Ο Νετανιάχου θα κάνει το Ισραήλ το επόμενο failed state στη Μέση Ανατολή

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-4

της Ράβιτ Χεχτ

Το Ισραήλ καλπάζει προς ένα αντιδημοκρατικό δι-εθνικό μέλλον διαποτισμένο με μίσος και ρατσισμό. Μια κυβέρνηση με κεντρώα κόμματα θα μπορούσε να καμουφλάρει αυτή τη φρικτή τάση, να την εξωραΐσει λίγο, αλλά όχι να την εκτροχιάσει.

Χωρίς τίτλοΤο Ισραήλ θα βυθιστεί σε διεθνή, ακαδημαϊκή και οικονομική απομόνωση. Οι πνευματικές και οικονομικές ελίτ θα το εγκαταλείψουν. Οι νέοι θα αναζητήσουν αλλού μια ζωή με ελπίδα. Μόνο εκείνοι που προτιμούν τις άγιες πέτρες της γης τους αντί της ίδιας της ζωής θα παραμείνουν, μαζί με τους φτωχούς που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Το σιωνιστικό όνειρο, το οποίο έχει ήδη πληγεί από μια αισχρή πράξη που επιτελέστηκε εναντίον του, θα υποθηκευτεί εξ ολοκλήρου στον μεσσιανισμό και τη βία.

Το Ισραήλ δεν θα είναι πλέον μια φιλελεύθερη δημοκρατία αλλά μάλλον ένα ακόμη αποτυχημένο κράτος στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για μια σκοτεινή, απελπιστική προοπτική — αλλά αυτές οι εκλογές, στις οποίες κέρδισε ένα άτομο που τον περισσότερο κόσμο τον αηδιάζει, ήταν πραγματικά τρομακτικές.

Ο ισραηλινός λαός δεν θέλει την ειρήνη — νιώθει ότι διαρκώς προκαλείται και φοβάται. Δεν θέλει να ζει σε μια φιλελεύθερη και δημοκρατική δυτική χώρα. Θέλει να ζει στο Βασίλειο της Ιουδαίας, του οποίου η μοίρα είναι γνωστή. Και αυτή η ευχή δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί.

Ας βασιλεύει ο αχρείος Νετανιάχου, φτάνει να έχουμε άρτο και θεάματα

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-3

του Ρόι Ισάκοβιτς

Η κάλπη τα είπε όλα: οι Ισραηλινοί δεν ενδιαφέρονται αν ο πρωθυπουργός τους κατατρέχει το Ιράν, προσβάλλει τον Μπάρακ Ομπάμα και εγγυάται την απόλυτη παράλυση σε ό,τι αφορά το Παλαιστινιακό· φτάνει να τους εξασφαλίζει την καλή ζωή.

Περίπου 1.900 χρόνια πριν, ο σατιρικός ποιητής Γιουβενάλης αποδοκίμαζε την αδιαφορία των πολιτών της αυτοκρατορικής Ρώμης για τα κοινά, λέγοντας πως ο λαός ενδιαφερόταν πια μόνο «για άρτο και θεάματα», δηλαδή για το φαγητό και τη διασκέδασή του.

ShowImageΟ λαός του αποικιοκρατικού Ισραήλ δεν διαφέρει και πολύ. Το μήνυμα που εξέπεμψε στις εκλογές της Τρίτης ήταν ότι είναι πρόθυμος να δεχτεί την επιθετική ακροδεξιά πολιτική του Μπενιαμίν Νετανιάχου –την απόρριψη των Παλαιστινίων, την επιθετικότητα προς το Ιράν, την περιφρόνηση προς τους ντόπιους Άραβες και την αδιαφορία για την εκ Δύσεως κριτική– χωρίς καμία αντίρρηση, και ότι θέλει μονάχα ένα πράγμα για αντάλλαγμα: άρτο και θεάματα. Θέλει φτηνότερη κατοικία, φτηνότερη τροφή και αρκετά χρήματα για να αισθάνεται ότι ζει την καλή ζωή. Κι αυτό είναι ακριβώς που σκοπεύει να του δώσει ο Νετανιάχου.

Κρίνοντας από τον λόγο που εκφώνησε σε ακτιβιστές του Λικούντ λίγο μετά την ανακοίνωση των exit polls την Τρίτη, ο Νετανιάχου έπιασε το μήνυμα του κόσμου. Έχοντας εξασφαλίσει επτά επιπλέον αναπάντεχες έδρες, ο ξενοφοβικός που μόλις λίγες ώρες νωρίτερα έσταζε χολή και πίκρα, ήταν πια όλος αγάπη και γεναιοδωρία. Μίλησε για προσιτή κατοικία, κοινωνική πρόνοια και αλληλοβοήθεια –λέξεις που δεν είχε ξεστομίσει ούτε για αστείο κατά την προηγούμενη θητεία του.

Οι δυσοίωνες προβλέψεις για το κόμμα του, το Λικούντ, την τελευταία εβδομάδα των δημοσκοπήσεων είχαν τρομάξει τον Νετανιάχου, ο οποίος αντέδρασε  όπως συνήθως: με μια εμπάθεια, μια μοχθηρότητα και έναν ρατσισμό που θα θεωρούνταν απαράδεκτα σε οποιαδήποτε  άλλη δυτική χώρα.

Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Οι ελέφαντες δεν μπορούν να πετάξουν, και μια ακροδεξιά χώρα δεν μπορεί να εκλέξει μια προοδευτική και ανοιχτόμυαλη κυβέρνηση.

Δημοκρατία είναι όταν η πλειοψηφία του λαού εκλέγει την κυβέρνηση της αρεσκείας της — και αυτή είναι αναμφίβολα η περίπτωσή μας. Το Ισραήλ θα έχει την κυβέρνηση που αντικρίζει κάθε πρωί στον καθρέφτη: άσχημη αλλά οικεία, φυλετική αλλά κοσμοπολίτικη, καθόλου ανεκτική για τους άλλους αλλά εξαιρετικά επιεική με την ίδια, υπερευαίσθητη, ευέξαπτη και φαρισαϊκή.

Το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για τη νέα κυβέρνηση είναι πως δεν θα είναι κάτι άγνωστο. Δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι είναι το Ισραήλ και ποιος είναι ο ηγέτης του. Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Nα δημιουργήσουμε μια νέα αριστερή πολιτική

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-2

του Νόα Έφρον

Αντί να ζητάμε «αντικατάσταση του έθνος», εμείς οι αριστεροί πρέπει τώρα να ακούσουμε, να κατανοήσουμε και να δημιουργήσουμε μια νέα αριστερή πολιτική που θα απαντάει στις πραγματικές και δικαιολογημένες ανησυχίες των Ισραηλινών για ασφάλεια, για αξιοπρεπή σχολεία και νοσοκομεία, για αξιοπρεπείς μισθούς και όλα τα υπόλοιπα.

Έργο του  Υair Garbuz

Έργο του Υair Garbuz

Δεν πρέπει να αλλάξουμε λαό. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η αλαζονική επιμονή ότι οι Ισραηλινοί που χειροκρότησαν την ομιλία Νετανιάχου στο Κογκρέσο είναι βλάκες και εξαπατημένοι. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η υπεροψία του Yair Garbuz[1] που βλέπει τους πιστούς ως ανόητους που προσκυνούν φυλαχτά. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η αντίληψη που επιτρέπει σε ορισμένους αριστερούς να διαμαρτύρονται ότι η χώρα έχει «φύγει από τα χέρια μας». Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι  η απελπισία μας. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η ανυπομονησία που οδηγεί την Αριστερά να βλέπει κάθε εκλογική ήττα ως τελική απόδειξη ότι η δημοκρατία μας είναι μια απάτη, το παρελθόν μας είναι ψεύτικο και το μέλλον μας χάνεται.

Το γεγονός είναι ότι η Aριστερά έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός σε αυτές τις εκλογές. Πολύ μικρότερο από ό,τι ελπίζαμε αλλά αφήνει μπροστά μας μεγάλες προκλήσεις. Παρ’ όλα αυτά, η Aριστερά έχει αρχίσει να ανασυγκροτείται. Μένουν να γίνουν πολλά ακόμα. Δεν έχουμε καιρό για απελπισία, και με την πάροδο του χρόνου θα δούμε ότι δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο.

[1] Ισραηλινός καλλιτέχνης. Σε πρόσφατη αντικυβερνητική διαδήλωση μίλησε για «Κράτος του Ισραήλ που ελέγχεται από προσκυνητές φυλαχτών, ειδώλων και αγίων» προκαλώντας αντιδράσεις (Σ.τ.Μ.).

Ο Νετανιάχου αξίζει στον ισραηλινό λαό, και αυτός ο λαός αξίζει στον Νετανιάχου

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-1

του Γκιντεόν Λεβύ

Τα πρώτα συμπεράσματα που προέκυψαν μόλις λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση των exit polls ήταν ιδιαίτερα αποθαρρυντικά: Ο λαός αυτός πρέπει να αλλάξει. Όχι εκλογές για την ηγεσία της χώρας, αλλά γενικές εκλογές για να επιλέξουμε έναν νέο ισραηλινό λαό — αμέσως. Η χώρα το χρειάζεται επειγόντως. Δεν μπορούμε να αντέξουμε άλλη μια θητεία του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Εάν μετά από έξι χρόνια χαμένα, αν μετά από έξι χρόνια σποράς του φόβου,  του άγχους, του μίσους και της απελπισίας αυτή είναι η επιλογή του λαού, τότε έχουμε πράγματι ένα πολύ άρρωστο λαό

??????????????????Την Τρίτη τέθηκαν οι βάσεις για το επερχόμενο κράτος-απαρτχάιντ. Αν ο Νετανιάχου καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση σύμφωνη με το πνεύμα του, τότε η λύση των δύο κρατών θα ταφεί οριστικά και ο αγώνας για το χαρακτήρα ενός δι-εθνικού κράτους θα αρχίσει. Αν ο Νετανιάχου είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, το Ισραήλ έχει πάρει διαζύγιο όχι μόνο από την ειρηνευτική διαδικασία, αλλά και από ολόκληρο τον κόσμο. Άντε κουρέψου αγαπητέ κόσμε, καλύτερα μόνοι μας. Μην μας ενοχλείτε, κοιμόμαστε και αγαπάμε τον Νετανιάχου. Οι Παλαιστίνιοι μπορούν να ζεσταίνουν τους πάγκους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, το μποϊκοτάζ στο Ισραήλ μπορεί να συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς και η Γάζα μπορεί να περιμένει την επόμενη βάρβαρη επίθεση από τον ισραηλινό στρατό.

Ο Νετανιάχου απειλεί να ξεπεράσει τον Δαβίδ Μπεν Γκουριόν στη θέση του μακροβιότερου ηγέτη του Ισραήλ. Είναι ήδη στη δεύτερη θέση, και όμως δυσκολεύομαι να σκεφτώ ένα σημαντικό επίτευγμά του. Αντίθετα, ο κατάλογος των καταστροφών που έχει προκαλέσει είναι μεγάλος. Αλλά αυτός είναι ο εκλεκτός του λαού — ή έστω ενός μεγάλου μέρος του. Η επιλογή αυτή πρέπει να γίνει σεβαστή, έστω και αν αυτό καθιστά δύσκολο το να ελπίζουμε σε κάτι καλό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι το ότι άλλη μια θητεία Νετανιάχου θα παρακινήσει τον κόσμο να δράσει. Η πιθανότητα αυτή είναι η μόνη καταφυγή μας.