Αφέλειες και βλάβες σοβαρές

Standard

Για τη μήνυση της Βασιλικής Θάνου εναντίον του Σταύρου Τσακυράκη

του Στρατή Μπουρνάζου

 Εικόνα: Τζ. Ένσορ, «Οι καλοί δικαστές»,1891


Εικόνα: Τζέιμς Ένσορ, «Οι καλοί δικαστές»,1891

«Ο εγκαλούμενος εκφέρει και συμπεριλαμβάνει, με εμφανή εκδήλωση και σκοπό καταφρόνησης του προσώπου μου, προσβλητικούς και εξυβριστικούς χαρακτηρισμούς και εκφράσεις, οι οποίοι κατά την κοινήν αντίληψη ενέχουν περιφρόνηση και μείωση της τιμής και της υπόληψής μου […]. Πάντα τα ως άνω προσβλητικά, ενέχουν […] περιφρόνηση και μείωση της ηθικής και κοινωνικής μου αξίας, προεχόντως, όμως, μείωση του κύρους του αξιώματος, ήτοι αυτό της Προέδρου του Αρείου Πάγου κλπ.». Διαβάζοντας τα παραπάνω, στη μήνυση που υπέβαλε η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Β. Θάνου, σκέφτηκα ότι κάποιος της έσουρε τα εξ αμάξης. Έτσι, όταν στη συνέχεια διαπίστωσα ότι οι επίμαχες εκφράσεις ήταν «αφελής» και «πολιτικάντης», δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα μειδίαμα. Μειδίαμα το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε μεγαχάχανο ή μάλλον σαρδόνειο γέλωτα, όταν διάβασα ότι, κατά το κείμενο της έγκλησης πάντα, ο χαρακτηρισμός «πρώην συνδικαλίστρια» είναι «σκόπιμος και υπαινικτικός» ή ότι «είναι απαξιωτικές και συνιστούν, σε κάθε περίπτωση, εξύβριση και δυσφήμιση της προσωπικότητάς [της], και δη τόσο του προσώπου [της] όσο και της υπόστασής [της] ως Δικαστού, και μάλιστα ως Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καθώς και ως πρώην Υπηρεσιακής Πρωθυπουργού» η προτροπή στους δικαστές να ζητήσουν την παραίτησή της και άλλες φράσεις (φράσεις, λχ., όπως: «η επιστολή της [προς τους Ευρωπαίους ομολόγους της] καταβαραθρώνει τη δικαιοσύνη και τους θεσμούς, εκθέτει την χώρα μας και μας ευτελίζει πολιτιστικά»). Αφού έκανα μια σειρά αναγκαίους ελέγχους (με πρώτο και κυριότερο ότι πηγή της είδησης δεν είναι το «Κουλούρι»), και αφού πείστηκα ότι η μήνυση δεν υποβλήθηκε από τον πρόεδρο της «Βουλής του Ζαππείου» ή του Φιλοπάππου,το γέλιο μου κόπηκε απότομα και συνέχισα. Συνέχεια ανάγνωσης

O αντιρατσισμός σαν μουρουνόλαδο – και ο ρατσισμός σαν σπάνια ζωονόσος

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Έργο του Όσκαρ Κοκόσκα

Έργο του Όσκαρ Κοκόσκα

Την Τρίτη και την Παρασκευή παρακολούθησα, σχεδόν ολόκληρες, τις δύο συνεδριάσεις της Βουλής για το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο». Αν κάτι μου έκανε εντύπωση στις τοποθετήσεις των κυβερνητικών βουλευτών, ήταν η γλώσσα: η γλώσσα του στόματος, αλλά και η γλώσσα του σώματος. Γιατί αυτές οι δύο γλώσσες μας λένε πολλά για τη στάση της κυβέρνησης.

Ήταν φανερό ότι βουλευτές της Ν.Δ. ένιωθαν άβολα· σφίγγονταν. Σαν να σε βάζουν να καταπιείς μια κουταλιά μουρουνόλαδο, που δεν το θέλεις, έχει απαίσια γεύση, αλλά τι να κάνεις; Είναι αναγκαίο και ωφέλιμο, έτσι λένε οι μεγαλύτεροι (εν προκειμένω, οι Ευρωπαίοι). Κι αν ήταν στο χέρι σου δεν θα το ’παιρνες – και γι’ αυτό κοιτάς γύρω γύρω, μόλις βρεθείς μόνος να τρέξεις να το φτύσεις. Σαν να έβαζες, ας πούμε, βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρηματολογούν πόσο λαμπρή είναι η μείωση των μισθών και η ιδιωτικοποίηση των αιγιαλών. Και έτσι οι Νεοδημοκράτες έλεγαν περί εναρμονισμού της νομοθεσίας και συγχρόνου πλαισίου, για τη «μακρά γενεσιουργό δημοκρατική παράδοση» της χώρας, τα «ελάχιστα κρούσματα» και άλλα τέτοια, σαν σε σχολική έκθεση. Και, βέβαια, για τις γενοκτονίες, τις γενοκτονίες, τις γενοκτονίες. Αλλά γι’ αυτές θα πω παρακάτω.

Με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ περνάγαμε σε άλλη επικράτεια. Εδώ κυριαρχούσε μια αίσθηση ανεμελιάς. Πλατσούριζαν ανάλαφρα στην καταγγελία του κακού –ή μάλλον κάκιστου– πράγματος που είναι ο ρατσισμός: πουλάκια (τσίου), λουλουδάκια, ένα προβατάκι που έβοσκε ξέγνοιαστο στο λιβάδι, μια λιμνούλα (αχ!), αντιρατσιστικά χαμομήλια και κυκλάμινα, λειμών θεσπέσιος ανθεάων, και κάπου στο βάθος, σαν καπνός, σαν ίσκιος, σαν δυσοίωνο μαύρο νέφαλο ο μπαμπούλας – εεε… συγγνώμη, ο Ρατσισμός (με ρω κεφαλαίο). Λες και δεν βρισκόμαστε στην Ελλάδα του 2014 με τη Μανωλάδα, τη δολοφονία του Λουκμάν, τα τάγματα της Χρυσής Αυγής και τόσα άλλα. Αν άκουγες λοιπόν μόνο τις ομιλίες των βουλευτών της συγκυβέρνησης είχες την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε άλλο χωροχρόνο, αφού ο ρατσισμός αντιμετωπιζόταν σαν κάποια σπάνια ζωονόσος, η λύσσα λ.χ. – λίαν επικίνδυνη, αλλά ουσιαστικά ανύπαρκτη πια στην Ελλάδα, καθώς από το 2012, σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ έχουν καταγραφεί όλα κι όλα 48 κρούσματα σε κόκκινες αλεπούδες, σκύλους, γάτες και βοοειδή. Συνέχεια ανάγνωσης

Οι Μπαλτάκοι, οι παγίδες και το αντιρατσιστικό

Standard

(δημοσιεύεται στην «Εποχή», 31.8.2014)

του Στρατή Μπουρνάζου

Ρενέ Μαγκρίτ, "Η ωραία της νυκτός", 1932

Ρενέ Μαγκρίτ, «Η ωραία της νυκτός», 1932

Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο το οποίο έρχεται την Τρίτη στη Βουλή διεκδικεί τρεις πρωτοτυπίες: Πρώτον, το φέρνει μια κυβέρνηση για την οποία η ξενοφοβία και ο ρατσισμός είναι βασικοί άξονες του λόγου και της πολιτικής της. Δεύτερον, είναι το πιο «παγωμένο» νομοσχέδιο της μεταπολίτευσης, καθώς μπαινόβγαινε στο ψυγείο ενάμιση χρόνο. Τρίτον, στη σχετική δημόσια συζήτηση κυριάρχησε, δυσανάλογα, ένα θέμα: ο χαρακτηρισμός ως γενοκτονίας του εγκλήματος εναντίον των Αρμενίων, των Ποντίων κ.ά. και η ποινικοποίηση της «άρνησής» του. Οι τρεις αυτές πρωτοτυπίες είναι στενά συνδεδεμένες: η δεύτερη και η τρίτη πηγάζουν από την πρώτη. Επειδή η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για το αντιρατσιστικό (στην καλύτερη περίπτωση το θεωρεί μπελά που επιβάλλουν οι «διεθνείς υποχρεώσεις» και στη χειρότερη εχθρικό), το άφηνε μήνες στο ψυγείο. Για τον ίδιο λόγο, επειδή δεν θέλει η συζήτηση να επικεντρωθεί σε κανένα από τα πάμπολλα ζητήματα που ανακινεί ένα τέτοιο νομοσχέδιο (πώς ορίζεται το ρατσιστικό έγκλημα, πώς αντιμετωπίζουμε τους θύλακες της Χρυσής Αυγής στο κράτος και την εξάπλωσή της στην κοινωνία, πώς προστατεύουμε τα θύματα της ρατσιστικής βίας κ.ο.κ.) επιδιώκει να εξαντληθεί η συζήτηση σε ένα θέμα ουσιαστικά άσχετο: το έγκλημα σε βάρος Ποντίων και Αρμενίων.

Αν ξεκινάω με τις τρεις αυτές πρωτοτυπίες, δεν το κάνω για λόγους… πρωτοτυπίας. Αλλά επειδή πιστεύω ότι ενέχουν δύο παγίδες.

  1. Αρχίζω από τις γενοκτονίες. Όπως έλεγα, η ΝΔ και η κυβέρνηση, έχει, πέραν της ψηφοθηρίας, έναν βαθύτερο λόγο να επικεντρωθεί η συζήτηση εκεί. Με ένα σπάρο πετυχαίνει κάμποσα τρυγόνια: μετατοπίζει τη συζήτηση από όλα τα ουσιαστικά θέματα όπου νιώθει στριμωγμένη και λόγω της πολιτικής της αλλά και λόγω της ιδεολογικής της σκευής (ρατσισμός, Χρυσή Αυγή, ομοφοβία, μπαλτάκειες ωσμώσεις με νεοναζί κ.ά.)· μπορεί να πλειοδοτεί σε εθνικιστικούς λεονταρισμούς, ευελπιστώντας να «στριμώξει» τον ΣΥΡΙΖΑ· και, τέλος, ξεφεύγει από μια σειρά άλλα «άβολα» θέματα, όπως η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια.

Πιστεύω ότι εμείς πρέπει με σταθερότητα να κάνουμε δύο πράγματα. Πρώτον, να λέμε καθαρά τη θέση μας: ότι για λόγους ελευθερίας της έκφρασης αλλά και αποτελεσματικότητας είμαστε αντίθετοι στην ποινική δίωξη των «αρνητών» – ακόμα και του φρικιαστικότερου εγκλήματος, του Ολοκαυτώματος. Και το ότι αν η αιματηρή εκδίωξη των χριστιανών του Πόντου, της Μικράς Ασίας, της Ανατολικής Θράκης πρέπει να χαρακτηριστεί «γενοκτονία», «εθνοκάθαρση» ή «σφαγή», αυτό ας αντικείμενο δημόσιου και επιστημονικού διαλόγου, όχι ποινικού κολασμού. Δεύτερον, και πολύ σημαντικό, να μην τροφοδοτήσουμε με τη στάση μας την επιδίωξη της κυβέρνησης, να επικεντρωθεί η συζήτηση στις γενοκτονίες. Γιατί από αυτό μόνο να χάσουμε έχουμε, ακόμα και αν τα λέμε με τον πιο λαμπρό, σαφή, υπέροχο τρόπο. Όχι μόνο επειδή, με δεδομένο το τοπίο της διαστρέβλωσης στα ΜΜΕ, το μόνο που θα μάθει πολύς κόσμος είναι «καβγάς ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ για τους Ποντίους» ή «ο ΣΥΡΙΖΑ αβαντάρει τους Τούρκους». Αλλά, κυρίως, επειδή δεν είναι η γενοκτονία το επίδικο. Το επίδικο είναι η αποτελεσματική αντιρατσιστική νομοθεσία και η εφαρμογή της, ο θεσμικός ρατσισμός, οι ευθύνες της κυβέρνησης, η Χρυσή Αυγή, η διεύρυνση του συμφώνου συμβίωσης: αυτά πρέπει να επαναφέρουμε διαρκώς στη συζήτηση, και όχι να παγιδευθούμε σε μια συζήτηση περί γενοκτονίας, εθνοκάθαρσης κλπ. Συνέχεια ανάγνωσης

Η Θέμις έχει νεύρα…

Standard

Αλληλεγγύη στον Σάββα Μιχαήλ και τον Κωνσταντίνο Μουτζούρη

 του Στρατή Μπουρνάζου

O Σάββας Μιχαήλ

O Σάββας Μιχαήλ

Την Τρίτη το πρωί δικάζονται στην Ευελπίδων ο Σάββας Μιχαήλ και ο πρώην πρύτανης του ΕΜΠ Κωνσταντίνος Μουζούρης. Κατηγορούνται για «συκοφαντική δυσφήμιση», «διέγερση σε βιαιοπραγίες και αμοιβαία διχόνοια» και «διατάραξη της κοινής ειρήνης». Ο πρώτος για μια ανακοίνωση που εξέδωσε το ΕΕΚ κατά της Χρυσής Αυγής. Ο δεύτερος, επειδή στον χώρο του Πολυτεχνείου «στεγαζόταν» ψηφιακά το Indymedia, στο οποίο φιλοξενήθηκαν καταγγελίες εναντίον των νεοναζί.

Δεν είναι μόνο η αυτονόητη αλληλεγγύη σε έναν διαλεχτό σύντροφο και διανοούμενο, και σε έναν διακεκριμένο πανεπιστημιακό που διώκονται άδικα, η οποία υπαγορεύει τη συμπαράστασή μας. Στην περίπτωση της δίκης αυτής έχουμε, επιπλέον, δύο κρίσιμα στοιχεία.

Το πρώτο είναι ότι πρόκειται για μια σαφέστατη φρονηματική δίωξη, που πλήττει ευθέως την ελευθερία του λόγου. Με αυτή την ολισθηρή λογική, δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες προκηρύξεις, ποστ, αφίσες, άρθρα (ακόμα και στα πιο mainstream έντυπα), κάθε μέρα, μπορεί να θεωρηθεί ότι «διεγείρουν» τους πολίτες σε «αμοιβαία διχόνοια» ή «βιαιοπραγίες». (Και ας μη σχολιάσουμε την εμφανή μεροληψία: ανακοινώσεις, αφίσες, δημοσιεύματα των νεοναζί, που στάζουν αίμα και βία από όπου κι αν τ’ αγγίξεις, δεν θεωρήθηκαν ουδέποτε «διεγερτικά» για τέτοια αδικήματα, αλλά μάλλον «τονωτικά» του εθνικού φρονήματος…). Συνέχεια ανάγνωσης

O Θεός δεν έχει ανάγκη εισαγγελέα: εκδήλωση της ΕΕΔΑ, Τρίτη 16/10

Standard

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

Εκδήλωση με αφορμή τη δίωξη του «Παστίτσιου» &  του Corpus Christi

Eκδήλωση της ΕΕΔΑ, Τρίτη 16 Οκτωβρίου, ώρα 18.30

ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ)
Ομιλητές: Κλειώ Παπαντολέων, Βαγγέλης Μάλιος, Μιχάλης Τσαπόγας, Σταύρος Ζουμπουλάκης, Γιάννης Ζιώγας, Στρατής Μπουρνάζος, Φίλιππος Λοΐζος («Γέρων Παστίτσιος»), Λαέρτης Βασιλείου, Δημήτρης Χριστόπουλος

 Αύριο, Τρίτη 16 Οκτωβρίου, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) οργανώνει εκδήλωση στις  18.30 στο αμφιθέατρο Δρακόπουλου, με αφορμή τις πρόσφατες διώξεις Παστίτσιου και Corpus Christi. H εκδήλωση, και λόγω του θέματος και λόγω των ομιλητών, προμηνύεται πολύ ενδιαφέρουσα, για ένα θέμα που έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Εκτός αυτού, όμως, η μαζική παρουσία μας θα αποτελέσει ένα έμπρακτο μήνυμα υπέρ της ελευθερίας του λόγου και της δημοκρατίας (μετά το σκηνικό ζόφου που έστησε η Χρυσής Αυγή έξω από το Χυτήριο) διασφαλίζοντας   ταυτόχρονα την εκδήλωση.

Αναλυτικότερα:

Με αφορμή την πρόσφατη ποινική δίωξη για βλασφημία εναντίον συντελεστών της θεατρικής παράστασης Corpus Christi και του δημιουργού της σελίδας κοινωνικής δικτύωσης «Γέροντας Παστίτσιος», η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) οργανώνει συζήτηση με θέμα «Ο Θεός δεν έχει ανάγκη εισαγγελέα». Εισηγητές:

Κλειώ Παπαπαντολέων και Βαγγέλης Μάλλιος (νομικοί, Δ.Σ. ΕΕΔΑ): «Σάτιρα και βλασφημία: οι περιπέτειες ενός δικαιώματος».

Μιχάλης Τσαπόγας (νομικός, ΕΕΔΑ, ειδικός επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη): «Οι παραδοσιακές συνταγές της μισαλλοδοξίας».

Σταύρος Ζουμπουλάκης (φιλόλογος-συγγραφέας): «Ποιον προστατεύουν τελικά οι νόμοι κατά της βλασφημίας;».

Γιάννης Ζιώγας (Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, Παν.  Δυτικής Μακεδονίας): «Καταγράφοντας το απαγορευμένο:  όψεις εικαστικής λογοκρισίας στη σύγχρονη Ελλάδα».

Στρατής Μπουρνάζος («Ενθέματα» Αυγής): «Πτυχές  παστιτσίου & Corpus   Christi».

Φίλιππος Λοΐζος (δημιουργός της σελίδας  «Γέροντας Παστίτσιος») και ο Λαέρτης Βασιλείου (σκηνοθέτης του Corpus Christi):  «Βιώνοντας τη λογοκρισία».

Συντονιστής: Δημήτρης Χριστόπουλος   (Δ.Σ. ΕΕΔΑ, Πάντειο Πανεπιστήμιο). Συνέχεια ανάγνωσης

Για την ελευθερία του λόγου και της ακαδημαϊκής έκφρασης στην Τουρκία

Standard

Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται μέχρι τη Δευτέρα το βράδυ στα e-mail: enthemata@gmail.com και bulalak@gmail.com

Χένρι <Μουρ, "Δύο όρθιες μορφές", 1949

Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν για την Τουρκία περίοδος γόνιμων εξελίξεων και κοσμογονικών αλλαγών. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ, αντιμέτωπη με την αντίδραση του κεμαλικού γραφειοκρατικού κατεστημένου και του στρατού προχώρησε σε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις που στόχο είχαν τον εκσυγχρονισμό και τον εκδημοκρατισμό της τουρκικής κοινωνίας. Στην προσπάθειά της αυτή βρήκε την ανταπόκριση διανοουμένων, συγγραφέων και πανεπιστημιακών ποικίλων πολιτικών πεποιθήσεων, φιλευλεύθερων και σοσιαλιστών, φιλοϊσλαμιστών και θρησκευτικά αδιάφορων. Ένας ολόκληρος κόσμος είχε πιστέψει πως η κυβέρνηση αυτή είχε τη δύναμη και το όραμα να απαλλάξει τη χώρα από την κληρονομιά της δικτατορίας του Εβρέν, που στοίχισε τη δολοφονία εκατοντάδων και τη φυλάκιση και τον εξευτελισμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Τα πράγματα, ωστόσο, άρχισαν να αλλάζουν από το 2009, όταν οι πρωτοβουλίες που η κυβέρνηση είχε λάβει, ιδιαίτερα σε σχέση με το Κουρδικό, έμειναν μετέωρες, αφού οι φιλοϊσλαμιστές απέδειξαν πως δεν διέθεταν το πολιτικό θάρρος να αναμετρηθούν με την ευθύνη που τέτοιες αλλαγές συνεπάγονται σε μια κοινωνία ήδη διχασμένη εθνοτικά αλλά και κοινωνικά. Ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες η τουρκική κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας τη συντριπτική νίκη της στις εκλογές του Ιουνίου, καθώς και το τεράστιο γόητρο που έχει αποκομίσει στον αραβικό κόσμο από τη σύγκρουση με το Ισραήλ και τη στήριξη των πρόσφατων εξεγέρσεων στη Μέση Ανατολή, εγκατέλειψε κάθε άλλο μέσο διαχείρισης της διαφωνίας και του αντιπολιτευτικού λόγου, και έχει καταφύγει στην κατατρομοκράτηση των πολιτών και την αστυνομική βία που θυμίζει άλλες εποχές. Ο εύκολος στόχος είναι και πάλι πανεπιστημιακοί, φοιτητές, διανοούμενοι και δημοσιογράφοι. Μεταξύ πολλών άλλων, σύμβολα της αντίστασης κατά του νέου αυτού αυταρχισμού που γιγαντώνεται στην Τουρκία αποτελούν η διεθνώς γνωστή καθηγήτρια ιστορίας στο πανεπιστήμιο Μαρμαρά Büşr Ersanlı και ο πολυβραβευμένος εκδότης-συγγραφέας Ragip Zarakolu. Συνελήφθησαν στα τέλη Οκτωβρίου με την κατηγορία για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Τα τεκμήρια που χρησιμοποιήθηκαν για να στοιχειοθετήσουν το έγκλημά τους είναι για την Ersanlı οι σημειώσεις που κράτησε διδάσκοντας στη σειρά σεμιναρίων που οργάνωσε το BDP, το νόμιμο φιλοκουρδικό κόμμα με ευρεία εκπροσώπηση στη Βουλή, ενώ για τον Zarakolu η συμμετοχή του ως αντιπροέδρου του τοπικού παρατηρίου του Ελσίνσκι σε εκδήλωση του ίδιου κόμματος. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως και πολλοί άλλοι, μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου στις αρχές της δεκατίας του ’70 έμειναν για χρόνια στη φυλακή. Και στη συνέχεια, μετά το πραξικόπημα του 1980 και μέχρι πρόσφατα, ταλαιπωρήθηκαν αφάνταστα με συλλήψεις, δίκες και πρόστιμα. Ωστόσο, δεν είναι μόνο άνθρωποι αυτής της γενιάς που αναγκάζονται να βιώσουν τις συνθήκες αυτές. Πολλοί φοιτητές συλλαμβάνονται με αντίστοιχες κατηγορίες, όπως η φοιτήτρια του τμήματος Ιστορίας του πανεπιστήμιου του Βοσπόρου, Şeyma Özcan, με μόνο τεκμήριο μια τηλεφωνική συνομιλία ή ένα πανό που άνοιξε διεκδικώντας το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία. Αντίστοιχη μεταχείριση επιφυλάσσει η κυβέρνηση και σε πολλούς δημοσιογράφους, με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις εκείνες των Ahmet Şık και Nadim Şener που, επειδή αποκάλυψαν τις διασυνδέσεις των ισλαμιστών με το νέο «βαθύ κράτος», κατηγορούνται στο πλαίσιο της περιβόητης συνομωσίας Ergenekon, μιας υπόθεσης που το ΑΚΡ την χρησιμοποιεί πλέον ως πρόσχημα για την εξόντωση οποιασδήποτε ανεξάρτητης φωνής. Συνέχεια ανάγνωσης

Εχθροπάθεια και ποινική καταστολή

Standard

του Δημήτρη Αρ. Φίλη

Δημήτρης Μεράντζας, "Χωρίς τίτλο", 2006 (από την έκθεση-δημοπρασία «Συμβολή 39 καλλιτεχνών για τα ΑΣΚΙ»)

Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου» εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους ποινικής καταστολής για πολιτικές απόψεις που δεν εντάσσονται σε επικρατούσες μορφές θεώρησης σημαντικών γεγονότων. Οι επικίνδυνες διατάξεις που αποτελούν και τον κορμό του νομοσχεδίου εντοπίζονται στα άρθρα 3 και 4.

Το άρθρο 3 ορίζει: «Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000-5.000) ευρώ». Συνέχεια ανάγνωσης