Ο «Ιός»: ένα εργαστήρι αριστερής δημοσιογραφίας

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Το πρώτο φύλλο του "Ιού" εντός της "Ελευθεροτυπίας", 27.5.1990

Το πρώτο φύλλο του «Ιού» εντός της «Ελευθεροτυπίας», 27.5.1990

Ο «Ιός» ολοκλήρωσε, το προηγούμενο Σάββατο, έπειτα από είκοσι πέντε χρόνια, τη διαδρομή του σαν ομάδα και στήλη. Οι «φορείς» του θα συνεχίσουν να γράφουν ατομικά στην Εφημερίδα των Συντακτών. Σ’ αυτό το σημείωμα δεν χρειάζεται να τονίσω ότι η στήλη υπήρξε ενσάρκωση της ανεξάρτητης ερευνητικής δημοσιογραφίας, να εξάρω τη συμβολή της, να πω ότι σε πολλές και δύσκολες μάχες (από το Μακεδονικό του 1990-91 μέχρι τους Ολυμπιακούς του 2004 ή την πρόσφατη επέλαση της Χρυσής Αυγής) υπήρξε προκεχωρημένο φυλάκιο κριτικής και μάχης των αριστερών ιδεών. Όλα αυτά τα ξέρετε καλά, ίσως πολλοί καλύτερα από εμένα.

Θέλω να σταθώ σε ένα μόνο σημείο. Ο «Ιός» (όπως όλα τα σημαντικά έντυπα, άλλωστε — και ας ήταν μόνο μία «στήλη») αποτελούσε εργαστήρι και σημείο αναφοράς. Εργαστήρι έρευνας, γνώσης και αντιπληροφόρησης με μεγάλες επιτυχίες (ας θυμηθούμε, λ.χ., πώς οι συντάκτες του το μακρινό 1998 εντόπισαν τον Περίανδρο, τότε υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής, ως υπαίτιο της δολοφονικής επίθεσης στον Δ. Κουσουρή), αλλά και εργαστήρι πολιτικό-μορφωτικό, που διαπαιδαγώγησε γενιές αναγνωστών στην κριτική σκέψη, στα αντιδημοφιλή και δύσκολα θέματα, στην κριτική των στερεοτύπων, ακόμα και των ενδοαριστερών. Αυτός είναι, για μένα, και ο μεγαλύτερος έπαινος για ένα έντυπο, μια στήλη, έναν δημοσιογράφο.

Το τελευταίο φύλλο του "Ιού", εντός της "Εφημερίδας των Συντακτών", 9.8.2015

Το τελευταίο φύλλο του «Ιού», εντός της «Εφημερίδας των Συντακτών», 9.8.2015

Χάρη σε αυτό το ιδιόμορφο μείγμα (εγκυρότητα, μαχητικότητα, ανεξαρτησία, κριτική) ο «Ιός», άσκησε επίδραση, έγινε σημείο αναφοράς για έναν ολόκληρο χώρο. Και το πέτυχε όχι «στρογγυλεύοντας» τις απόψεις του ούτε με χολερικές επιθέσεις, αλλά αναδεικνύοντάς τις με τεκμηρίωση, ευφυΐα, γνώση και ήθος. Και νομίζω αυτό είναι ένα πολύτιμο συμπέρασμα για όλους όσους γράφουμε.

Κλείνοντας, ας μνημονεύσω τους συντελεστές του «Ιού», σε όλη τη διαδρομή: Τάσος Κωστόπουλος, Δημήτρης Τρίμης, Αγγέλικα Ψαρρά, Άντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς. Και να πω, βέβαια, πόσο θα μου λείψει (και ξέρω και πολλούς άλλους που λένε το ίδιο) κάθε βδομάδα — ήταν μια από τις σαββατιάτικες απολαύσεις μας! Συνέχεια ανάγνωσης

Μεχμέτ Αλί Μπιράντ (1941-2013): Ο άνθρωπος που ήξερε να αλλάζει τη συζήτηση

Standard

του Βαγγέλη Κεχριώτη

 biradΌταν, το 2001, σε μια συζήτηση με έναν τούρκο πολιτικό επιστήμονα, που είχε ζήσει χρόνια στη Γαλλία, του ανέφερα με θαυμασμό το όνομα του Μπιράντ, μου απάντησε: «Όλο τα ίδια λέει, δεν ενημερώνεται για τα νέα ρεύματα, δεν έχει διαβάσει τον Μπουρντιέ». Δεν ήξερα πολλά για την Τουρκία τότε, και κούνησα απλώς το κεφάλι μου. Λίγο καιρό αργότερα μια ρωμιά φίλη, όταν και πάλι έκανα θετικά σχόλια για τον γνωστό τούρκο δημοσιογράφο, με διέκοψε: «Μα δεν βλέπεις πως τους κολακεύει όλους, με όλους καλά τα ’χει». Τι να πω εγώ ο αδαής; Αργότερα, θυμάμαι, σε μια από τις εκπομπές στο CNN Türk που έκανε το 2004, την εποχή που συζητιόταν το Κυπριακό, είχε καλέσει ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους φοιτητές, κι όταν δύο από  τους Τουρκοκύπριους ύψωσαν τον τόνο, τους επέπληξε λέγοντας πως, αν θέλουν να έχουν λόγο, πρέπει πρώτα να ξέρουν πώς να μιλάνε. Είχε πιστέψει ο Μπιράντ, όπως και πολλοί βέβαια, πως θα λυθεί το Κυπριακό, αλλά δεν έζησε αρκετά για να δει την επιθυμία του να εκπληρώνεται. Συνέχεια ανάγνωσης

Για την αντιδογματική γραφή του Σοφιανού Χρυσοστομίδη

Standard

Ο ήπιος λόγος της ανανέωσης

του Γιάννη Παπαθεοδώρου

Ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης στρατιώτης, 1944

Μαθαίνω πως σύντομα ο Σοφιανός έχει γενέθλια – κλείνει, μου είπαν, τα ενενήντα. Μαζί με τις αυτονόητες θερμές ευχές μας, ας σχολιάσουμε αυτή τη ζηλευτή μακροημέρευση, με όρους συντροφικούς — ας μη φοβηθούμε τη λέξη: δηλώνει συλλογικότητες και αλληλεγγυότητες με μακρά ιστορία στο χώρο της Αριστεράς. Πράγματι, ο χρόνος στάθηκε ευνοϊκός μαζί του, αλλά αυτό δεν είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να τιμήσουμε ένα πρόσωπο εγνωσμένου άλλωστε κύρους. Κάτι άλλο λοιπόν πρέπει να μας έφερε απόψε εδώ, κάτι που υπερβαίνει το σεβασμό και μπορεί να μας απασχολήσει πολιτικά, γιατί αφορά την ίδια την ταυτότητα της ανανεωτικής Αριστεράς, την παρουσία της στη δημόσια σφαίρα. Εξηγούμαι: Αν ο αντιδογματισμός είναι πρώτα απ’ όλα ένα ήθος και ύφος, τότε η περίπτωση του Σοφιανού αξίζει να συζητηθεί (και να τιμηθεί) από εμάς, τους φανατικούς αναγνώστες του, γιατί αποτελεί υποδειγματική άσκηση του δημόσιου λόγου της Αριστεράς, σε καιρούς δύσκολους.

Πώς διαμορφώθηκε αυτός ο ήπιος λόγος που προϋποθέτει μια μεγάλη ρήξη με τα κατάλοιπα μιας συγκεκριμένης τάξης του λόγου και μιας συγκεκριμένης πολιτικής κουλτούρας; Εκ των υστέρων, τα πράγματα φαίνονται εύκολα. Τώρα που έχει τελειώσει ο «αιώνας του κομμουνισμού», τώρα που ο υπαρκτός σοσιαλισμός ηττήθηκε κοινωνικά και ιδεολογικά, τώρα που ο σταλινισμός ενδιαφέρει μόνο ορισμένους νοσταλγούς (παλιούς και νέους), το φάντασμα της δογματικής σκέψης μοιάζει σχεδόν γραφικό, έτοιμο να επαναλάβει τον εαυτό του, πρώτα ως τραγωδία και μετά πάλι ως τραγωδία. Συνέχεια ανάγνωσης

Yπάρχω, άρα σκέπτομαι: η «φαντασιακή κοινότητα» αναγνωστών και φίλων

Standard

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ «ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ»

του Στρατή Μπουρνάζου

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε για τα πρώτα γενέθλια του ηλεκτρονικού περιοδικού RedNotebook και είναι αναρτημένο, μαζί με άλλα ανάλογα στο www.rnbnet.gr. Αναδημοσιεύεται σήμερα στα «Ενθέματα», με μικρές αλλαγές, όχι μόνο ως ευχετήριο προς το RnB αλλά κυρίως με την προσδοκία ότι θέτει μερικά γενικότερα ζητήματα προς συζήτηση.

Στρ. Μπ.

Σκίτσο του Kalio για το RedNotebook

Πρώτη και μεγαλύτερη επιτυχία του RedNotebook, στον ένα χρόνο που υπάρχει, είναι το γεγονός ότι υπάρχει: αυτή καθαυτή η ύπαρξή του. Γνωρίζω δεκάδες –για να μην πω εκατοντάδες–εγχειρήματα (έντυπα, περιοδικά, εφημερίδες και εφημεριδάκια, εκδόσεις, στέκια κι ένα σωρό άλλα), που ξεκίνησαν πυρπολημένα από τον ενθουσιασμό (τον ενθουσιασμό της νεότητας και της Αριστεράς συνήθως), με ωραίους σχεδιασμούς και τη διάθεση να κατακτήσουν τον κόσμο (τον κόσμο των ιδεών τουλάχιστον), και όμως εξεμέτρησαν τον βίο πολύ γρήγορα, πριν κλείσουν καν χρόνο. Η διπλή έλλειψη, χρόνου και χρήματος, έχει σταθεί, αποδεδειγμένα και διαχρονικά, εμπόδιο αξεπέραστο.

Το να εξακολουθείς λοιπόν να κυκλοφορείς στο Διαδίκτυο, με την ίδια μάλιστα ή και μεγαλύτερη ορμή, όπως τον πρώτο καιρό, δείχνει δύο πράγματα. Πρώτα απ’ όλα, ότι όσοι «τρέχουν» το Rnb –εννοώ πρωτίστως τους δύο αρχισυντάκτες του, τον Δημοσθένη και τον Χρήστο, αλλά και τον στενό κύκλο των συνεργατών– απεδείχθησαν χαλκέντεροι, έκαναν μεροκάματα και νυχτοκάματα πολλά –το δεύτερο κυρίως– μπροστά στην οθόνη τους: το ξέρει καλά όποιος έχει ανακατευτεί, έστω και λίγο, με τέτοιες δουλειές. Δείχνει, επίσης, ότι η αρχική σύλληψη, ενός μαχητικού και σκεπτόμενου συνάμα ηλεκτρονικού περιοδικού της Αριστεράς ήταν ολόσωστη, ανταποκρινόταν σε ανάγκες υπαρκτές, γι’ αυτό βρήκε έδαφος πρόσφορο και μπόρεσε να ριζώσει. Συνέχεια ανάγνωσης

Ένας χρόνος Κόκκινο Σημειωματάριο

Standard

Σκίτσο του Kalio

Ένα χρόνο συμπλήρωσε το Red Notebook, το φίλιο και όμορο ηλεκτρονικό περιοδικό, με το οποίο πολλές φορές έχουμε συμπορευθεί. Εκτός από τις ευχές μας, εγκάρδιες και πολλές, δεν χρειάζεται να παινέψουμε το εγχείρημα. Όχι γιατί δεν το αξίζει, βέβαια, αλλά επειδή αρκεί μια επίσκεψη στο www.rnbnet.gr, για να διαπιστώσει και ο πλέον δύσπιστος και απαιτητικός αναγνώστης τον πλούτο και το κέφι του εγχειρήματος. Χρόνια πολλά, φίλοι και φίλες, και πάντα τέτοια!

«Δημοσιογραφία των πολιτών» και ανεξάρτητη ενημέρωση

Standard

του Στέλιου Κούλογλου

Τα σεμινάρια, στην αίθουσα των Γενικών Αρχείων του Κράτους στην Ερμούπολη

Πιστεύω ότι χρειάζεται μια σχετική απομυθοποίηση του ρόλου που έπαιξε και παίζει το διαδίκτυο στις πολιτικές εξελίξεις. Έθεσα πρόσφατα σε Αιγύπτιους και Τυνήσιους μπλόγκερ το ερώτημα τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε διαδίκτυο. H απάντησή τους ήταν ότι η εξέγερση θα ξεσπούσε, ίσως λίγο διαφορετικά, ίσως όχι τόσο γρήγορα, αλλά θα ξεσπούσε. Το διαδίκτυο αποτελεί ένα νέο μέσο επικοινωνίας και διαθέτει μερικά καινούργια χαρακτηριστικά, με βασικότερο την αλληλεπίδραση, τα οποία προσδίδουν στοιχεία περισσότερης δημοκρατίας στη σχέση ανάμεσα στον πομπό και τους δέκτες μιας είδησης. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, πάντα μπαίνει ένα βασικό ζήτημα: το ζήτημα της εξουσίας. Και, καθώς αυτό θα υφίσταται όσο υπάρχουν οι κοινωνίες μας, το ουσιαστικό ερώτημα είναι τι στάση διαμορφώνει κανείς απέναντι στις σχέσεις εξουσίας.

Όταν ξεκινήσαμε το tvxs, σκεφτόμασταν ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί ένας αρκετά καλός συνδυασμός μιας επαγγελματικής προσέγγισης της ενημέρωσης και της συνεισφοράς, ειδήσεων κυρίως, από ανθρώπους που παρακολουθούσαν το σάιτ. Μάλιστα, στην αρχή στο tvxs υπήρχε ένα είδος ψηφοφορίας για σχόλια και άρθρα, από το ίντερνετ και άλλα μέσα ενημέρωσης, και εκείνα που θα έπαιρναν τις περισσότερες ψήφους θα αποτελούσαν την κύρια θεματολογία της ημέρας. Συνέχεια ανάγνωσης

Τα blogs και ο κακός δράκος

Standard

του Στάθη Στασινού

Το κρυφό σχολείο εν Ερμουπόλει, φωτογραφικά τεκμήρια. Βραδινά σεμινάρια, Παρασκευή 9.11.2011

Τα blogs ξεκίνησαν ως vantiy καθρέφτες, λίγο πολύ ως πολύ προσωπικά ημερολόγια με αρκετό ναρκισσισμό. Η ίδια η δομή τους (μια ημερολογιακά αρχειοθετημένη καταγραφή) έδινε και τον τόνο των χρήσεών τους.

Όμως γρήγορα ξέφυγαν από το σκοπό τους. Γιατί; Η όλη ιδέα του blog ήταν να μη χρειάζεται να έχεις τεχνικές γνώσεις. Για πρώτη φορά ένας απλός χρήστης μπορούσε να φτιάξει το δικό του site. Επιπλέον, είτε για λόγους υπαρξιακής στρατηγικής με το τέλος της Ιστορίας το 1990 είτε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, τα παραδοσιακά μέσα υποχωρούσαν, τόσο στην ποσότητα όσο και την ποιότητα των πληροφοριών. Αυτό είναι μια τάση που υπήρχε πολύ καιρό πριν τα blogs.

Οπότε, για εμένα, το αιτιακό κενό είναι ξεκάθαρο: η πτώση των παραδοσιακών μέσων ήταν αυτή που δημιούργησε τη μεγάλη ανάγκη την οποία κάλυψαν τα μπλογκ. Οι κυκλοφορίες των εφημερίδων έπεφταν και η τηλεόραση δεν κάλυψε ποτέ το κενό. Και, ξαφνικά, τα blogs μπήκαν στη μέση, διότι μπορούσαν να είναι τόσο αναλυτικά όσο οι εφημερίδες και τόσο άμεσα όσο η τηλεόραση.

Όταν παρακολουθούσαμε αποσβολωμένοι τον δεύτερο πόλεμο του Ιράκ, φάνηκε ξεκάθαρα πόσο διαφορετική εικόνα πρόσφεραν δυο-τρία blog Ιρακινών σε σχέση με αυτή των μεγάλων δικτύων. Παρά τη φτώχια των μέσων και της πληροφόρησης, τα blogs στην ουσία έδειξαν τη γύμνια των μέσων και τον μονομερή χαρακτήρα τους. Όταν ο Juan Cole, ένας ακαδημαϊκός στα βάθη των ΗΠΑ, έκανε καλύτερες, βαθύτερες και ποιοτικότερες εκτιμήσεις από όλα τα τμήματα εξωτερικών αναλύσεων όλων των δικτύων και των εφημερίδων, τότε καταλαβαίνουμε πως κάτι προβληματικό υπήρχε σ’ αυτό το σύστημα. Συνέχεια ανάγνωσης

Wikileaks: Πέραν της συνωμοσιολογίας

Standard

του Μιχάλη Σκομβούλη

 

Χένρυ Μουρ, "Γυναίκα που κρατάει μια γάτα", 1949.

Ο ιστότοπος Wikileaks λειτουργεί από το 2006, αναρτώντας έγγραφα που αφορούν κρατικές κυρίως παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων. Έγινε διάσημος τον Απρίλιο του 2010, όταν δημοσίευσε ντοκουμέντα για εγκληματικές ενέργειες εναντίον αμάχων από τον αμερικάνικο στρατό στο Ιράκ, ενώ τον Ιούλιο ακολούθησε η ανάρτηση ενός πολύ μεγάλου όγκου απόρρητων εγγράφων για το Αφγανιστάν. Για μια ανάλυση των προηγούμενων αναρτήσεων του ιστότοπου, καθώς και για τον φερόμενο ως ιδρυτή της Τζούλιαν Ασσάντζ (ο οποίος, εν τω μεταξύ, έγινε ένας από τους πλέον καταζητούμενους ανθρώπους στον κόσμο), παραπέμπουμε σ’ ένα προηγούμενο άρθρο της Αυγής (Ν. Κυριακίδης, «wikileaks.org: Ασύμετρες απειλές, μη συμβατικά media, ένας ρευστός κόσμος», Η Αυγή, 1.8.2010). Η υπόθεση της έκθεσης των «μυστικών» εγγράφων της αμερικάνικης διπλωματίας από την ιστοσελίδα Wikileaks είναι ιδιαίτερα σοβαρή και, όπως θα φανεί, αφορά και την Αριστερά, για αρκετά διαφορετικούς λόγους όμως από αυτούς που σχετίζονται με το «ξεγύμνωμα» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και άλλα παρόμοια. Όσο σοβαρή είναι η υπόθεση άλλο τόσο κρύβει και κινδύνους.

Ο πρώτος κίνδυνος είναι αυτός της γελοιοποίησης και της «σάτιρας». Πόσο πολύ, αλήθεια, ξεφτίζει μια τέτοια υπόθεση όταν περιορίζεται στο μπότοξ και την Ουκρανέζα του Καντάφι, στα πάρτι του Μπερλουσκόνι, στην παρομοίωση του Σαρκοζί με γυμνό βασιλιά, των Πούτιν και Μεντβέντεφ με τον Μπάτμαν και τον Ρόμπιν; Σε μια τέτοια περίπτωση, οι κοινωνικές-οικονομικές συνισταμένες διαμόρφωσης της διεθνούς πολιτικής θα έμπαιναν στο περιθώριο μπροστά στις προσωπικότητες των «μεγάλων ανδρών» και, ακόμα χειρότερα, στα καπρίτσια τους. Η κυβερνοεπίθεση που δέχθηκε η ιστοσελίδα λίγο πριν την ανάρτηση των εγγράφων εμπόδισε αυτή τη φορά την άμεση πρόσβαση σ’ αυτά. Οι διαχειριστές της ιστοσελίδας επέλεξαν να αποστείλουν τα έγγραφα σε μεγάλες διεθνείς εφημερίδες, πράγμα που σημαίνει όμως ότι η διάχυση της πληροφορίας έγινε μέσα από μεγάλα συγκροτήματα (The Guardian, Le Monde κλπ.), και γι’ αυτό υπέστη σημαντικό φιλτράρισμα ως προς την πολιτική ουσία της και τη σειρά παρουσίασης της. Ένα φιλτράρισμα με όρους αγοράς των ΜΜΕ, που θα πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Συνέχεια ανάγνωσης

«Το Βήμα» ανοίγει τα φτερά του… διακόπτοντας την έκδοσή του

Standard

«Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει»

(Θουκυδίδης, Γ 82, 4)

του Στρατή  Μπουρνάζου

Το καθημερινό Βήμα διέκοψε την έκδοσή του την προηγούμενη Παρασκευή — το γνωρίζετε όλοι, φαντάζομαι. Δεν είμαι όμως βέβαιος αν γνωρίζετε τον πανηγυρικό τρόπο με τον οποίο η ίδια η εφημερίδα ανακοίνωσε την είδηση. Παραθέτω λοιπόν, από το κύριο άρθρο εκείνης της μέρας:

 

Χαρακτικό του Commère

«Χθες Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010 διάβασαν “Το Βήμα” περίπου 90.000 αναγνώστες. Εξ αυτών μόνον 8.000 διάβασαν την έντυπη έκδοση της εφημερίδας. Οι συντριπτικώς περισσότεροι, πλέον των 82.000, αναγνώστες προτίμησαν την ηλεκτρονική έκδοση. Συμβαίνει δηλαδή και στην Ελλάδα ό,τι από ετών έγινε σε όλες τις προηγμένες δημοκρατικές χώρες. Εκατομμύρια πολίτες εγκαταλείπουν τις καθημερινές εφημερίδες και ενημερώνονται από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης μέσω του Ιnternet. Στα διάφορα sites του Διαδικτύου βρίσκουν εύκολα, άνετα, χωρίς να μετακινηθούν από το σπίτι ή το γραφείο τους, είτε και μετακινούμενοι με διάφορα μεταφορικά μέσα, όλες τις ειδήσεις και πληροφορίες που χρειάζονται για την πληροφόρησή τους αλλά και για την εργασία τους ή τη διασκέδασή τους.

“Το Βήμα” αποδέχεται την απόφαση των αναγνωστών του οι οποίοι προτιμούν την ηλεκτρονική ενημέρωση. […] διακόπτει την έντυπη έκδοσή του ανταποκρινόμενο στο φανερό αίτημα των αναγνωστών του. “Το Βήμα” αποδέχεται την πρόκληση. Και ετοιμάζεται για τη μεγάλη ημέρα του. Όταν θα ανοίξει τις πύλες της μια εντελώς νέα ηλεκτρονική εφημερίδα, η απάντηση του “Βήματος” στα αιτήματα των καιρών.

Ενενήντα σχεδόν χρόνια από την ίδρυση του “Βήματος” από τον Δημήτριο Λαμπράκη και ένα έτος μετά τον αδόκητο θάνατο του Χρήστου Δ. Λαμπράκη, ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, τον οποίο θεμελίωσε ο πρώτος και ο δεύτερος κατέστησε Κιβωτόν της Ενημέρωσης, ανοίγει τα φτερά του. Και πιστεύουμε ότι Τα Στερνά Τιμούν τα Πρώτα« (οι υπογραμμίσεις δικές μου).

***

Είναι εύλογο ότι κάθε εκδότης που κλείνει ένα έντυπο αναζητά έναν κάποιον τρόπο να δικαιολογήσει την απόφασή του — επικαλούμενος, λ.χ., τη δυσκολία των καιρών για ποιοτικά έντυπα, ανακοινώνοντας την προσωρινή αναστολή της έκδοσης, μεμφόμενος όσους δεν στήριξαν το εγχείρημα κλπ. κλπ. Σ’ αυτό το πλαίσιο είναι αναμενόμενες, ίσως και συγγνωστές, οι ωραιοποιήσεις, οι αποσιωπήσεις, τα στρογγυλέματα. Το δημοσίευμα όμως του Βήματος ξεπερνάει κάθε όριο: το γεγονός ότι η δωρεάν ηλεκτρονική έκδοση είχε πολλαπλάσιους αναγνώστες μετατρέπεται σε «απόφαση» και «φανερό αίτημα των αναγνωστών», στο οποίο σπεύδει να «ανταποκριθεί η εφημερίδα», η οποία και «ανοίγει τα φτερά της», σταματώντας την έκδοσή της — και τοιουτοτρόπως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα»! Όπερ έδει δείξαι.

Αυτή η πλήρως αντεστραμμένη εικόνα της πραγματικότητας δεν είναι μόνο καταγέλαστη· είναι και εξοργιστική. Η διαστρέβλωση των γεγονότων, η απώλεια κάθε μέτρου και της αίσθησης του γελοίου, η αυθαιρεσία, είναι αποκαλυπτικά για το είδος δημοσιογραφίας που υπηρετεί ο ΔΟΛ, για το δημόσιο ήθος και την πολιτεία του. Γιατί δεν πρόκειται για αποτέλεσμα της ιδιορρυθμίας ή για φαεινή ιδέα κάποιου «περίεργου» συντάκτη, αλλά τεκμήριο της οίησης και της αλαζονείας του ΔΟΛ, δείγμα γραφής αδιάψευστο για τον τρόπο με τον οποίο εικονίζει την πραγματικότητα το κυρίαρχο «νιουσπήκ» των μήντια. Γι’ αυτό και αναδίδει μια αποφορά χυδαιότητας.

***

Συνέχεια ανάγνωσης

Ένας ευεργετικός ιός

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

 

"Κόντρες". Φωτογραφία του Ρομπέρ Ντουανό

Σε ένα χρονολόγιο με τα πολιτικά και δημοσιογραφικά γεγονότα του έτους, μικρά και μεγάλα, φαντάζομαι ότι στις εγγραφές της προηγούμενης εβδομάδας θα περιλαμβάνονταν, εκτός από τις εκλογές, η έξωση των σελίδων του «Ιού» από την Ελευθεροτυπία. Aκούγεται ίσως υπερβολικό, και γι’ αυτό σπεύδω να εξηγήσω το γιατί — και ειδικότερα γιατί η εξέλιξη αυτή αποτελεί γεγονός όχι μόνο δημοσιογραφικό, αλλά και πολιτικό, τουλάχιστον για όσους και όσες μιλάμε από την πλευρά της Αριστεράς. Τι ήταν λοιπόν εκείνο το ιδιαίτερο που έκανε την ομάδα του «Ιού» να ξεχωρίζει;

***

Πρώτα απ’ όλα, η ανεξαρτησία της: από το κράτος, τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, τους κομματικούς και επιχειρηματικούς «παράγοντες». Ιδιότητα ανεκτίμητη, σε μια εποχή που οι «διοχετεύσεις», οι «δηλώσεις κύκλων», η συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις» πυκνώνουν, κι έτσι, συχνά, διαβάζοντας ένα άρθρο, προσπαθείς να σκεφτείς ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που γράφτηκε, ή –ακόμα χειρότερα– το διαβάζεις όχι για όσα λέει, αλλά για εκείνα που διακρίνεις πίσω από τις γραμμές. Μια ανεξαρτησία που δημιουργεί στον αναγνώστη την αναγκαία συνθήκη εμπιστοσύνης, τον κάνει να ξέρει ότι τα όποια ελαττώματα της στήλης οφείλονται στην άποψη, στο σφάλμα, την αδυναμία ή τον υπερβάλλοντα ζήλο των συντακτών, αλλά όχι σε εξυπηρέτηση αλλότριων και κρύφιων συμφερόντων.

Συνέχεια ανάγνωσης