Δικαστήρια και απεργίες: Μια «μονομανής» πρακτική

Standard

του Δημήτρη Α. Τραυλού-Τζανετάτου

Nemes Lampérth Jόzsef, «Πλάτη γυμνού κόκκινουάντρα», 1912

Nemes Lampérth Jόzsef, «Πλάτη γυμνού κόκκινου
άντρα», 1912

Αποτελεί πια κοινό τόπο, όχι μόνο για τους ειδικούς, ότι το πολύπαθο και «ιερό» δικαίωμα της απεργίας βρίσκεται στη χώρα μας, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, χωρίς υπερβολή, σε «απηνή διωγμό» από τα δικαστήρια. Όπως ήδη έχει καταδειχθεί σε ημερίδα του ΔΣΑ (4.12.2003), περίπου το 95% των δικαστικών αποφάσεων αξιολογούσε τις απεργίες ως παράνομες και ταυτόχρονα(!) καταχρηστικές, διέτασσε δε τη διακοπή τους, καθώς και την παράλειψη των ιδίων ή και «παρομοίων» απεργιών στο μέλλον. Ενδεικτική της άκριτης και ουσιαστικά τυποποιημένης νομολογιακής αυτής «παραγωγής» αποτελεί δικαστική απόφαση που χαρακτήριζε την πρωτομαγιάτικη απεργία ως «παράνομη και καταχρηστική»(!).

Η στάση αυτή της νομολογίας που υιοθετούσε (και εξακολουθεί να υιοθετεί) άκριτες ερμηνευτικές contra legem θέσεις μέρους της θεωρίας είχε ως αποτέλεσμα τη νεκρανάσταση των ασφαλιστικών μέτρων κατά απεργιών που, ωστόσο, ο Ν. 1264/1982 (άρθρο 22 παρ. 4) ρητά έχει απαγορεύσει! Η νομολογιακή αυτή πρακτική κατά του δικαιώματος απεργίας οδήγησε δικαίως σε, έστω μεμονωμένη, πάντως δικαιολογημένη, αυστηρή κριτική και εκ των ένδον. Έτσι ο μεν αρεοπαγίτης Γ. Ρήγος έκανε λόγο για «φαρσοκωμωδία που εκθέτει ανεπανόρθωτα τη δικαιοσύνη» (Δίκη 2006, σ. 169) ο δε πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δ. Λινός χαρακτήρισε την απεργία ως το «πιο κακοποιημένο (προφανώς από τα δικαστήρια) δικαίωμα». Συνέχεια ανάγνωσης

Εβδομάδα δωρεάν πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας: Νέα μορφή αντίστασης και ενότητας

Standard

του Αλέξη Μπένου

Ανρί Ματίς, "Ο κόκκινος χορευτής"

Οι ενώσεις νοσοκομειακών γιατρών μάς εντυπωσίασαν την προηγούμενη εβδομάδα με τις εύστοχες και καινοτόμες κινητοποιήσεις τους. Σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας προσπάθησαν, με τη δυναμική παρουσία τους, να ακυρώσουν τη συνεχώς διογκούμενη οικονομική επιβάρυνση των αρρώστων που αναζητούν συγκεκριμένες υπηρεσίες με βάση τις ανάγκες τους. Να υλοποιήσουν δηλαδή στην πράξη τη δωρεάν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, σε αντίθεση με το νόμο που επιβάλλει την οικονομική επιβάρυνση των αρρώστων.

Η κινητοποίηση αυτή είχε ένα ιδιαίτερο συμβολισμό ο οποίος υπερβαίνει τελείως  τις πιθανές οργανωτικές αδυναμίες στην υλοποίηση των στόχων της.

Για πρώτη φορά οι εργαζόμενοι σε μια δημόσια υπηρεσία εκφράζουν την αντίθεσή τους στην κυβερνητική πολιτική, όχι κλείνοντας την υπηρεσία, αλλά αντίθετα ανοίγοντάς την σε όλους όσους την είχαν ανάγκη, με την κινητοποίηση ακύρωσης των οικονομικών φραγμών στην πρόσβαση που επιβάλλουν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Αντίθετα, σήμερα, το παραδοσιακό κλείσιμο –με τη μορφή της απεργίας– των δημόσιων υπηρεσιών υγείας (και όχι μόνον) μάλλον χαροποιεί τα κερδοσκοπικά συμφέροντα και τους κυβερνητικούς υποστηρικτές τους, επιτείνοντας τη δυσφήμιση και απαξίωσή τους με τη βοήθεια βέβαια της αντίστοιχης προπαγάνδας των ΜΜΕ.

Συνέχεια ανάγνωσης