Για τις μέρες που θα ’ρθούν

Standard

 του Βαγγέλη Καραμανωλάκη

Μαν Ραίυ, "Οι εραστές"

Και είναι αλήθεια ότι είμαι πια σε μια αμηχανία. Όχι γιατί δεν πιστεύω ότι πρέπει να αντιδράσουμε απέναντι σε όλα αυτά τα οικονομικά μέτρα που εξαθλιώνουν τη ζωή μας. Ασφαλώς και πρέπει. Αλλά γιατί ταυτόχρονα –και δεν αναφέρομαι βέβαια στον υποκριτικό κυρίαρχο λόγο– αισθάνομαι ότι πρέπει να ψάξουμε  όσα οδήγησαν εδώ, να δούμε τα στραβά, να αναζητήσουμε τις αλλαγές, γύρω μας και μέσα μας. Αλίμονο, σκέφτομαι, εάν τα όσα συμβαίνουν σήμερα δεν γίνουν η αφορμή για να σκεφτούμε ξανά, να αναθεωρήσουμε, να βρούμε καινούργιους τρόπους. Να αλλάξουμε. Γιατί αλλιώς θα μείνουμε είτε να μοιρολογούμε για όσα χάσαμε ή θα χάσουμε, είτε να ξαναγυρνάμε δογματικά στο χθες, ξαναστήνοντας ήρωες και προδότες, θυσιάζοντας το πιο γόνιμο κομμάτι του αναστοχασμού και της αμφισβήτησής μας για το παρελθόν στη λογική της άμυνας απέναντι  σ’ έναν παντοδύναμο και διαχρονικό εχθρό που και πάλι επιτίθεται. Συνέχεια ανάγνωσης