«Μες στα συντρίμμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια» *

Standard

της Γεωργίας Βαλωμένου

 Οι εκλογές της 20ής του Σεπτέμβρη πέρασαν και άφησαν πίσω τους σφοδρές πολιτικές διαμάχες, συχνά πέρα από τα όρια της ευπρέπειας, κυρίως ενδοαριστερές, εμφύλιες δηλαδή, κατεστραμμένες φιλίες και οικογενειακές σχέσεις-συντρίμμια. Παρά το ότι το βασικό διακύβευμα των εκλογών (το ποιος δηλαδή θα αναλάμβανε τη διαχείριση του Μνημονίου), δεν ήταν και τόσο σημαντικό επί της ουσίας, η πόλωση μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ (η οποία, παρά τα μικρά δημοσκοπικά της ποσοστά, ήταν η μόνη φωνή αμφισβήτησης του μνημονιακού μονόδρομου) υπήρξε τεράστια.

Έγκον Σίλε,

Έγκον Σίλε, «Δυο κορίτσια», 1911

Κάπου στο κέντρο όλου αυτού του μακελειού, οι πιο ψύχραιμοι των δύο πλευρών ήταν εκείνοι που είτε ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ ελλείψει καλύτερης εναλλακτικής αλλά ήθελαν και τη Λαϊκή Ενότητα στη Βουλή, είτε ψήφιζαν Λαϊκή Ενότητα, πιστεύοντας πως τα Μνημόνια δεν είναι μονόδρομος αλλά ήθελαν και την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Ν.Δ., δεδομένου πως δεν είναι όλοι ίδιοι. Ανήκω στους δεύτερους, συμφωνώντας με τον Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο ότι «η συνθηκολόγηση της κύριας δύναμης της Αριστεράς, εν προκειμένω του ΣΥΡΙΖΑ, είναι τραύμα στο σώμα της κάθε Αριστεράς».[1] Συνέχεια ανάγνωσης

Μαθήματα αλληλεγγύης και η διαχείριση της ήττας

Standard

της Γεωργίας Βαλωμένου 

Όταν, τρία χρόνια πριν, μια ομάδα εκπαιδευτικών, μαζί με το σωματείο μας και σε συνεργασία με τους  γονείς, αποφασίσαμε να οργανώσουμε στην περιοχή μας (Κυψέλη, Πατήσια, Γαλάτσι) δωρεάν ενισχυτικά μαθήματα για οικονομικά ασθενείς μαθητές χρειάστηκε να απαντήσουμε πολλά ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο και το νόημα της αλληλεγγύης.

Κώστας Αργύρης – Mορφές (1996)

Γράφαμε (30.8.2012): «Σε μια τέτοια εφιαλτική πραγματικότητα δεν μας μένει άλλη απάντηση από το να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη. Η ίδια η κοινωνία, ο ίδιος ο λαός. Αλλιώς, αν δεν οργανωθούμε και αν δεν αντεπιτεθούμε απέναντι  στη απόγνωση και το χάος  που αφήνει η καταστροφή κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε το οργανωμένο έγκλημα και τις φασιστικές οργανώσεις. Ας μην αφήσουμε τον λαό μας και τους ίδιους τους εαυτούς μας αβοήθητους στο φόβο, τη φτώχεια και την απόγνωση. Να δράσουμε όσο γίνεται πιο συλλογικά, εκεί που ζούμε, εκεί που δουλεύουμε. Nα δείξουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα ότι υπάρχει τρόπος συλλογικής δράσης και οργάνωσης, ότι υπάρχει δυνατότητα ανατροπής των τρομοκρατικών σεναρίων που απεργάζονται την καταστροφή της ζωής και της ανθρωπιάς μας», συνδέοντας τις δράσεις αλληλεγγύης με την αντίσταση και την προοπτική ανατροπής μιας πολιτικής που ονομάζαμε «μνημονιακή» (βλ. Ομάδα Δράσης Καθηγητών: Δίκτυο Αλληλεγγύης Βοηθητικών Μαθημάτων). Συνέχεια ανάγνωσης