Ο καπνός χωρίς φωτιά, ο εγκληματολόγος και ο «Σύλλογος των εισαγγελέων»

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Πάουλα Ρέγκο, «Η κόρη του αστυνόμου», 1987

Είναι δύο οι λόγοι που γράφω σήμερα για την «υπόθεση Πανούση», και όχι απλώς η επικαιρότητα. Ο πρώτος είναι η σοβαρότητά της: και για την πολιτική της σημασία (καθώς σε αυτήν εμπλέκονται συμφέροντα των καναλιών, παιχνίδια εξουσίας στην ΕΥΠ, παρακολουθήσεις, πιέσεις προς την κυβέρνηση κ.ά.), αλλά και για τα αποτελέσματά της: απαξιώνονται χώροι και δικαιώματα, τσαλαπατιούνται αρχές και κανόνες και, κυρίως, τσαλαπατιούνται άνθρωποι. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τον Πάνο Λάμπρου τον ξέρω καλά εδώ είκοσι χρόνια. Ωστόσο, το κείμενο δεν συνιστά έκφραση φιλίας και συμπαράστασης· είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Γιατί την αλληλεγγύη σε κάποιον που διασύρεται τόσο βάναυσα και άδικα, όταν γνωρίζεις καλά και τον ίδιο και τη δράση του, δεν την αντιλαμβάνομαι μόνο ως δικαίωμα αλλά και σαν υποχρέωση. Άλλωστε, τον Πάνο, όσο μονάκριβος σύντροφος κι αν είναι, δεν τον γνωρίζω μόνο εγώ, ούτε τον γνωρίζω τυχαία: τον ξέρει, και τον στηρίζει, ένας ολόκληρος κόσμος, της Αριστεράς και των κινημάτων. Συνέχεια ανάγνωσης

«Κραυγή αγωνίας»

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Παρασκευή πρωί, την ώρα που κλείναμε τα «Ενθέματα», τα media είχαν βουίξει από το πρωτοσέλιδο των Νέων. Προς στιγμήν, νoμίσαμε πως είχε ημερομηνία «1η Απριλίου». Και όμως, το πρωτοσέλιδο έγραφε «3 Απριλίου 2015» και ολόκληρο σχεδόν το καταλάμβανε το άρθρο του Γιάννη Πανούση «Νοείται Αριστερά του Τίποτα;», με την επισήμανση της –συναγωνιώσας και συγκραυγάζουσας, βεβαίως– εφημερίδας «Κραυγή αγωνίας από τον υπουργό». Παραθέτω από το άρθρο: «Αριστερά, και μάλιστα 10.00-stratisΚυβερνώσα Αριστερά, σημαίνει ισοελευθερία, δικαιώματα, κοινωνική πολιτική, δημόσιο έλεγχο, δικαιοσύνη. Όποιος θεωρεί ότι […] Αριστερή Διακυβέρνηση σημαίνει ανοχύρωτη χώρα και πόλη (δίχως προσωπική, κοινωνική, εθνική ασφάλεια, δίχως στρατό και δίχως αστυνόμευση, ίσως και χωρίς δικαστές ή φυλακές), όποιος πιστεύει ότι τα διδάγματα της Ιστορίας μας είναι περιττά (αφού όλοι οι λαοί είναι “αδελφωμένοι” — sic) και ότι η Παιδεία μας επιτρέπει κάθε ανομική δράση (sic), τότε όχι μόνο δεν έχει σχέση με την Αριστερά αλλά ούτε με τη Δημοκρατία. Αυτή την Αριστερά του Τίποτα δεν τη χρειάζονται ο τόπος και ο λαός». [τα sic είναι του άρθρου].

Το πρόβλημα, ασφαλώς, δεν είναι ότι ο Γ. Πανούσης έγραψε την άποψή του. Σαφέστατα δικαιούται (αρκεί να συνυπολογίσει κανείς –και κυρίως ο ίδιος– ότι δεν είναι «σχολιαστής», όπως επισήμανε ο Νίκος Φίλης). Το πρόβλημα, και μάλιστα σοβαρό, βρίσκεται σε τρία άλλα σημεία. Συνέχεια ανάγνωσης

«Αριστεία», «καλό πανεπιστήμιο» και πολιτικός αναχρονισμός

Standard

 του Νίκου Κοταρίδη

Έλλιοτ Έργουιτ, «ΗΠΑ. Νέα Υόρκη, 2000»

Η παρέμβαση του Γ. Πανούση στον διαδικτυακό τόπο aixmi (http://www.aixmi.gr/index.php/akadhmaikes-a-pories/) για τα τρέχοντα στα πανεπιστήμια είναι ενδεικτική ενός τύπου τοποθετήσεων. Τέτοιες τοποθετήσεις κατέκλυζαν το προηγούμενο διάστημα τον δημόσιο διάλογο (ωστόσο, όσο πάνε και αραιώνουν), χωρίς να οδηγούνται ποτέ σε «θεωρητικοποίηση» ή, έστω,  «πολιτικοποίηση» των θεμάτων στα οποία κατά περίστασιν αναφέρονταν: πανεπιστημιακό άσυλο, ανοιχτά πανεπιστήμια, μεταρρύθμιση, διαφθορά κλπ. Το ακατανόητο, τουλάχιστον ως προς τον προσανατολισμό του, κείμενο του Γ. Πανούση είναι, νομίζω, ενδεικτικό του γεγονότος ότι ο χώρος της «αριστερής μεταρρύθμισης» έχει ήδη εξαντληθεί σε τακτικισμούς, που προέρχονται από μια αναχρονιστική πλέον αντίληψη περί εκσυγχρονισμού και αναγκαίων συμμαχιών. Χωρίς να μπορώ να διακρίνω αν ο Γ. Πανούσης εκφράζει την πολιτική της ΔΗΜ.ΑΡ., νομίζω ότι η τοποθέτησή του είναι ενδεικτική ενός πολιτικού αναχρονισμού που τοποθετεί τον χώρο αυτό εκτός του πραγματικού διαλόγου για τα πανεπιστήμια: λάθος στιγμή (τώρα με την κρίση) σε λάθος τόπο (συμμαχία με τον εκσυγχρονιστικό (!) ΠΑΣΟΚ), μας κάνει αυτή τη γραμμή, που κάθε λίγο και λιγάκι μπουρδουκλώνει η ΑΡ.ΜΕ.: Έχουμε (διακριτές) θέσεις και δεν  είμαστε σαν κι αυτούς με τους οποίους είμαστε. Ό,τι πείτε. Συνέχεια ανάγνωσης