Τρόποι ντυσίματος και στολές

Standard

του Νίκου Χατζηνικολάου

Πρέπει να ομολογήσω πως απ’ τα νεανικά μου χρόνια οι δυνατότητες που προσφέρει το κομμάτι υφάσματος που αποκαλούμε «γραβάτα» στους χρωματικούς συνδυασμούς του με τα υπόλοιπα ρούχα (πουκάμισο, σακάκι ή πουλόβερ, παντελόνι, κάλτσες, παπούτσια) δεν με άφηναν ασυγκίνητο.

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στην «El Pais», 31.10.2010

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στην «El Pais», 31.10.2010

Μια πρώτη, κάπως απότομη, προσγείωση επήλθε το 1972 όταν είχε έρθει στο Παρίσι μια αντιπροσωπεία του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής με τα μέλη της οποίας ειδωθήκαμε περισσότερες φορές. Ένας απόηχος των συναντήσεων βρίσκεται στο περιοδικό της οργάνωσης Παρισιού του ΚΚΕ εσωτερικού Αγώνας, όπου στο τεύχος 3, δημοσιεύσαμε μια συνέντευξη του Υπουργού Οικονομικών της Κυβέρνησης Αγιέντε και μέλους του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΧ, Χοζέ Καδεμάρτορι.

Στις κουβέντες που κάναμε οι Χιλιάνοι αναφέρθηκαν στη φοβερή επιτυχία της προπαγάνδας της Δεξιάς μέσω της τηλεόρασης και εξέφρασαν το φόβο ότι δεν θα κατάφερναν τελικά τίποτα αν δεν αποκτούσαν ένα δικό τους κανάλι η εμβέλεια του οποίου θα έφτανε μέχρι τα άκρα της επικράτειας. Η χώρα είχε διασπαστεί ακόμα και σε ενδυματολογικό επίπεδο. Για παράδειγμα, όποιος φορούσε γραβάτα αυτοπροσδιορίζονταν αλλά και αντιμετωπίζονταν ως πολιτικός αντίπαλος της κυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας. Συνέχεια ανάγνωσης