Ο κόσμος χάλασε!

Standard

του Στρατή  Μπουρνάζου

«Δε χάλασε ο κόσμος, αν δεν προλάβουμε να έχουμε κι αυτό το θέμα την Κυριακή»: μια από τις πιο συνηθισμένες μου αποστροφές, στις συνεδριάσεις της συντακτικής των «Ενθεμάτων», όταν, κάθε βδομάδα, τα νεότερα και δραστηριότερα μέλη της ομάδας κατεβάζουν κρουνούς ιδεών και προτάσεων για την ύλη του φύλλου. Τρίτη βράδυ, κι ενώ με έξαψη συζητάμε τι και πώς θα μπορέσουμε να γράψουμε για την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων, την πανεργατική απεργία της Τετάρτης, τη λαίλαπα απολύσεων στον Τύπο και αλλού, η φράση «Δε χάλασε ο κόσμος αν δεν έχουμε κάτι σχετικό», μόλις αρχίζει να σχηματίζεται, καταστέλλεται εν τη γενέσει της, καθώς και οι τέσσερις, με μια φωνή λέμε: «Ναι, ο κόσμος χάλασε!». Και άρκεσε μια γρήγορη ματιά στο νόμο που ψηφίστηκε την Τρίτη με υπερκατεπείγουσες διαδικασίες για να καταλάβουμε το γιατί.

Οι βασικές διατάξεις του νόμου μπορούν να συνοψιστούν στο τρίπτυχο (αντιγράφω από το άρθρο του Ανδρέα Πετρόπουλου, στην κυριακάτικη Αυγή, 12.12.10): κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων,  ριζική περικοπή μισθών, ελεύθερες απολύσεις. Κι ακόμα, στα ειδικότερα, διευρύνεται και θεσμοποιείται η δυνατότητα  του εργοδότη να εφαρμόζει την τριήμερη ή τετραήμερη απασχόληση,  όπως και την εκ περιτροπής απασχόληση (μέχρι 9 μήνες), τη «δοκιμαστική εργασία» (μέχρι ένα χρόνο) ή την ενοικίαση εργαζομένων (μέχρι και τρία χρόνια), ενώ καταργείται ουσιαστικά η διαιτησία, και ανοίγει ο δρόμος για απολύσεις και μειώσεις μισθών χωρίς όριο.

(Πράγματα, όλα αυτά, πρωτοφανή και αδιανόητα μόλις λίγους μήνες πριν. Βέβαια, είναι τόσα και τόσο καταιγιστικά τα όσα συμβαίνουν καθημερινά, που έχουμε χάσει το λογαριασμό. Ποιος  θα μπορούσε, λ.χ., να φανταστεί ότι τα ΜΑΤ θα ξυλοκοπούσαν άγρια έξω από τα δικαστήρια τον γραμματέα της νεολαίας κοινοβουλευτικού κόμματος; Ότι θα τον έστελναν αναίσθητο στο νοσοκομείο; Ότι στη συνέχεια, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη –με υπουργό τον στυλοβάτη του αριστεροπασοκισμού Χρ. Παπουτσή– θα απαξιούσε να βγάλει έστω μια ανακοίνωση ή να εκφράσει τύποις τη «λύπη» του;).

Επανέρχομαι.»Ενοικίαση εργαζομένων», «δοκιμαστική εργασία» κ.ο.κ. Είναι δύσκολο να φανταστούμε τι θα σημάνουν όλα αυτά στην πράξη, σε ποιες εργασιακές και κοινωνικές πραγματικότητες θα αντιστοιχηθούν τούτες οι νέες λέξεις. Πρόκειται πάντως, και αυτό είναι το σοβαρό, για κάτι πολύ μονιμότερο και βαθύτερο από την επιδείνωση των όρων ζωής και εργασίας, την ελάττωση των χρημάτων, την επερχόμενη οικονομική, κοινωνική και ψυχολογική καταρράκωση — που ήδη από μόνα τους είναι πολύ σοβαρά. Πρόκειται για την κατεδάφιση ενός ολόκληρου συστήματος, μιας πραγματικότητας, ενός τρόπου θέσμισης της κοινωνίας που χτίστηκε λιθαράκι-λιθαράκι εδώ και ενάμιση αιώνα. Όπως το εξηγούσε ωραία ο Αντώνης Λιάκος (Το Βήμα,12.12.2010):

Συνέχεια ανάγνωσης

Το ασφαλιστικό ως πρόβλημα και ως ανάγκη

Standard

του Βαγγέλη Κουμαριανού

Χαρακτικό του Φρανς Μασερεέλ, από το λεύκωμα «Το Έργο», 1928

Το έργο της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού «ανεβαίνει» τα τελευταία είκοσι χρόνια με την ίδια σκηνοθεσία και φυσικά τις ίδιες ατάκες που μαγνητίζουν το κοινό. Από το 1990 μέχρι και φέτος έχει παιχτεί ήδη έξι φορές. Τα Ταμεία είναι μείον, το σύστημα καταρρέει άμεσα, λεφτά δεν υπάρχουν. Αλλά ευτυχώς έρχονται οι τολμηροί μεταρρυθμιστές για να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά και να δώσουν πνοή στο σύστημα για άλλα 30 ή 50 χρόνια!

Ο δρόμος για τη διάσωση είναι στρωμένος με «ρεαλισμό» και «υπευθυνότητα»

Φρανσίσκο Γκόγια, «Ο τραυματίας οικοδόμος», 1786-7

Από τον Σιούφα ή τον Ρέππα, τον Γιαννίτση ή την Πετραλιά ορίζεται πολύ κοντά ένα έτος καταστροφής. Ο Σπράος το είχε ορίσει στο 2005, ο Λοβέρδος στο 2015. Τελικά, η βιωσιμότητα κάθε μεταρρύθμισης τα τελευταία 20 χρόνια διαδέχοταν η μία την άλλη με ρυθμό 3 ετών και 4 μηνών.

Ο ρεαλισμός, όπως τον αντιλαμβάνονται οι υπουργοί Εργασίας, είναι κατά βάση υπεύθυνος για την κατάντια ενός συστήματος που, όπως όλος ο δημόσιος τομέας, βρίθει πελατειακών ρυθμίσεων. Από υπευθυνότητα αρμοδίων έχουμε χορτάσει, επειδή κάθε φορά αυτή μεταφράζεται σε μετακύλιση του βάρους, ώστε να το πληρώνουν διαρκώς οι νεοεισερχόμενοι στην εργασία.

Η τόλμη των κυβερνήσεων οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε λιγότερες συντάξεις και χειρότερες παροχές υγείας, αφού το ασφαλιστικό σύστημα αντιμετωπίζεται ως δημοσιονομικό βάρος που πρέπει να ελαχιστοποιηθεί χάριν της ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα υγείας, της ασφαλιστικής βιομηχανίας και των φαρμακευτικών εταιρειών. Συνέχεια ανάγνωσης

Πώς το ασφαλιστικό νομοσχέδιο κατεδαφίζει την κοινωνική ασφάλιση

Standard

του Δημήτρη Στρατούλη

Τονομοσχέδιο για το ασφαλιστικό-εργασιακό βασίζεται στο μνημόνιο συνεργασίας κυβέρνησης-ΔΝΤ-Ε.Ε. και με αυτό η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί:

*Την αλλαγή της δομής και του χαρακτήρα του δημοσίου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας με την εισαγωγή σ’ αυτό του συστήματος των τριών πυλώνων (βασική σύνταξη, αναλογική, επαγγελματική-ιδιωτική) και κατά συνέπεια τη μετάλλαξη της κοινωνικής ασφάλισης σε ατομική-ιδιωτική. Εισάγεται στη λεγόμενη αναλογική σύνταξη, που θα ισχύει από το 2015, η αρχή της ανταποδοτικότητας, δηλαδή «όσο εισφέρει ο καθένας, τόση σύνταξη θα πάρει». Έτσι μειώνονται οι συντάξεις, αυξάνονται οι εισφορές και τα όρια ηλικίας και μεταλλάσσεται ο δημόσιος, καθολικός, αναδιανεμητικός χαρακτήρας της κοινωνικής ασφάλισης σε κεφαλαιοποιητικό, που λειτουργεί με αρχές ιδιωτικής ασφάλισης.

*Την αντικατάσταση της κατώτερης σύνταξης κατά το μεγαλύτερο μέρος της από τη λεγόμενη βασική σύνταξη επιπέδου ΟΓΑ (360 ευρώ), μέσα στην οποία θα ενσωματωθεί και το ΕΚΑΣ και τη μείωσή της από 17,8 ημερομίσθια του ανειδίκευτου εργάτη σε 15. Αυτό όμως δεν είναι σύνταξη αλλά επίδομα πρόνοιας.

* Τη σταδιακή απόσυρση του κράτους από τη συνταγματική του υποχρέωση για τριμερή χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης, με στόχο οι δημόσιες δαπάνες για το ασφαλιστικό να μην αυξηθούν μέχρι το 2060 πάνω από 2,5% από 4,8 %του ΑΕΠ που είναι σήμερα. Το κράτος μετά το 2015 εγγυάται ότι θα καλύπτει μόνο τη δαπάνη για τη βασική σύνταξη, ενώ δεν αναφέρεται στο νομοσχέδιο τίποτα για την υποχρέωσή του για 1% του ΑΕΠ ετησίως στο ΙΚΑ. Ταυτόχρονα με ρητή διάταξη προβλέπεται ότι το κράτος δεν θα παρέχει πλέον καμία εγγύηση για τις επικουρικές συντάξεις.

Συνέχεια ανάγνωσης