«Κραυγή αγωνίας»

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Παρασκευή πρωί, την ώρα που κλείναμε τα «Ενθέματα», τα media είχαν βουίξει από το πρωτοσέλιδο των Νέων. Προς στιγμήν, νoμίσαμε πως είχε ημερομηνία «1η Απριλίου». Και όμως, το πρωτοσέλιδο έγραφε «3 Απριλίου 2015» και ολόκληρο σχεδόν το καταλάμβανε το άρθρο του Γιάννη Πανούση «Νοείται Αριστερά του Τίποτα;», με την επισήμανση της –συναγωνιώσας και συγκραυγάζουσας, βεβαίως– εφημερίδας «Κραυγή αγωνίας από τον υπουργό». Παραθέτω από το άρθρο: «Αριστερά, και μάλιστα 10.00-stratisΚυβερνώσα Αριστερά, σημαίνει ισοελευθερία, δικαιώματα, κοινωνική πολιτική, δημόσιο έλεγχο, δικαιοσύνη. Όποιος θεωρεί ότι […] Αριστερή Διακυβέρνηση σημαίνει ανοχύρωτη χώρα και πόλη (δίχως προσωπική, κοινωνική, εθνική ασφάλεια, δίχως στρατό και δίχως αστυνόμευση, ίσως και χωρίς δικαστές ή φυλακές), όποιος πιστεύει ότι τα διδάγματα της Ιστορίας μας είναι περιττά (αφού όλοι οι λαοί είναι “αδελφωμένοι” — sic) και ότι η Παιδεία μας επιτρέπει κάθε ανομική δράση (sic), τότε όχι μόνο δεν έχει σχέση με την Αριστερά αλλά ούτε με τη Δημοκρατία. Αυτή την Αριστερά του Τίποτα δεν τη χρειάζονται ο τόπος και ο λαός». [τα sic είναι του άρθρου].

Το πρόβλημα, ασφαλώς, δεν είναι ότι ο Γ. Πανούσης έγραψε την άποψή του. Σαφέστατα δικαιούται (αρκεί να συνυπολογίσει κανείς –και κυρίως ο ίδιος– ότι δεν είναι «σχολιαστής», όπως επισήμανε ο Νίκος Φίλης). Το πρόβλημα, και μάλιστα σοβαρό, βρίσκεται σε τρία άλλα σημεία. Συνέχεια ανάγνωσης

Τι να τα κάνεις και τα γλωσσικά…

Standard

Την ώρα που έκλεινε η ύλη μας, μάθαμε ότι τα Νέα διέκοψαν τη συνεργασία με τον Γιάννη Χάρη, έπειτα από 12 χρόνια. Δεν χρειάζεται να πούμε πόσο διαλεχτά και ξεχωριστά ήταν τα κείμενά του στη δεκαπενθήμερη στήλη του («Μικρά Γλωσσικά» ονομαζόταν στην αρχή, «Στην Αγορά» στη συνέχεια) — οι αναγνώστες μας το ξέρουν καλά.

Χρειάζεται όμως να επισημάνουμε δύο τινά: Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια ακόμα απόλυση (κι ας έχει τη μορφή της διακοπής συνεργασίας με «εξωτερικό» συνεργάτη) στο χώρο του Τύπου, απ’ όπου τους τελευταίους μήνες παίρνουμε διαρκώς τα χειρότερα μηνύματα για τις συνθήκες εργασίας, για τις πιέσεις, για τις καταιγιστικές απολύσεις. Δεν πρόκειται όμως μονάχα, ούτε κυρίως γι’ αυτό. Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα στα ΜΜΕ, με την επικίνδυνη μονοφωνία που επιβάλλεται σιγά σιγά (και ο ΔΟΛ, ιδίως μετά το θάνατο του Λαμπράκη, πρωτοστατεί στη γραμμή αυτή, που δεν αφορά μόνο τα πρωτοσέλιδα και τα πολιτικά, αλλά και τον πολιτισμό), είναι εξαιρετικά δύσκολο να μη θεωρήσει κανείς ότι δεν πρόκειται, εν τέλει, για μια απόλυση για λόγους ιδεολογικούς, μιας «αποκλίνουσας φωνής». Συνέχεια ανάγνωσης

«Το Βήμα» ανοίγει τα φτερά του… διακόπτοντας την έκδοσή του

Standard

«Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει»

(Θουκυδίδης, Γ 82, 4)

του Στρατή  Μπουρνάζου

Το καθημερινό Βήμα διέκοψε την έκδοσή του την προηγούμενη Παρασκευή — το γνωρίζετε όλοι, φαντάζομαι. Δεν είμαι όμως βέβαιος αν γνωρίζετε τον πανηγυρικό τρόπο με τον οποίο η ίδια η εφημερίδα ανακοίνωσε την είδηση. Παραθέτω λοιπόν, από το κύριο άρθρο εκείνης της μέρας:

 

Χαρακτικό του Commère

«Χθες Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010 διάβασαν “Το Βήμα” περίπου 90.000 αναγνώστες. Εξ αυτών μόνον 8.000 διάβασαν την έντυπη έκδοση της εφημερίδας. Οι συντριπτικώς περισσότεροι, πλέον των 82.000, αναγνώστες προτίμησαν την ηλεκτρονική έκδοση. Συμβαίνει δηλαδή και στην Ελλάδα ό,τι από ετών έγινε σε όλες τις προηγμένες δημοκρατικές χώρες. Εκατομμύρια πολίτες εγκαταλείπουν τις καθημερινές εφημερίδες και ενημερώνονται από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης μέσω του Ιnternet. Στα διάφορα sites του Διαδικτύου βρίσκουν εύκολα, άνετα, χωρίς να μετακινηθούν από το σπίτι ή το γραφείο τους, είτε και μετακινούμενοι με διάφορα μεταφορικά μέσα, όλες τις ειδήσεις και πληροφορίες που χρειάζονται για την πληροφόρησή τους αλλά και για την εργασία τους ή τη διασκέδασή τους.

“Το Βήμα” αποδέχεται την απόφαση των αναγνωστών του οι οποίοι προτιμούν την ηλεκτρονική ενημέρωση. […] διακόπτει την έντυπη έκδοσή του ανταποκρινόμενο στο φανερό αίτημα των αναγνωστών του. “Το Βήμα” αποδέχεται την πρόκληση. Και ετοιμάζεται για τη μεγάλη ημέρα του. Όταν θα ανοίξει τις πύλες της μια εντελώς νέα ηλεκτρονική εφημερίδα, η απάντηση του “Βήματος” στα αιτήματα των καιρών.

Ενενήντα σχεδόν χρόνια από την ίδρυση του “Βήματος” από τον Δημήτριο Λαμπράκη και ένα έτος μετά τον αδόκητο θάνατο του Χρήστου Δ. Λαμπράκη, ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, τον οποίο θεμελίωσε ο πρώτος και ο δεύτερος κατέστησε Κιβωτόν της Ενημέρωσης, ανοίγει τα φτερά του. Και πιστεύουμε ότι Τα Στερνά Τιμούν τα Πρώτα« (οι υπογραμμίσεις δικές μου).

***

Είναι εύλογο ότι κάθε εκδότης που κλείνει ένα έντυπο αναζητά έναν κάποιον τρόπο να δικαιολογήσει την απόφασή του — επικαλούμενος, λ.χ., τη δυσκολία των καιρών για ποιοτικά έντυπα, ανακοινώνοντας την προσωρινή αναστολή της έκδοσης, μεμφόμενος όσους δεν στήριξαν το εγχείρημα κλπ. κλπ. Σ’ αυτό το πλαίσιο είναι αναμενόμενες, ίσως και συγγνωστές, οι ωραιοποιήσεις, οι αποσιωπήσεις, τα στρογγυλέματα. Το δημοσίευμα όμως του Βήματος ξεπερνάει κάθε όριο: το γεγονός ότι η δωρεάν ηλεκτρονική έκδοση είχε πολλαπλάσιους αναγνώστες μετατρέπεται σε «απόφαση» και «φανερό αίτημα των αναγνωστών», στο οποίο σπεύδει να «ανταποκριθεί η εφημερίδα», η οποία και «ανοίγει τα φτερά της», σταματώντας την έκδοσή της — και τοιουτοτρόπως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα»! Όπερ έδει δείξαι.

Αυτή η πλήρως αντεστραμμένη εικόνα της πραγματικότητας δεν είναι μόνο καταγέλαστη· είναι και εξοργιστική. Η διαστρέβλωση των γεγονότων, η απώλεια κάθε μέτρου και της αίσθησης του γελοίου, η αυθαιρεσία, είναι αποκαλυπτικά για το είδος δημοσιογραφίας που υπηρετεί ο ΔΟΛ, για το δημόσιο ήθος και την πολιτεία του. Γιατί δεν πρόκειται για αποτέλεσμα της ιδιορρυθμίας ή για φαεινή ιδέα κάποιου «περίεργου» συντάκτη, αλλά τεκμήριο της οίησης και της αλαζονείας του ΔΟΛ, δείγμα γραφής αδιάψευστο για τον τρόπο με τον οποίο εικονίζει την πραγματικότητα το κυρίαρχο «νιουσπήκ» των μήντια. Γι’ αυτό και αναδίδει μια αποφορά χυδαιότητας.

***

Συνέχεια ανάγνωσης