Μια Λαμπηδόνα στον Βύρωνα: Η «πρόσοδος» κι εμείς

Standard

της Χριστίνας Τσαμουρά

Κορίτσια κάτω από τα δδέντρα, 1914

Κορίτσια κάτω από τα δδέντρα, 1914

 «Σε κάθε απόφασή μας πρέπει να προτάσσουμε την πρόσοδο!». Στο περσινό Συνέδριο Αρχιτεκτόνων, ο Στέφανος Μάνος πέτυχε αναμφίβολα να συνοψίσει σε μία φράση το σύνολο της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας «περί αξιοποίησης του χώρου». Η υπόθεση της Λαμπηδόνας συνοψίζει εξίσου επιτυχημένα τι σημαίνει η κουβέντα αυτή στην πράξη.

Η απόφαση του δημάρχου Ν. Χαρδαλιά να δώσει σε ιδιώτες τρία δημοτικά αναψυκτήρια του Βύρωνα, της Λαμπηδόνας συμπεριλαμβανομένης, που εδώ και ένα χρόνο χάρη στο Κοινωνικό-Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα έχει μετατραπεί σε αστείρευτο κύτταρο δημόσιας, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της γειτονιάς,  δεν εξηγείται με την κοινή λογική.

Ποιος φέρνει μεγαλύτερο «κέρδος»; Έχεις, απ’ τη μια μεριά, μια δημοτική αρχή που για x λόγους (στους οποίους αποκτά κανείς κάθε δικαίωμα, πέρα απ’ τα οικονομικά προβλήματα,  να συμπεριλάβει την αδιαφορία, την ανικανότητα ή την οκνηρία) αδυνατεί από τον Φεβρουάριο του 2011 να βρει τι θα κάνει με τα κλειστά δημοτικά αναψυκτήρια. Συσκέπτεται, ξανασυσκέπτεται, συσκέπτεται εκ νέου και μια ωραία μέρα ανακοινώνει: Εύρηκα! Θα γίνουν  Έβερεστ ή Γρηγόρης ή μια κάποια καφετέρια. Συνέχεια ανάγνωσης

Μια άλλη αφήγηση για το παλαιό αεροδρόμιο της Αθήνας

Standard

του Νίκου Μπελαβίλα

«Πρόταση γενικής διάταξης. Χρήσεις γης», από τη μελέτη του ΕΜΠ για τη δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου πρασίνου στο ΕΜΠ

H Αθήνα έχει τόσο πράσινο ώστε να μη χρειάζεται άλλο. Τα πάρκα είναι άβατα και συγκεντρώνουν περιθωριακούς. Τα πάρκα και η συντήρησή τους κοστίζουν πολύ. Αντί για ένα πάρκο στο Ελληνικό, θα δημιουργηθούν άλλα πολλά εκεί που υπάρχει ανάγκη. Στις πυκνοδομημένες περιοχές στην Κυψέλη και στο Παγκράτι θα γκρεμιστούν οικοδομικά τετράγωνα για να δημιουργηθούν πράσινοι χώροι. Σοβαροφανή και επιστημονικοφανή επιχειρήματα, ειπωμένα με τέτοια πειθώ και ένταση που σχεδόν έμοιαζαν αλήθεια. Αλλά δεν έπεισαν. Ούτε τον Δήμο του Ελληνικού ή τους δήμους των νοτίων συνοικιών, ούτε τα κινήματα πόλης και τις οικολογικές κινήσεις, ούτε την αθηναϊκή κοινή γνώμη.

Αλλού βρισκόταν η αλήθεια. Η πώληση του Ελληνικού δρομολογήθηκε από το 1998, με εισήγηση του Γ. Σπράου, οικονομικού συμβούλου της κυβέρνησης Σημίτη. Όμως, μετά το όργιο των Ολυμπιακών Αγώνων, ουδείς τολμούσε να επιχειρηματολογήσει ευθέως για το σκόπιμο της εκποίησης και δόμησης ενός ακόμη ελεύθερου χώρου της Αθήνας.

Τρεις επάλληλες κυβερνήσεις έπαιζαν με το πρώην αεροδρόμιο, παλινδρομώντας, αναγγέλλοντας και νομοθετώντας μητροπολιτικό πάρκο, ενώ ταυτόχρονα έκλειναν συμβάσεις και τεμάχιζαν τον χώρο. Υπουργοί και πρωθυπουργοί, χωρίς να μπορούν να ομολογήσουν αυτό που οι σύμβουλοί τους και οι επιχειρηματίες τους ζητούσαν επίμονα, να το κτίσουν, παρίσταναν επί χρόνια πως κατασκεύαζαν πάρκο στο Ελληνικό, διαπραγματευόμενοι παράλληλα την πώληση του. Προκήρυξαν διεθνή διαγωνισμό με αντικείμενο όχι το πάρκο αλλά την οικοδόμηση μιας μικρής πόλης τριγυρισμένης από πράσινους κήπους. Συνέχεια ανάγνωσης