Μας διδάσκετε πώς να αγωνιζόμαστε

Standard

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ-1

της Καταρίνα Πρινσίπε

Καταρίνα Πρίνσιπε

Καταρίνα Πρίνσιπε

Το να είσαι Νοτιοευρωπαίος σήμερα δεν είναι εύκολο. Όχι μόνο οι κεντροευρωπαϊκές και βορειοευρωπαϊκές ελίτ (με τη σιωπηρή συνενοχή των δικών μας δεξιών κυβερνήσεων!) αντικατέστησαν την κυρίαρχη αφήγηση ότι οι λαοί μας είναι τίμιοι, σκληρά εργαζόμενοι και καλόκαρδοι από μια νέα αφήγηση που τους θέλει διεφθαρμένους, τεμπέληδες και αντιπαραγωγικούς. Οι ευρωπαϊκές ελίτ αποφάσισαν επίσης ότι δεν αξίζουμε πλέον να ζούμε σύμφωνα με τα αποκαλούμενα «ευρωπαϊκά πρότυπα».

Δεν αξίζουμε πια να έχουμε ούτε δουλειά ούτε παιδεία ούτε υγεία ούτε πολιτισμό ούτε δικό μας σπίτι ούτε φαγητό στο τραπέζι μας. Δεν αξίζουμε καν να ζούμε στις χώρες μας πια, ανάμεσα στις οικογένειές μας, τους φίλους μας, σε όσους αγαπάμε. Αντίθετα, οι τράπεζες αξίζουν όλα μας τα χρήματα και όλες μας τις θυσίες προκειμένου να σωθούν — εμάς, αλήθεια, ποιος μας σώζει;.

Έργο του Jose de Almada-Negreiros, 1929

Έργο του Jose de Almada-Negreiros, 1929

Οι αγορές πλέον αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι (οι αγορές είναι χαρούμενες, λυπημένες, ανήσυχες και πρέπει να τις καθησυχάσουμε) και εμείς, οι άνθρωποι, αντιμετωπιζόμαστε σαν αριθμοί, στατιστικές, εκθέσεις. Αξίζουμε μόνο αν δώσουμε τις ζωές μας και αναβάλουμε το μέλλον μας στο όνομα ενός συστήματος που δεν δίνει δεκάρα για μας, που έχει δείξει επανειλημμένα ότι έχει το κέρδος ως τη μεγαλύτερη αξία, κι εμείς και οι ζωές μας είναι απλές απώλειες στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει στο όνομα του κεφαλαίου. Συνέχεια ανάγνωσης

First We Take Manhattan…

Standard

Παγκόσμιες πόλεις και διασπορικά δίκτυα μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ

της Δέσποινας Λαλάκη

Καθώς όλα δείχνουν πως οι πιέσεις του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των πολιτικών ελίτ που το υπηρετούν θα συνεχίσουν με την ίδια ή και μεγαλύτερη ένταση –σύμφωνα πάντα με τις οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις των ημερών– είναι πολύ πιθανό ότι ένας νέος κύκλος κινητοποιήσεων, στην Ελλάδα και διεθνώς, θα ανοίξει και πάλι. Σε μια εποχή, ωστόσο, όπου τα κινήματα φαίνεται να διεθνοποιούνται κυρίως μέσω του διαδικτύου ποιο ρόλο θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι ελληνικές κοινότητες της διασποράς σε πόλεις απομακρυσμένες όσο η Νέα Υόρκη, για παράδειγμα, πόλεις κομβικές για τη διακίνηση και συγκέντρωση του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και εγγεγραμμένες στο συλλογικό μας φαντασιακό για ένα σωρό άλλους λόγους πέρα από την κινηματική τους ιστορία;

***

Το κοινό πανό της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης  του ΣΥΡΙΖΑ-ΝΥ και της  ΑΝΤΑΡΣΥΑ-U στην πορεία ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα και καταπίεση, τον Δεκέμβρη του 2014. Φωτογραφία: Δ.Λ.

Το κοινό πανό της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης του ΣΥΡΙΖΑ-ΝΥ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-U στην πορεία ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα και καταπίεση, τον Δεκέμβρη του 2014. Φωτογραφία: Δ.Λ.

Από τις εκλογές του 2012 και έπειτα, η μετεωρική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε ένα γενικότερο κύμα ενθουσιασμού, το οποίο εκφράστηκε, μεταξύ άλλων, με την ίδρυση ομάδων και οργανώσεων βάσης, με στόχο την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ενάντια στην άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη γενικότερα, και τις αυταρχικές πρακτικές της προηγούμενης κυβέρνησης όπως, για παράδειγμα, το κλείσιμο εν μια νυκτί της ΕΡΤ. Σαν αποτέλεσμα μιας σειράς αλυσιδωτών αντιδράσεων, σχεδόν κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα φαινόταν ότι θα αποκτούσε τη δική της οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ακολούθησαν και μικρότερα κόμματα της ελληνικής ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οργανώνοντας πορείες, διαδηλώσεις και ανοιχτές δημόσιες συζητήσεις και συνελεύσεις σε πανεπιστήμια και άλλους χώρους. Συνέχεια ανάγνωσης