Καθαρίστριες: Είναι ζήτημα τιμής

Standard

του Δικαίου Ψυκάκου

Φωτογραφία του Μάριου Λώλου

Φωτογραφία του Μάριου Λώλου

Μπορεί σε ένα μικρό πεδίο να χωρέσουν πολλές δυνάμεις, σχεδόν όλες; Και όμως είναι! Μοιάζει με θεωρητικό προβληματισμό φυσικής, αλλά δεν είναι. Είναι η ουσία του γιατί ο αγώνας των καθαριστριών είναι εμβληματικός και συμβολικός. Γιατί στη σκηνή των καθαριστριών, στα 10 τετραγωνικά της εισόδου του Υπουργείου Οικονομικών αντιπροσωπεύονται και παίζονται όλα. Κυριολεκτικά όλα. Αντιπροσωπεύεται ο ακλόνητος παραλογισμός να τιμωρούνται παραδειγματικά για τα κρατικά ελλείμματα και το δημόσιο χρέος 600 καθαρίστριες. Γίνεται πραγματικότητα το ανέκδοτο που λέει για την παρέα των πλούσιων που τα έσπαγε στο μπουζουξίδικο· και, όταν ήρθε ο λογαριασμός, ιδιοκτήτης και παρέα τον έστειλαν να τον πληρώσει αυτός που σκούπιζε τα σπασμένα πιάτα. Στην τραγική υλοποίησή του βέβαια που ζούμε σήμερα, του έστειλαν και τους μπράβους.

Φωτογραφία του Μάριου Λώλου

Φωτογραφία του Μάριου Λώλου

Γι’ αυτούς παίζονται όλα. Να δείξουν ότι εξυγιαίνουν τα οικονομικά της χώρας, χωρίς να υπολογίζουν πολιτικό κόστος (Την ίδια ώρα πόσα είπαμε ότι χαρίζουν στους πλούσιους φίλους τους; Δεν θυμάμαι). Να αποτελέσουν ένα πρότυπο εξουσίας που δεν υποχωρεί, γιατί τότε θα πάρουν αέρα κι άλλοι· και τι γίνεται μετά; Να μην κάνουν πίσω, γιατί θα πάνε πίσω οι διαθεσιμότητες, γιατί μπορεί να σταματήσει όλο το πρόγραμμα απολύσεων από το δημόσιο. Και τότε πώς θα μειώσουν την ανεργία, αφού αναπτύσσουν το μεγαλοφυές σχέδιο να την αυξάνουν για να τη μειώσουν; Κυρίως όμως παίζεται το ότι δεν είναι δυνατόν να κάνει πίσω μια μνημονιακή κυβέρνηση. Μια χαραμάδα χρειάζεται, μια μικρή νίκη, ένα κοψιματάκι για να αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ.

Και για μας όμως παίζονται όλα. Γιατί πατήσανε την κόκκινη γραμμή. Για ό,τι έχουμε παλέψει σαν εργατικό, κοινωνικό, αριστερό κίνημα όλα τα χρόνια στην πιο βαθιά του ουσία. Φέρονται σαν σε πατσαβούρια και πετάνε σα στυμμένες λεμονόκουπες εργάτριες καθαρίστριες, γυναίκες, αγωνίστριες, έντιμες, υπεύθυνες απέναντι στον εαυτό τους, τα παιδιά τους και όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Κακώς νόμιζαν ότι θα καθαρίσουν εύκολα, ότι όλοι και όλες είναι σαν αυτούς που έχουν συνηθίσει να έχουν απέναντι τους. Αν είναι ζήτημα τιμής για αυτούς μία, για μας είναι εκατόν μία… Αν δεν μπορούμε να κερδίσουμε να ξαναπάρουν τη δουλειά τους, δεν αξίζουμε τίποτε. Συνέχεια ανάγνωσης

Ξανακερδίζοντας την πόλη μας

Standard

Ιδιωτικοποιήσεις, φαραωνικά έργα και κοινωνικοί αγώνες για τη γη ως κοινό αγαθό

της Φερενίκης Βαταβάλη

Έργο του Ρενέ Μαγκρίτ

Έργο του Ρενέ Μαγκρίτ

Η προωθούμενη ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού αποτελεί μια εμβληματική περίπτωση υφαρπαγής της γης, που συνδυάζεται με την επικράτηση ενός μοντέλου ανάπτυξης των ελληνικών πόλεων. Συνδέεται άμεσα με την αυξανόμενη σημασία που αποκτά η γη –ιδιαίτερα η αστική– για τη διοχέτευση του πλεονάζοντος παγκόσμιου κεφαλαίου στο πλαίσιο των πρόσφατων παραγωγικών αναδιαρθρώσεων. Ταυτόχρονα, το Ελληνικό αποτελεί μια εμβληματική περίπτωση κοινωνικών αγώνων και επεξεργασίας εναλλακτικών προτάσεων για την «αξιοποίηση» της γης.
Το παράδειγμα του Ελληνικού, ως πεδίου σύγκρουσης των οικονομικών και πολιτικών ελίτ από τη μια και των τοπικών κοινωνιών από την άλλη, παρά τις ιδιαιτερότητές του, δεν είναι το μοναδικό. Αντίστοιχα παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων γης και μεγάλων οικιστικών αναπτύξεων βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης και της κοινωνικής δράσης τα τελευταία χρόνια σε πολλές πόλεις.
Διερευνώντας τις συγκρούσεις που αναπτύσσονται με επίκεντρο τη γη σε διαφορετικές ευρωπαϊκές πόλεις και –κυρίως– στους αγώνες, τις διεκδικήσεις και τις προτάσεις κοινωνικών δυνάμεων που αντιμετωπίζουν τη γη ως κοινό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα, το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, σε συνεργασία με το Δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης, οργανώνει, στις 4 και 5 Απριλίου, διήμερο εργαστηρίων, περιηγήσεων και συζητήσεων στο Ελληνικό, με γενικό τίτλο «Ξανακερδίζοντας την πόλη μας. Ιδιωτικοποιήσεις, φαραωνικά έργα και κοινωνικοί αγώνες για τη γη ως κοινό αγαθό». Συνέχεια ανάγνωσης

Το παράκτιο μέτωπο έχει ιστορία αγώνων

Standard

 Παράκτιο μέτωπο Αττικής: πωλείται όπως είναι επιπλωμένο-1

 της Ελένης Πορτάλιου

Πειραιάς 1906. Φωτογραφία του Φρεντ Μπουασσονά

Πειραιάς 1906. Φωτογραφία του Φρεντ Μπουασσονά

Τη δεκαετία του 1950 η αξιοποίηση/τουριστική εκμετάλλευση των ακτών του Σαρωνικού είχε τεθεί στην ημερήσια διάταξη, αρχικά από την κυβέρνηση Συναγερμού και τον υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος λίγο αργότερα, ως πρωθυπουργός, θα προχωρήσει στην υλοποίηση του «οράματος». Προϋπόθεση της ανάπτυξης, η διάνοιξη της παραλιακής λεωφόρου, η οποία φέρει σήμερα το όνομα του «εθνάρχη». Στην εφημερίδα Εμπρός (Ιούλιος 1953), το «όραμα» σκιαγραφείται με τη μορφή ενός «θαυμάσιου αυτοκινητόδρομου», που «οδηγεί σε τουριστικά και λαϊκά κέντρα αφρικάνικου τύπου με μπαρ, αναψυκτήρια, αίθουσες χορού και αμμώδη παραλία, καθώς και σε πολυτελές ξενοδοχείο στον Άγιο Κοσμά».

Οι πρώτες περιοχές που εντάχθηκαν στο πρόγραμμα τουριστικής ανάπτυξης ήταν η Γλυφάδα και η Βούλα ενώ το Ελληνικό, στο πλαίσιο της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας, θα παραμείνει αεροδρόμιο. Η ανάπτυξη θα συνεχιστεί στο Καβούρι και τη Βουλιαγμένη. Για τους παραπάνω σκοπούς αξιοποιούνται εκατοντάδες στρέμματα δημόσιας γης, ενώ στο παιχνίδι μπαίνει και ο Οργανισμός Διαχείρισης Εκκλησιαστικής Περιουσίας, καθώς η Εκκλησία (με το 90-95% των εκτάσεων σε Καβούρι-Βουλιαγμένη) είναι ο μεγάλος «τσιφλικάς» της περιοχής. Με τη δημοσίευση της σχετικής χωροταξικής μελέτης, Τα Νέα πανηγυρίζουν: «Με ευρείας κλίμακας εξωραϊστικά έργα, η Βουλιαγμένη θα μεταμορφωθεί σε χρυσωρυχείο της εθνικής μας οικονομίας».

Τα έργα συνδέονται με μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα. Για τα έργα της Γλυφάδας, η σκανδαλώδης σύμβαση, που χαρακτηρίστηκε «αρπαγή της δημοτικής περιουσίας», υπογράφτηκε μεταξύ του Δημοσίου και της Εταιρείας Αστήρ ΑΕ, ιδρυτής της οποίας ήταν ο διοικητής της ΕΤΕ Ηλιάσκος. Συνέχεια ανάγνωσης