οι σαμπίχα όπως λέγονται στα αραβικά, κάνουν κουμάντο. Τρομοκρατούν τον πληθυσμό και αυτός είναι ο λόγος που μεγάλο μέρος του πρόσφατου κύματος προσφύγων οι οποίοι καταφεύγουν στην Ευρώπη, προέρχεται από περιοχές που ελέγχονται από το καθεστώς. (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης).

Νήσος τεχνών και φιλοσοφίας. Η Έλενα Πατρικίου θυμάται την «Αληλογραφεία με τον Κόστα» του Μποστ και τις ρήσεις του («Είναι σπάγκοι οι Ελβετοί») και σχολιάζει την πρόταση Μάρδα για τη δημιουργία ενός νησιού των τεχνών και της φιλοσοφίας: «Ο εν λόγω τόπος, πρόκειται, στα νεφελοκοκκυγικά όνειρα του κ. υφυπουργού, να είναι έρημός τις νήσος, επί της οποίας θα χτιστούν χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα αναπτυξιακής φούσκας: πολυτελή συνεδριακά κέντρα, έτι πολυτελέστερες κατοικίες (μία ανά χώρα-μέλος του ΟΗΕ), υποδειγματικοί αμπελώνες και «πορσελάνινα» ελαιοτριβεία (κατά το αξεπέραστο παράδειγμα του τυροκομείου της Μαρίας Αντουανέτας στο Μικρό Τριανόν), παραδοσιακές ταβέρνες, ψευδοαγορές (σαν τα καταστήματα των all inclusive ξενοδοχείων) και, το απόλυτον sine qua non της νεοελληνικής κακογουστιάς, ένα «ανοικτό “αρχαιοελληνικό” θέατρο». Όλα κατασκευασμένα  με την τελευταία λέξη της μόδας: «βιοκλιματικά, οικολογικά και αειφορικά».

Οι πηγές χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής. Καθώς η δίκη της Χρυσής Αυγής συνεχίζεται, oι πηγές χρηματοδότησης της ΧΑ παραμένουν ένα από τα μεγάλα κεφάλαια, που πρέπει να φωτιστούν, καθώς, εκτός όλων των άλλων,  συνδέεται άμεσα και πολλαπλά με την εγκληματική της δράσης. Δημοσιεύουμε σήμερα σχετικά αποσπάσματα με σχετικές πληροφορίες από το υπόμνημα Πολιτικής Αγωγής. Από το υπόμνημα φαίνεται ότι εκτός από την κρατική χρηματοδότηση (μέχρι τη διακοπή της) βασικές πηγές χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής ήταν – και αυτά αποτελούν, πιθανότατα, μόνο την κορυφή του παγόβουνου: α) η πώληση ρούχων και υλικών συνδεδομένων με τη στράτευση στη ΧΑ, καθώς και σχετικού εξοπλισμού (με υπεύθυνο τον Ηλ.Παναγώταρο), β) Η  πώληση υπηρεσιών προστασίας από μέλη της οργάνωσης, σε καταστήματα, μπαρ κλπ. και η ανάμειξη σε καθαρά εγκληματικές δραστηριότητες της μαφίας της νύχτας γ) η διάθεση των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγης για τη διεξαγωγή ελέγχων στην αγορά εργασίας, με κύριο στόχο την «εθνική προτίμηση», δ) η σχέση με επιχειρηματίες, όπως ανάγλυφα φαίνεται στην περίπτωση της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, με τη δημιουργία του «σωματείου» που ήλεγχε η Χρυσή Αυγή, καθ’ υπόδειξιν των εργοδοτών, ενέργεια για την οποία πέρα των άλλων «ανταμοιβών» (προσλήψεις) δόθηκε και συγκεκριμένη χρηματική ενίσχυση προς τη ΧΑ, από πλευράς εργολάβων. (πηγή: JailGoldenDawn).

Nέα από το σπίτι. Στη μόνιμη στήλη του, «Νέα από το σπίτι», ο Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου, με το κείμενο που επιγράφεται «Νέα από το σπίτι», αποχαιρετά την κινηματογραφίστρια Σαντάλ Άκερμαν:

«–Στα Νέα από το σπίτι (1977) φιλμάρεις τη Νέα Υόρκη και διαβάζεις τα γράμματα που σου έστελνε η μητέρα σου όσο ζούσες εκεί.

–Η μητέρα μου τα διαβάζει, μέσα από μένα. Ήθελα η φωνή της να καλύψει τους ήχους της πόλης, να καταστρέψει ολόκληρη την πόλη, ό,τι έβλεπα, αλλά νομίζω πως δεν τα καταφέραμε. […]

–Η μητέρα σου;

–Η μητέρα μου πέθανε πέρσι.

– Ήταν στο Άουσβιτς.

–Από το Άουσβιτς μου έστελνε τα γράμματα. Όχι από τις Βρυξέλλες. Το Άουσβιτς δεν ήταν εργοστάσιο. Ήταν πόλη, το νεγκατίφ της».

 

Στα Ενθέματα στις 13/9: για τον Ελαιώνα, το προσφυγικό στην Ευρωπη, διάλογος για την Αριστερά

Standard

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου

Στα περίπτερα εντός της «Αυγής», στο μπλογκ τους (enthemata.wordpress.com), στο facebook (Enthemata Avgis) και στο twitter: @enthemata

 Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Σπύρου Ι. Ασδραχά, Γεωργίας Βαλωμένου, Ανθής Καραγγελή, Μπερντ Κασπάρεκ, Δημήτρη Χριστόπουλου, Μάκη Κουζέλη, Ειρήνης Γαϊτάνου, Γιώργου Καλαμπόκα, Αλέξανδρου Κιουπκιολή, Ντίνας Βαΐου

Έργο του Ρόμπερτ Μπερένυ

Έργο του Ρόμπερτ Μπερένυ

O στρίγκλος που έγινε αρνάκι. Ο Στρατής Μπουρνάζος παρατηρεί και σχολιάζει τη «μεταμόρφωση» του Ν. Μιχαλολιάκου και άλλα παράδοξα: «Ο Μιχαλολιάκος υπέρ του ευρώ, κατά των γερμανικών αποζημιώσεων, υπέρ της διάσωσης προσφύγων, κριτικός για τα Τάγματα Εφόδου στον Άγιο Παντελεήμονα! Τι συμβαίνει; […] Ταυτόχρονα, η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται συγκρατημένη δημοσκοπικά. Χωρίς να ξέρουμε βέβαια τι θα γίνει στις κάλπες, και ενώ το 5-7% των δημοσκοπήσεων δεν είναι διόλου ασήμαντο, πάντως οι νεοναζί δεν καλπάζουν όπως το 2012-2013. Παράλληλα η δημόσια παρουσία τους είναι κι αυτή σε ύφεση, παρά τις σποραδικές επιδρομές που πραγματοποιούν, ενώ σαφώς επηρεάζουν πολύ λιγότερο την ατζέντα. Πώς εξηγούνται όλα αυτά, μια εποχή μάλιστα που δύο κρίσιμοι παράγοντες (τα κύματα των προσφύγων και η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου), θα περιμέναμε να τους έχουν εκτινάξει;».

Μαθήματα αλληλεγγύης και η διαχείριση της ήττας. Γράφει η Γεωργία Βαλωμένου για τα μαθήματα αλληλεγγύης σε οικονομικά αδύναμους μαθητές, σε Κυψέλη, Πατήσια και Γαλάτσι «Μέσα σ’ αυτό το κλίμα [διάψευσης της ελπίδας] και έχοντας κάνει κάποιες πρώτες επαφές τολμώ να προβλέψω –ελπίζοντας να διαψευστώ– πως τα μαθήματα αλληλεγγύης σε μπορεί να μην γίνουν φέτος. Γιατί η αλληλεγγύη, για να ανθήσει, χρειάζεται ένα πλαίσιο αγώνα και μια προοπτική νίκης. Η αλληλεγγύη ως διαχείριση της ήττας δεν μπορεί, νομίζω, να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει. Ο άνθρωπος που πορεύεται με το κεφάλι σκυφτό, με το ασήκωτο βάρος μιας δύσκολης καθημερινότητας που προβλέπεται να γίνει ακόμα πιο δύσκολη, που δεν έχει για τι και με ποιον να παλέψει, καθώς του είπαν πως “δεν υπάρχει εναλλακτική”, δεν βρίσκει την ψυχική δύναμη που απαιτείται (και όσοι ξέρουν, ξέρουν πως απαιτείται πολλή) προκειμένου να προσφέρει τον χρόνο και τον κόπο του».

Kέντρο Ανοιχτής Φιλοξενίας Προσφύγων Ελαιώνα: Η δύναμη του καλού. Συνέντευξη της Ανθής Καραγγελή, υπεύθυνης του Κέντρου. Γράφει ο Στρ. Μπουρνάζος, προλογίζοντας: «Όταν, στο ντιμπέιτ, άκουσα τον Σταύρο Θεοδωράκη να λέει απαξιωτικά για την κυβέρνηση ότι όλο κι όλο κουβάλησε 200 άτομα στον Ελαιώνα, να αναφέρεται υποτιμητικά στον Α. Μπαλτά, τον Ν.Παρασκευόπουλο, την «κυρία Τασία των ανοιχτών συνόρων», αισθάνθηκα, για να το πω ευγενικά, ότι είμαστε εντελώς βλάκες. Που αφήνουμε κάθε δημαγωγό να λέει την μπαρούφα του, κι εμείς δεν προβάλλουμε όσα σπουδαία γίνονται. Την Πέμπτη ξαναπήγα στον Ελαιώνα και μίλησα με την Ανθή. Ακούστε τι λέει αυτή η σπουδαία γυναίκα, η ψυχή του εγχειρήματος, που το ξημέρωμα και τα μεσάνυχτα τη βρίσκουν στον Ελαιώνα. Και θα καταλάβετε πώς το καλό έχει δύναμη και μπορεί να νικάει».

Λέει η Ανθή Καραγγελή: «Πολλοί από τους εθελοντές, που φέρνουν καθημερινά πράγματα (ρούχα, καθαριστικά, παιδικές τροφές) είναι κάτοικοι της περιοχής, από τις αρκετά μακρινές αλλά διπλανές πολυκατοικίες. Ακόμα, έρχονται άνθρωποι που φέρνουν τα παιδιά τους και παίζουν. Συνήθως όταν σουρουπώνει, είναι μια πολύ ωραία ώρα εδώ. Κι αυτό μας δίνει πολύ μεγάλη δύναμη. Είναι η δύναμη του καλού. […] Όλο αυτό που γίνεται δεν είναι απλώς εθελοντισμός, είναι κάτι παραπάνω· είναι αλληλεγγύη. Και είναι πολύ σημαντικό ότι μια κοινωνία που θέλουν να την παρουσιάσουν τελείως κατεστραμμένη, φοβισμένη, στέκεται όρθια και δείχνει την αλληλεγγύη της. Δεν εισπράττω ούτε λύπη ούτε φιλανθρωπία από τον κόσμο που έρχεται. Έρχεται με χαρά να δείξει την αλληλεγγύη του. Ζούμε μια αλλαγή κλίματος, και σε αυτό έχει παίξει καθοριστικό ρόλο, πιστεύω, η κυβέρνηση της Αριστεράς. Γιατί, με όλα τα προβλήματα και τις ελλείψεις, εφαρμόστηκε μια πολιτική που δεν βλέπει τους ανθρώπους σαν απειλή».

Δυο στιγμές κρίσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος: Το Μνημόνιο και η κατάρρευση της προσφυγικής πολιτικής. Συνέντευξη του Γερμανού μελετητή και ακτιβιστή Μπερντ Κασπάρεκ: «Αν θυμηθούμε το ρατσιστικό και αντιπροσφυγικό κλίμα τη δεκαετία του 1990, κάτι απρόσμενο συμβαίνει. Την περασμένη εβδομάδα, όταν αρκετές χιλιάδες πρόσφυγες έφταναν καθημερινά στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου, πολλοί άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να τους υποδεχτούν. Τους χειροκροτούσαν, επευφημούσαν, προσέφεραν νερό, τρόφιμα, ρούχα· υπήρχε ένας τεράστιος αριθμός εθελοντών. […] Φέτος είχαμε δύο στιγμές κρίσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος: την ωμή επιβολή του τρίτου Μνημονίου στην Ελλάδα, και την κατάρρευση της μεταναστευτικής-προσφυγικής πολιτικής. Υπάρχει μια διπλή κρίση, της νομισματικής ένωσης, δηλαδή του ευρώ, και της εδαφικής ένωσης, δηλαδή της Σένγκεν και των μηχανισμών της. Υπάρχουν τεράστιες επιπτώσεις από ένα κεντρικό σύστημα ασύλου με ευρωπαϊκή διάσταση. Για παράδειγμα, τι είδους άδεια παραμονής θα δίνεται; Αν πρόκειται για μια ευρωπαϊκή άδεια διαμονής, αυτό θα συνιστούσε μια σοβαρή αμφισβήτηση της ιδέας ότι μπορείς να είσαι ένας πολίτης της Ευρώπης μόνο δυνάμει της ιθαγένειας ενός κράτους-μέλους της Ε.Ε.» (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης).

Το προσφυγικό ως ευκαιρία μιας ρωγμής στην Ευρώπη. Σκέψεις με αφορμή τη γερμανική πρωτοβουλία. Γράφει ο Δημήτρης Χριστόπουλος: «Πολιτικά, είναι εξόχως ενδιαφέρον ότι φορέας μιας τέτοιας πρωτοβουλίας υπήρξε η γερμανική Δεξιά. Η απόφαση, ενταγμένη στις μακρές ιστορικές διάρκειες του προηγούμενου αιώνα, συνιστά σίγουρα ένα ακόμη στιγμιότυπο στη μακρά διαδρομή της γερμανικής αυτοκάθαρσης από το Ολοκαύτωμα· η γερμανική ιστορία στοιχειώνει έως σήμερα τη χώρα. Ενταγμένη στη συγκυρία της ευρωπαϊκής κρίσης, είναι επίσης μια ευκαιρία καλλωπισμού των βλοσυρών ρυτίδων που χαράχθηκαν στο γερμανικό πρόσωπο εξαιτίας της πρόσφατης διαχείρισης του ελληνικού ζητήματος. Τέλος, είναι βέβαιο πως πρόκειται για μια πραγματιστική στάθμιση ενόψει του μεγέθους της ροής των ανθρώπων και των αναγκών αναζωογόνησης μιας κοινωνίας που γερνά. Υπό την τελευταία έννοια, η διάκριση μετανάστη και πρόσφυγα ξεθωριάζει».

Ο τροχίσκος του ΣΥΡΙΖΑ. Γράφει ο Σπύρος Ι. Ασδραχάς: «Στη σημερινή συγκυρία, όχι μόνο στο επίπεδο της Ευρώπης αλλά στο σύνολο του πολυπολικού διεθνούς συστήματος, η περίπτωση του ελληνικού προβλήματος, νομίζω ότι αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ως προάγγελος μεταβολών που θα γίνουν για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός θα πρέπει να αμβλύνει τις αντιφάσεις του και, δεύτερον, γιατί το προσφυγικό ζήτημα συντελεί στην αναπροσαρμογή των γεωπολιτικών διλημμάτων που συνεπάγεται η αποδιάρθρωση των κρατικών σχηματισμών στην Αφρική αλλά και στην Ασία, αποδιάρθρωση στην οποία έχουν συντελέσει καθοριστικά οι επεμβάσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Φαίνεται παραδοξολογία, ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαδραματίσει κάποιο ρόλο, ως τροχίσκος αυτού του γενικότερου μηχανισμού».

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

  1. Για την ανατροπή της ήττας. Γράφει ο Μάκης Κουζέλης: «Αναλαμβάνει ένα αριστερό κόμμα την κυβερνητική εξουσία υπό παρόμοιες ασφυκτικές συνθήκες. Εκείνη η Αριστερά στην οποία συμμετείχα και συμμετέχω δεν απέχει από την πολιτική αναμένοντας την πλήρωση του χρόνου, δεν ανησυχεί για την επιμόλυνσή της από την πράξη, δεν είναι αδιάφορη ούτε για το μικρότερη υποχώρηση που μπορεί να επιβάλει στο κεφάλαιο, την (εντυπωσιακά ενισχυμένη και αδιάντροπα επανεμφανιζόμενη) αντίδραση, το νεοφασισμό και τη νεοαριστοκρατία. Απαντά επομένως σαφώς θετικά. Απαντά όμως θετικά γιατί έχει ως στόχο της την ανατροπή των συνθηκών αυτών, την ανατροπή του μνημονιακού πλαισίου, την άρση των όρων που τείνουν (“δυνάμει”) να αποκλείσουν κάθε αριστερή κυβερνητική πρωτοβουλία».
  2. Με την πολιτική φιλοδοξία της ρήξης και της νίκης. Γράφει η Ειρήνη Γαϊτάνου: «Έτσι, αναδύεται η ανάγκη ενός πολιτικού υποκειμένου που θα ανταποκρίνεται στις αναγκαιότητες της περιόδου. Λύση δεν μπορεί να είναι η φυγή στο κοινωνικό ή η δικαίωση μιας πολιτικής υποταγής διά της επίκλησης ενός λαού που δεν θέλει ή δεν μπορεί, η αναπαραγωγή της λογικής «μια από τα ίδια» (έστω και «λίγο πιο αριστερά») ή η παραίτηση από την πολιτική φιλοδοξία της ενεργής παρέμβασης στις εξελίξεις. Απαιτείται να αναμετρηθούμε με μια νέα μεθοδολογία, που θα θέτει στο επίκεντρο τον οργανωμένο λαό […], θα προτάσσει μια νέα συλλογική αφήγηση και μια νέα ματιά στην πολιτική, σε αναμέτρηση με πιο δημοκρατικές και συλλογικές μορφές οργάνωσης και με αναβαθμισμένο τον ρόλο της νεολαίας. Η Ανταρσύα, με τη συμβολή της στην προγραμματική επεξεργασία, την εμπλοκή με τις κοινωνικές διεργασίες (με φωτεινή στιγμή την ολόψυχη συμμετοχή στη μάχη του Όχι), τη μετωπική πολιτική της πρόταση, και φυσικά με όλα της τα ελλείμματα, δεν αποτελεί η ίδια ένα τέτοιο υποκείμενο αλλά μπορεί να συμβάλει καταλυτικά, κι έτσι η εκλογική της ενδυνάμωση έχει ιδιαίτερη σημασία, με το βλέμμα στην κρίσιμη επόμενη μέρα».
  3. Το σήμερα ως αφετηρία, για το αύριο ως αναγκαιότητα. Γράφει ο Γιώργος Καλαμπόκας: «Αυτή είναι σήμερα και η ευκαιρία για όλες τις εκδοχές της Αριστεράς που αναφέρονται στους βασικούς άξονες ενός αναγκαίου, όπως αποδείχτηκε, μεταβατικού, αντιιμπεριαλιστικού προγράμματος και στην προοπτική του κοινωνικού μετασχηματισμού: να συγκροτήσουν σχέσεις πολιτικής εκπροσώπησης του τμήματος του λαού που αναζητά απεγνωσμένα εναλλακτική πολιτική διέξοδο, του μπλοκ των κοινωνικών δυνάμεων του Όχι, με ένα μεταβατικό πρόγραμμα κοινωνικού μετασχηματισμού με επίκεντρο την αποδέσμευση από τον ευρωπαϊκό οικονομικό μηχανισμό, το ευρώ και τον “συμπυκνωμένο φιλελευθερισμό” που συνιστά η Ε.Ε., και το χρέος. Πρόκειται για δυνατότητα εγγεγραμμένη στις υλικές αντιθέσεις της συγκυρίας, που πρώτη φορά, έπειτα από πολλές δεκαετίες, μπορεί να αποτελέσει το υλικό σημείο αφετηρίας για την ανασύνθεση των κοινωνικοπολιτικών (και όχι απλώς ιδεολογικών) προϋποθέσεων μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής. Αν αυτό είναι το διακύβευμα, οι συνθήκες στις οποίες καλούμαστε να το ψηλαφίσουμε δεν ιδανικές· όμως, αφετηρία για την προοπτική αναμέτρησης με αυτό, σήμερα, είναι, πιστεύω, να στηρίξουμε κριτικά όσο και ενεργά τη Λαϊκή Ενότητα, φωτίζοντας παράλληλα τις αντιφάσεις της».
  4. Η κρίση του υποκειμένου. Γράφει ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής: «Όταν η έκβαση ανταγωνιστικών λύσεων (π.χ. ασκήσεις βελτιώσεων μέσα στο ευρωκαθεστώς ή ρήξη και έξοδος) είναι σκοτεινή και οι συνέπειες της κάθε επιλογής ενδέχεται να είναι άκρως επώδυνες, το ελάχιστο που απαιτείται είναι μια αμοιβαία αναγνώριση ότι κανείς δεν κατέχει την ασφαλή συνταγή. Η ταπεινοφροσύνη μιας εγνωσμένης αβεβαιότητας και η κοινή αδυναμία μπορούν όχι μόνον να καλλιεργήσουν ένα άλλο ήθος πολιτικής επικοινωνίας με τον αντίπαλο αλλά και να ενώσουν, να δράσουν καταλυτικά για την οικοδόμηση πλατιών συμμαχιών μεταξύ των διαφορών στην κάθε πλευρά των ανταγωνισμών. Από τα χαρακτηριστικά του ύστερου νεωτερικού υποκειμένου είναι σκόπιμο, ωστόσο, να προτάξουμε ένα: το νέο δημοκρατικό αίσθημα, την αμφισβήτηση των ιεραρχιών και των αυθεντιών, την έμφαση στην ισότιμη συμμετοχή και την οριζόντια οργάνωση».
  5. Επτά μήνες «καταπίνοντας βατράχια». Γράφει η Ντίνα Βαΐου: «Στο εξάμηνο που πέρασε σημαντικές πολιτικές προχώρησαν […]. Τα περισσότερα ελάχιστα προβάλλονται ως κυβερνητικό έργο και λίγο τα (ανα)γνωρίζουμε. Δεν τα γνωρίζουμε όχι μόνο εξαιτίας της εχθρικής στάσης των ΜΜΕ ή πλημμελούς επικοινωνιακής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μιας εμμονής της Αριστεράς στα λεγόμενα «γενικά πολιτικά» ζητήματα. Μιας εμμονής η οποία απαξιώνει την καθημερινότητα ως σημαντικό πεδίο άσκησης πολιτικής μέσα στο οποίο χτίζονται δεσμοί με την κοινωνία και τα κινήματα. […] Αν η κοινωνία δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ μια δεύτερη ευκαιρία, αυτή τη φορά θα πρέπει όντως να κυβερνήσει, με διαφορετικό ήθος. Όλα όσα συμβαίνουν από τις 12 Ιουλίου δείχνουν πως δεν θα πρόκειται για μια αριστερή (δια)κυβέρνηση, καθώς βασικά πεδία άσκησης πολιτικής θα παραμείνουν στο έλεος των ελέγχων και αξιολογήσεων για κάθε επόμενη δόση που θα πληρώνει τόκους δανείων και ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών (και όχι παραγωγικές επενδύσεις). Στις ρωγμές ενός τέτοιου σκηνικού, η λειτουργία της δημοκρατίας, οι παρεμβάσεις στην καθημερινότητα, η συγκρότηση ενός κράτους αποτελεσματικού και φιλικού για τους πολίτες δεν είναι αμελητέες πολιτικές. Αντίθετα, είναι πιθανόν, με έμμεσους τρόπους, να μας σπρώχνουν αριστερά, έστω σε ένα μέλλον που εμείς οι μεγαλύτεροι δεν θα το ζήσουμε. Αλλά πρέπει να το διατηρήσουμε ανοιχτό, ιδίως για τις νεότερες και τους νεότερους που προσέλκυσε το εγχείρημα ενότητας της Αριστεράς όπως το επαγγέλθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ από την ίδρυσή του, με την ελπίδα ότι θα ενεργοποιηθούν εξελίξεις και στην υπόλοιπη Ε.Ε., για τις κατευθύνσεις και τον χαρακτήρα της οποίας η διαδικασία της διαπραγμάτευσης υπήρξε καταλυτική».

Αν δεν θέλετε να παίρνετε e-mails από εμάς στείλτε μας απλώς ένα e-mail με τη λέξη ΔΙΑΓΡΑΦΗ

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 20 Ioυλίου

Standard

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 20 Ioυλίου

Στα περίπτερα εντός της «Αυγής», στο μπλογκ τους (enthemata.wordpress.com), στο facebook (Enthemata Avgis) και στο twitter: @enthemata

Κείμενα των: Γκιντεόν Λεβύ, Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου, Κώστα Γαβρόγλου, Πηνελόπης Πετσίνη, Αναστασίας Θεοδωρίδου, Γιάννη Πλάκα Κωστή Παπαϊωάννου, Θανάση Τσιρταβή, Πάνου Οικονόμου, Λεωνίδα Λουλούδη, Βασίλη Δωροβίνη

Χαρακτικό του Λώρενς Χάυντ

Χαρακτικό του Λώρενς Χάυντ

Γάζα, επαρχία της ανθρώπινης απελπισίας. Άρθρο του Ισραηλινού δημοσιογράφου Γκιντεόν Λεβύ, που δημοσιεύθηκε στη Ηaaretz: «Ο στόχος της επιχείρησης “Προστατευμένη Παρυφή” είναι να αποκαταστήσει την ηρεμία· αυτό σημαίνει να σκοτώσει πολίτες. Το σλόγκαν της Μαφίας έχει γίνει η επίσημη πολιτική του Ισραήλ. Το Ισραήλ ειλικρινά πιστεύει ότι αν σκοτώσει εκατοντάδες Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας, θα επικρατήσει ηρεμία στην περιοχή. Eίναι άσκοπο να καταστρέψει τα οπλοστάσια της Χαμάς, η οποία έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να επανεξοπλιστεί. Η ανατροπή της κυβέρνησης της Χαμάς είναι επίσης ένας μη ρεαλιστικός (και αθέμιτος) στόχος, τον οποίο το Ισραήλ δεν επιθυμεί: γνωρίζει ότι η εναλλακτική μπορεί να είναι χειρότερη γι’ αυτό. Τα παραπάνω οδηγούν τη στρατιωτική επιχείρηση σε έναν μόνο δυνατό στόχο: Θάνατος στους Άραβες, υπό τις επευφημίες των μαζών» (μετάφραση Μάνος Αυγερίδης).

Κοάττι. Ο Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου, στη μόνιμη στήλη του «Νέα από το σπίτι», γράφει για το «Coatti» του Σταύρου Τορνέ: ««Κοίτα τα βουβάλια που κοιμούνται», φωνάζει ο Σταύρος στη Σαρλότ ενώ τρέχουν σφηνωμένοι μέσα σ’ ένα φορτηγάκι, δίπλα στον οδηγό. Κατεβαίνουν προς την Καλαβρία, προς το Νότο, προς αυτό που είναι ξεκάθαρα ο Νότος: ένα εργαστήριο φτώχειας» (με ένα σχέδιο της Αναστασίας Δούκα)

Μια σοβαρή ήττα της Αριστεράς στα πανεπιστήμια. Γράφει ο Κώστας Γαβρόγλου: «Τελείωσαν οι πρυτανικές εκλογές. Τελειώνει και η ακαδημαϊκή χρονιά. Τελειώνουν όμως, όλα αυτά, και με ένα τεράστιο ερωτηματικό: Γιατί άραγε η Αριστερά δεν κατάφερε να παίξει έναν, έστω και δευτερεύοντα, ρόλο στις εξελίξεις της χρονιάς; Γιατί αυτό που καταγράφεται στην κεντρική πολιτική σκηνή, δηλαδή η άνοδος της Αριστεράς, δεν αποτυπώνεται ούτε οργανωτικά ούτε πολιτικά ούτε ιδεολογικά στα πανεπιστήμια; Με δεδομένες ορισμένες εξαιρέσεις, πώς εξηγείται η απουσία –ή, έστω, η αναποτελεσματικότητα– της Αριστεράς στα πανεπιστήμια;».

Τέχνη και Ναζισμός. «Ευθυγράμμιση», «εκφυλισμός» και αισθητικοποίηση του πολιτικού. Η Πηνελόπη Πετσίνη γράφει με την ευκαιρία της επετείου των εγκαινίων του Οίκου της Γερμανικής Τέχνης, στο Μόναχο, τον Ιούλιο του 1937: «H έκθεση “Μεγάλη Γερμανική Τέχνη” αποτελούσε την ενσάρκωση της γερμανικής Ιστορίας ως αισθητική έκφραση των μόνιμων στοιχείων αυτής της Ιστορίας. “Αυτό που βλέπουμε εδώ”, έγραφε o Λαϊκός Παρατηρητής, “είναι ένας άλλος κόσμος – οι εικόνες, οι μορφές και τα σύμβολα της ιστορίας. Μιλούν μια γλώσσα ισχυρή καιεπιβλητική. [..] ένα θέαμα που διαλύει το παρόν και το σήμερα, μια σκηνή που είναι το απόσταγμα αιώνων: Δύο Χιλιάδες Χρόνια Γερμανικού Πολιτισμού”. Μια τέτοια αντίληψη της Ιστορίας εξαφανίζει το παρόν και αποκλείει την εμπειρία του, προτείνει την επιστροφή σε ένα παρελθόν τόσο ένδοξο όσο και επινοημένο και εκδηλώνεται υπό τη μορφή εικόνων, δηλαδή, με αισθητικές κατηγορίες. Ο φασισμός, τελικά, καταλήγει στην αισθητικοποίηση του πολιτικού: “Ας γίνει τέχνη κι ας καταστραφεί ο κόσμος”, όπως έλεγε σαρκαστικά ο Βάλτερ Μπένγιαμιν».

Το ναυάγιο. Η Αναστασία Θεοδωρίδου, από τη Σάμο, γράφει για τους ναυαγούς στο νοσοκομείο: «Επιστρέφω στην εντατική. Στις εντατικές, συνήθως, επικρατεί μια αφύσικη ηρεμία, σε καταφανή αντίθεση με το συγκλονιστικό γεγονός ότι ισορροπούν στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου. Αντιλαμβάνομαι μια ένταση και έναν προβληματισμό. Φοβούνται μήπως η αναπνοή με φορητό αναπνευστήρα (περιορισμένων δυνατοτήτων) κατά τη διάρκεια της μεταφοράς επιβαρύνει την κατάσταση του ασθενούς. Η Βάσω έχει ήδη πάρει την απόφαση. Συνεννοούνται με τα μάτια με την προϊσταμένη (το ωράριό της είχε λήξει πριν από 6 ώρες) και αποφασίζουν να κρατήσουν το περιστατικό. Δανείζονται ένα κανονικό κρεβάτι από την Ορθοπεδική. Επικοινωνούν με τη διευθύνουσα. Αναστέλλονται οι άδειες και τα ρεπό του νοσηλευτικού προσωπικού. Καμιά διαμαρτυρία και δυσαρέσκεια για το χαμένο Σαββατοκύριακο».

Αίγυπτος. Ένας χρόνος από την ανατροπή Μόρσι. Ο Γιάννης Πλάκας ανασκοπεί την κατάσταση στην Αίγυπτο, στον ένα χρόνο που μεσολάβησε από την ανατροπή Μόρσι: «Η 30ή Ιουνίου και κυρίως η 3η Ιουλίου αποτελούν ορόσημο για την σύγχρονη ιστορία της Αιγύπτου. Ορόσημο οπισθοδρόμησης προς την τάξη πραγμάτων που επικρατούσε πριν την ανατροπή του Μουμπάρακ. Δείχνουν, επίσης, τον χαμηλό βαθμό ωριμότητας των νεοπαγών κοινωνικών και νεολαιίστικων κινημάτων που θεώρησαν τον στρατό σύμμαχο στη προσπάθειά τους να κατακτήσουν περισσότερη δημοκρατία και κοινωνική χειραφέτηση. Θέτουν, τέλος, σε αμφισβήτηση την ερμηνεία της εξέγερσης του 2011 σύμφωνα με την οποία ο λαϊκός παράγοντας αντιμετωπίστηκε μονοδιάστατα και enblock, και όχι ως μια συνιστώσα που περιλάμβανε και συγκρουόμενες τάσεις. Τάσεις που δεν άργησαν να εκδηλωθούν, όπως δείχνουν τα γεγονότα του περασμένου καλοκαιριού».

ΠΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, 1968-2014

Ο μέγας παρακείμενος του τέλους. Γράφει ο Κωστής Παπαϊωάννου: «Είπα, αποχαιρετώντας τον Πάνο, πως σαν μικρός Χριστός ευλογούσε ένα ποτό κι ένα τσιγάρο και του έφταναν να θρέψει όσους πλησίαζαν. Εξηγούμαι, με μιαν εικόνα που έζησα αμέτρητες φορές: ο Πάνος ήταν οικείος και «δικός» για τους μαθητές του και τους ξένους, για τον Πακιστανό με τα λουλούδια και τον συμπότη, για τον διπλανό ασθενή στον θάλαμο και τον ομοτράπεζο στο γλέντι. Δυο κουβέντες ήταν αρκετές για να ξυπνήσουν νοσταλγίες γνωστές και γεύσεις άγνωστες. Αυτή η φλόγα ζέστανε κόσμο πολύ, αυτή έμεινε να καίει μέχρι το τελευταίο tweet και τις δύσκολες μέρες πριν το τέλος, αυτή ανταπέδωσαν οι γνωστοί και άγνωστοι φίλοι του με θλίψη ειλικρινή μόλις μαθεύτηκε ο θάνατός του».

Ο Πάνος στο 610. Ένα σημείωμα του Θανάση Τσιρταβή, που προέκυψε «ως “καλοήθης εξαλλαγή” της ποιητικής συλλογής του Τάσου Λειβαδίτη Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»: «[…] Φυσάει και στο δωμάτιο εξακόσια δέκα. / Φυσάει απόψε παράξενα, σε παράξενα μέρη. /Φυσάει κι ας μην κουνιέται φύλλο».

#16 «Κατάλογος κιβωτίου ερμητικά κλειστού-μέρος πρώτο» [Επιστρέφοντας τα δώρα]. Του Πάνου Οικονόμου: «το αριστερό παπούτσι της ρόζας λούξεμπουργκ / τρία στραγγαλισμένα φωνήεντα από τη φωνή του σπάις / ένα ναυτικό κασκέτο από την κροστάνδη / το πρώτο τεύχος του περιοδικού plamen (άνοιξη ’68) / ένα φιαλίδιο κενό και μια σύριγγα στο προσκεφάλι της λώρας μαρξ και του πολ λαφάργκ / δύο κουμπιά από ντρίλινο παντελόνι ενός κομμουνάρου του παρισιού- αγνώστων λοιπών στοιχείων […]».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΗΣ, 1947-2014

Αποχαιρετισμός στον Λεωνίδα Λουλούδη. Γιατί, όπως γράφει ο Στρατής Μπουρνάζος, στο εισαγωγικό του σημείωμα, «παρότι οι διαδρομές μας χώρισαν –και χώρισαν οδυνηρά– τα τελευταία χρόνια, δεν μπορείς να διαχειρίζεσαι τις διαφωνίες, ακόμα και τις έντονες, με τη λησμονιά και τη γομολάστιχα.. Δεν χρειάζονται οι αγιογραφίες ούτε είναι η ώρα της κριτικής, τώρα – και δεν είναι εύκολο να γράψεις όταν ο πόνος, οι αγαπησιάρικες μνήμες, η εκτίμηση και οι διαφορές μπλέκονται και γίνονται ένα».

Η καταστροφολογία της υπερθέρμανσης. Απόσπασμα από το τελευταίο κείμενο του Λεωνίδα Λουλούδη, από τον συλλογικό τόμο Τα αγκάθια του καλού. Τι σκιάζει την αλήθεια στη δημόσια Οικολογία: Η οπτική της «υπερθέρμανσης του πλανήτη», μεταξύ άλλων, «νομιμοποιεί με τεχνοκρατικές, δήθεν επιβεβαιώσεις, την ποδηγέτηση των αναπτυσσομένων χωρών στα ιδιαίτερα συμφέροντα και την επεκτατική στρατηγική του αναπτυγμένου Βορρά. Εκεί, για παράδειγμα, όπου δεν υπάρχει πόσιμο νερό, διατροφική επάρκεια και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η δογματική επιμονή στη δημιουργία αιολικών πάρκων, προκειμένου να σωθεί ο πάσχων από θέρμες πλανήτης Γη, μόνο ως κρύο, σε πείσμα της «υπερθέρμανσης», ανέκδοτο θα μπορούσε να εκληφθεί. Ιδιαίτερα όταν συνεκφέρεται με τρόμου σημαντικές προγνώσεις για το επερχόμενο τέλος του κόσμου».

Φρέσκος αέρας. Ο Βασίλης Κ. Δωροβίνης, από την Ανατολή της Ιεράπετρας, αποχαιρετά τον παλιό του φίλο: «Θεωρώ ότι ο Λεωνίδας έφυγε πολύ νωρίς και ότι θα μπορούσε να προσφέρει πάρα πολλά ακόμα. Αυτό δείχνει και η εντελώς πρόσφατη συμβολή του σε έργο που μόλις κυκλοφόρησε, με θέμα την κριτική διερεύνηση για σημερινά οικολογικά προβλήματα, που μου έστειλε λίγο πριν φύγω για την Κρήτη, με την αμοιβαία υπόσχεση να ιδωθούμε μόλις γυρίσω. Δεν προλάβαμε… Αξίζει όμως αυτή η εργασία του να παρουσιαστεί με τον κατάλληλο τρόπο

στα Ενθέματα της Αυγής αύριο Κυριακή 22 του Ιούνη

Standard

στα Ενθέματα της Αυγής αύριο Κυριακή 22 του Ιούνη

Στα περίπτερα εντός της «Αυγής», στο μπλογκ τους(enthemata.wordpress.com), στο facebook (EnthemataAvgis) και στο twitter: @enthemata

Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Δημήτρη Χριστόπουλου, Δημήτρη Τρίμη, Παντελή Μπουκάλα, Χριστόφορου Κάσδαγλη, Κωνσταντίνου Τσιτσελίκη, Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου, Δικαίου Ψυκάκου, Βαγγέλη Καραμανωλάκη, Σίας Αναγνωστοπούλου

 

ΖΟΥΓΚΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΡΙΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Έργο του Michael Hafftka, 1998

Έργο του Michael Hafftka, 1998

1. Πίσω γορίλες! Δεν είναι «κίτρινος», είναι φασίστας και εκβιαστής. Γράφει ο Στρατής Μπουρνάζος: «Αν ο τύπος ήταν απλώς κίτρινος ή κατακίτρινος θα έβγαζε το βίντεο από την πρώτη μέρα. Η υποκλοπή ιδιωτικών σκηνών, η (προφανώς) αγορά του βίντεο, το σούρσιμο της υπόθεσης, οι απειλές, οι νουθεσίες προς ΣΥΡΙΖΑ κλπ. είναι τακτικές των μαφιόζων, του υποκόσμου και του παρακράτους. […] Ο “Μάκης” είναι φασίστας με όλη τη σημασία της λέξης. Όχι μόνο λόγω της συμπόρευσης με τον Κασιδιάρη, αλλά επειδή το να υποκλέπτεις στιγμές του προσωπικού (και δη σεξουαλικού) βίου, και μ’ αυτές να εκβιάζεις και να κάνεις καριέρα είναι η ουσία του φασισμού. […] Χρειαζόμαστε μια μια γενικευμένη εκστρατεία απονομιμοποίησης, με πρώτο βήμα το εμπάργκο. Τη στιγμή που υπάρχει εμπάργκο στον Πρετεντέρη, δεν είναι νοητό να πηγαίνουμε στη Ζούγκλα.».

2. Η Ζούγκλα που εκτρέφαμε. Γράφει ο Δημήτρης Χριστόπουλος: «Εδώ όμως έχουμε μόνο έναν εκβιαστή που μας δοκιμάζει. Δοκιμάζει τις αντοχές μας, τον εθισμό μιας κοινωνίας στην έξη και στη διαπόμπευση. Εκεί ποντάρει, εκεί έχει κερδίσει, εκεί πιθανώς και να χάσει… Όσο τον δεχόμαστε, η ζούγκλα του θα νικάει την πολιτική μας κοινότητα. Να τελειώνουμε. Όχι μόνο όταν διασύρονται οι άνθρωποί μας, αλλά και οι πολιτικοί μας αντίπαλοι. Εκεί θα δοκιμάσουμε την ειλικρίνειά μας, τη δύναμή μας να τελειώνουμε με τους ανθρωποφάγους. Να εξαντλήσουμε τις έννομες δυνατότητες μας, να επιχειρήσουμε να μπει μια τάξη στην απόλυτη ανομία του ιδιωτικού ραδιοτηλεοπτικού πεδίου, πιέζοντας ως αντιπολίτευση και υλοποιώντας αποφασιστικά επεξεργασμένες προτάσεις ως κυβέρνηση. Διότι η ζούγκλα της εκπομπής του ανθεί μέσα σε μια ευρύτερη ζούγκλα όλου του πεδίου των συχνοτήτων».

3. Η δωρεά απερρίφθη.Ο Δημήτρης Τρίμης μας αφηγείται μια ιστορία, για «δεκάδες καταπληκτικά, ευκρινή και καλοφωτισμένα βίντεο με σεξουαλικές περιπτύξεις από κρυφές κάμερες ή προσωπικά chatrooms», που τους δώρισαν στην εφημερίδα. Υπήρξε η σκέψη να κάνουν μεγάλες μπίζνες και να βγάλουν πολλά λεφτά με αυτά, ωστόσο «η άποψη ωστόσο που τελικά επικράτησε, συντριπτικά, ήταν άλλη: Να παραμείνουμε άνθρωποι και δημοσιογράφοι με κοινωνική συνείδηση και πολιτισμό. Να αποδεχτούμε, ωστόσο, τη δωρεά του υλικού και να το χαρίσουμε στο Ίδρυμα Κατάργησης της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, που εδρεύει στα υπόγεια των μυστικών υπηρεσιών, των εκβιαστών των ΜΜΕ, των νεο- και παλαιοναζί και του οργανωμένου εγκλήματος».

4. Oι τεταρτοεξουσιαστές και τα συνώνυμα του κακού. Ο Παντελής Μπουκάλας θυμάται τέσσερις στίχους από την Παλατινή Ανθολογία: «“Δεν με τρομάζει η Πούλια στο βασίλεμά της ουδέ το κύμα / που ωρύεται σπώντας σε βράχους κοφτερούς ούτε του απέραντου / ουρανού οι αστραπές, όσο ένας άνθρωπος κακόψυχος / κι οι νεροπότες, που τα μεθυσμένα λόγια μας θυμούνται”. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Απλό: Με τη φύση, όσο άγριες κι αν είναι οι εκδηλώσεις της, θα βρεις έναν τρόπο να τα βγάλεις πέρα. Αλλά με τον “κακόν άνδρα” (συνώνυμα του “κακός” κατά Liddell-Scott: ανάξιος, μηδαμινός, ελεεινός, άθλιος, πονηρός, φαύλος) θα δυσκολευτείς πολύ περισσότερο, γιατί η κακότητά του, βαθιά ριζωμένη, ένα σύστημα ζωής πια, ένα επάγγελμα, είναι σκέτος φόβος. Και είναι φόβος και τρόμος, χειρότερος δηλαδή και από τις τρικυμίες και από τους κακόψυχους, ο αγύρτης που, ενόσω η παρέα πίνει και ελευθερώνεται, αυτός πίνει νερό, ώστε, νηφάλιος, να κρατάει λεπτομερείς σημειώσεις για το τι λέει ο καθένας. Και να έχει έτσι υλικό για να τους εκβιάζει την επομένη […] Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, οι νεροπότες ήταν εντεταλμένοι χαφιέδες των αρχόντων».

«Η Αριστερά έχει κερδίσει τις ψήφους των ανέργων, αλλά όχι και τις καρδιές τους». Συνέντευξη του Χριστόφορου Κάσδαγλη με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου του «Ημερολόγιο ενός ανέργου» (εκδ. Καστανιώτη): «Η Αριστερά, συγκροτημένη παραδοσιακά γύρω από το συνδικαλιστικό κίνημα και τα αιτήματά του, δεν έχει κατορθώσει να πιάσει τον σφυγμό των ανέργων, τους επικαλείται κι εκείνη περισσότερο ως αριθμούς και ως πολιτικό επιχείρημα και όχι ως μία τάξη που αναλαμβάνει να την εκπροσωπήσει αυθεντικά. Η Αριστερά έχει σε μεγάλο βαθμό εξασφαλίσει τις ψήφους των ανέργων, αλλά όχι και τις καρδιές τους. Αποβλέπουν σ’ αυτήν για να φύγει η κυβέρνηση, δεν ανιχνεύουν όμως κάποιο σχέδιό της για τη σωτηρία τους και την επανένταξή τους στην παραγωγή – αυτή είναι η αλήθεια. Οι άνεργοι άλλωστε υποεκπροσωπούνται, τόσο στις οργανώσεις όσο και στα ψηφοδέλτια της Αριστεράς».

Κρίσιμα δικαιώματα, δικαιώματα σε κρίση. Ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης γράφει με την ευκαιρία του συνεδρίου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα: «Τα δικαιώματα είναι κρίσιμα, γιατί ακριβώς αποτελούν την εγγύηση προστασίας από τη διακινδύνευση των έννομων αγαθών. Τα δικαιώματα είναι σε κρίση, γιατί υποχωρούν με διαδικασίες, αποφάσεις και κανόνες που παρακάμπτουν τα θεμέλια του δημοκρατικού ελέγχου και του κράτους δικαίου. Η υποχώρηση του ενός συμπαρασύρει και τα υπόλοιπα δικαιώματα. Το οικοδόμημα των ατομικών-πολιτικών-κοινωνικών-οικονομικών δικαιωμάτων φαίνεται ότι υφίσταται καθίζηση, καταφέροντας πλήγμα στην ίδια την δημοκρατία».

Χέρι Γκοντάρ. Ο Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου γράφει, στη μόνιμη στήλη του «Νέα από το σπίτι», εκκινώντας από το αφιέρωμα της Ταινιοθήκης στον Γκοντάρ: «Στο Όνομα Κάρμεν (1983), ο Γκοντάρ καπνίζει ένα πούρο, κρατάει ένα μεγάλο κασετόφωνο κοντά στ’ αυτί του, δαγκώνει ένα μπριός, λέει κάτι που δεν καταλαβαίνω, ακούω μοναχά το ψεύδισμα Γκοντάρ. Αργότερα, ένα χέρι χαϊδεύει το χιόνι που πέφτει στη μικρή οθόνη μιας τηλεόρασης και είναι σαν το χέρι του Γκοντάρ που, μια ζωή, ανοίγει το κάδρο, αφήνοντας και τις τέσσερις πλευρές του ορθάνοιχτες, για να μπουκάρει μέσα στην εικόνα το καθετί».

Καθαρίστριες: είναι ζήτημα τιμής. Γράφει ο Δικαίος Ψυκάκος: «Μπορεί σε ένα μικρό πεδίο να χωρέσουν πολλές δυνάμεις, σχεδόν όλες; Και όμως είναι! Μοιάζει με θεωρητικό προβληματισμό φυσικής, αλλά δεν είναι. Είναι η ουσία του γιατί ο αγώνας των καθαριστριών είναι εμβληματικός και συμβολικός. Γιατί στη σκηνή των καθαριστριών, στα 10 τετραγωνικά της εισόδου του Υπουργείου Οικονομικών αντιπροσωπεύονται και παίζονται όλα. Κυριολεκτικά όλα. […]Να κάνουμε “1,2,3, πολλές καθαρίστριες…”. Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σωματείο, μπορούμε να συνδέσουμε την ταξική και την κοινωνική αλληλεγγύη, αυτό που σπερματικά έχει αναδυθεί μέσα από αυτό τον αγώνα και αποτελεί ένα βάθρο της δύναμής του· να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο «εκρηκτικό μείγμα» που τίποτε δεν θα μπορεί να του αντισταθεί».

H Ιστορία στο Κόκκινο: μια εκπομπή των ΑΣΚΙ. Ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης γράφει για τον έναν χρόνο της εκπομπής: «Αποφασίσαμε να στήσουμε την εκπομπή πάνω σε σημαντικές επετείους, σε ορόσημα τα οποία σημάδεψαν την ιστορική διαδρομή των ανθρώπων. Να τα ξαναδιαβάσουμε σήμερα, σε μια στιγμή που ο κόσμος αλλάζει, να αναστοχαστούμε τη σημασία και τις επιπτώσεις τους στη ζωή μας. Τα περισσότερα από τα θέματά μας εγγράφονταν στις κοινές μας αγωνίες, στις διαδρομές κυρίως της Αριστεράς τον 20ό αιώνα: η Αντίσταση, τα Δεκεμβριανά, ο Εμφύλιος, ο αντιδικτατορικός αγώνας. Αλλά όχι μόνο: ο φυλετισμός, ο Μάης του ’68, οι έλληνες μετανάστες στη Γερμανία».

Εν ονόματι του σιίτη ή σουννίτη Αλλάχ.Η Σία Αναγνωστοπούλου γράφει για τις τελευταίες εξελίεξςι στο Ιράκ και πώς αλληλεπιδρά με προβλήματα ιστορίας και γεωγραφίας της περιοχής: «Η δράση της ισλαμιστικής (σουνιτικής) οργάνωσης «Ισλαμικό κράτος του Ιράκ και της Εγγύς Ανατολής» έρχεται να επιβεβαιώσει την «επαναθρησκειοποίηση» της Μέσης Ανατολής. Πρόκειται για μια διαδικασία η οποία εγκαινιάστηκε με την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή και την επικράτηση σε χώρες όπως η Τουρκία ενός άλλου πολιτικού προτύπου: του ισλαμικού νεοφιλελευθερισμού. Η Αραβική Άνοιξη, ξέσπασμα της ανάγκης εκδημοκρατισμού, συνεθλίβη στο χάος που δημιούργησε η επικαιροποίηση του Ισλάμ και των εκδοχών του ως αποκλειστικής πολιτικής «γλώσσας» συνομιλίας, καθώς αναβίωνε η πάλαι ποτέ επινοημένη σύγκρουση «πολιτισμών».