Ο Νετανιάχου θα κάνει το Ισραήλ το επόμενο failed state στη Μέση Ανατολή

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-4

της Ράβιτ Χεχτ

Το Ισραήλ καλπάζει προς ένα αντιδημοκρατικό δι-εθνικό μέλλον διαποτισμένο με μίσος και ρατσισμό. Μια κυβέρνηση με κεντρώα κόμματα θα μπορούσε να καμουφλάρει αυτή τη φρικτή τάση, να την εξωραΐσει λίγο, αλλά όχι να την εκτροχιάσει.

Χωρίς τίτλοΤο Ισραήλ θα βυθιστεί σε διεθνή, ακαδημαϊκή και οικονομική απομόνωση. Οι πνευματικές και οικονομικές ελίτ θα το εγκαταλείψουν. Οι νέοι θα αναζητήσουν αλλού μια ζωή με ελπίδα. Μόνο εκείνοι που προτιμούν τις άγιες πέτρες της γης τους αντί της ίδιας της ζωής θα παραμείνουν, μαζί με τους φτωχούς που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Το σιωνιστικό όνειρο, το οποίο έχει ήδη πληγεί από μια αισχρή πράξη που επιτελέστηκε εναντίον του, θα υποθηκευτεί εξ ολοκλήρου στον μεσσιανισμό και τη βία.

Το Ισραήλ δεν θα είναι πλέον μια φιλελεύθερη δημοκρατία αλλά μάλλον ένα ακόμη αποτυχημένο κράτος στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για μια σκοτεινή, απελπιστική προοπτική — αλλά αυτές οι εκλογές, στις οποίες κέρδισε ένα άτομο που τον περισσότερο κόσμο τον αηδιάζει, ήταν πραγματικά τρομακτικές.

Ο ισραηλινός λαός δεν θέλει την ειρήνη — νιώθει ότι διαρκώς προκαλείται και φοβάται. Δεν θέλει να ζει σε μια φιλελεύθερη και δημοκρατική δυτική χώρα. Θέλει να ζει στο Βασίλειο της Ιουδαίας, του οποίου η μοίρα είναι γνωστή. Και αυτή η ευχή δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί.

Ας βασιλεύει ο αχρείος Νετανιάχου, φτάνει να έχουμε άρτο και θεάματα

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-3

του Ρόι Ισάκοβιτς

Η κάλπη τα είπε όλα: οι Ισραηλινοί δεν ενδιαφέρονται αν ο πρωθυπουργός τους κατατρέχει το Ιράν, προσβάλλει τον Μπάρακ Ομπάμα και εγγυάται την απόλυτη παράλυση σε ό,τι αφορά το Παλαιστινιακό· φτάνει να τους εξασφαλίζει την καλή ζωή.

Περίπου 1.900 χρόνια πριν, ο σατιρικός ποιητής Γιουβενάλης αποδοκίμαζε την αδιαφορία των πολιτών της αυτοκρατορικής Ρώμης για τα κοινά, λέγοντας πως ο λαός ενδιαφερόταν πια μόνο «για άρτο και θεάματα», δηλαδή για το φαγητό και τη διασκέδασή του.

ShowImageΟ λαός του αποικιοκρατικού Ισραήλ δεν διαφέρει και πολύ. Το μήνυμα που εξέπεμψε στις εκλογές της Τρίτης ήταν ότι είναι πρόθυμος να δεχτεί την επιθετική ακροδεξιά πολιτική του Μπενιαμίν Νετανιάχου –την απόρριψη των Παλαιστινίων, την επιθετικότητα προς το Ιράν, την περιφρόνηση προς τους ντόπιους Άραβες και την αδιαφορία για την εκ Δύσεως κριτική– χωρίς καμία αντίρρηση, και ότι θέλει μονάχα ένα πράγμα για αντάλλαγμα: άρτο και θεάματα. Θέλει φτηνότερη κατοικία, φτηνότερη τροφή και αρκετά χρήματα για να αισθάνεται ότι ζει την καλή ζωή. Κι αυτό είναι ακριβώς που σκοπεύει να του δώσει ο Νετανιάχου.

Κρίνοντας από τον λόγο που εκφώνησε σε ακτιβιστές του Λικούντ λίγο μετά την ανακοίνωση των exit polls την Τρίτη, ο Νετανιάχου έπιασε το μήνυμα του κόσμου. Έχοντας εξασφαλίσει επτά επιπλέον αναπάντεχες έδρες, ο ξενοφοβικός που μόλις λίγες ώρες νωρίτερα έσταζε χολή και πίκρα, ήταν πια όλος αγάπη και γεναιοδωρία. Μίλησε για προσιτή κατοικία, κοινωνική πρόνοια και αλληλοβοήθεια –λέξεις που δεν είχε ξεστομίσει ούτε για αστείο κατά την προηγούμενη θητεία του.

Οι δυσοίωνες προβλέψεις για το κόμμα του, το Λικούντ, την τελευταία εβδομάδα των δημοσκοπήσεων είχαν τρομάξει τον Νετανιάχου, ο οποίος αντέδρασε  όπως συνήθως: με μια εμπάθεια, μια μοχθηρότητα και έναν ρατσισμό που θα θεωρούνταν απαράδεκτα σε οποιαδήποτε  άλλη δυτική χώρα.

Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Οι ελέφαντες δεν μπορούν να πετάξουν, και μια ακροδεξιά χώρα δεν μπορεί να εκλέξει μια προοδευτική και ανοιχτόμυαλη κυβέρνηση.

Δημοκρατία είναι όταν η πλειοψηφία του λαού εκλέγει την κυβέρνηση της αρεσκείας της — και αυτή είναι αναμφίβολα η περίπτωσή μας. Το Ισραήλ θα έχει την κυβέρνηση που αντικρίζει κάθε πρωί στον καθρέφτη: άσχημη αλλά οικεία, φυλετική αλλά κοσμοπολίτικη, καθόλου ανεκτική για τους άλλους αλλά εξαιρετικά επιεική με την ίδια, υπερευαίσθητη, ευέξαπτη και φαρισαϊκή.

Το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για τη νέα κυβέρνηση είναι πως δεν θα είναι κάτι άγνωστο. Δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι είναι το Ισραήλ και ποιος είναι ο ηγέτης του. Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Nα δημιουργήσουμε μια νέα αριστερή πολιτική

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-2

του Νόα Έφρον

Αντί να ζητάμε «αντικατάσταση του έθνος», εμείς οι αριστεροί πρέπει τώρα να ακούσουμε, να κατανοήσουμε και να δημιουργήσουμε μια νέα αριστερή πολιτική που θα απαντάει στις πραγματικές και δικαιολογημένες ανησυχίες των Ισραηλινών για ασφάλεια, για αξιοπρεπή σχολεία και νοσοκομεία, για αξιοπρεπείς μισθούς και όλα τα υπόλοιπα.

Έργο του  Υair Garbuz

Έργο του Υair Garbuz

Δεν πρέπει να αλλάξουμε λαό. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η αλαζονική επιμονή ότι οι Ισραηλινοί που χειροκρότησαν την ομιλία Νετανιάχου στο Κογκρέσο είναι βλάκες και εξαπατημένοι. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η υπεροψία του Yair Garbuz[1] που βλέπει τους πιστούς ως ανόητους που προσκυνούν φυλαχτά. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η αντίληψη που επιτρέπει σε ορισμένους αριστερούς να διαμαρτύρονται ότι η χώρα έχει «φύγει από τα χέρια μας». Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι  η απελπισία μας. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η ανυπομονησία που οδηγεί την Αριστερά να βλέπει κάθε εκλογική ήττα ως τελική απόδειξη ότι η δημοκρατία μας είναι μια απάτη, το παρελθόν μας είναι ψεύτικο και το μέλλον μας χάνεται.

Το γεγονός είναι ότι η Aριστερά έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός σε αυτές τις εκλογές. Πολύ μικρότερο από ό,τι ελπίζαμε αλλά αφήνει μπροστά μας μεγάλες προκλήσεις. Παρ’ όλα αυτά, η Aριστερά έχει αρχίσει να ανασυγκροτείται. Μένουν να γίνουν πολλά ακόμα. Δεν έχουμε καιρό για απελπισία, και με την πάροδο του χρόνου θα δούμε ότι δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο.

[1] Ισραηλινός καλλιτέχνης. Σε πρόσφατη αντικυβερνητική διαδήλωση μίλησε για «Κράτος του Ισραήλ που ελέγχεται από προσκυνητές φυλαχτών, ειδώλων και αγίων» προκαλώντας αντιδράσεις (Σ.τ.Μ.).

Ο Νετανιάχου αξίζει στον ισραηλινό λαό, και αυτός ο λαός αξίζει στον Νετανιάχου

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-1

του Γκιντεόν Λεβύ

Τα πρώτα συμπεράσματα που προέκυψαν μόλις λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση των exit polls ήταν ιδιαίτερα αποθαρρυντικά: Ο λαός αυτός πρέπει να αλλάξει. Όχι εκλογές για την ηγεσία της χώρας, αλλά γενικές εκλογές για να επιλέξουμε έναν νέο ισραηλινό λαό — αμέσως. Η χώρα το χρειάζεται επειγόντως. Δεν μπορούμε να αντέξουμε άλλη μια θητεία του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Εάν μετά από έξι χρόνια χαμένα, αν μετά από έξι χρόνια σποράς του φόβου,  του άγχους, του μίσους και της απελπισίας αυτή είναι η επιλογή του λαού, τότε έχουμε πράγματι ένα πολύ άρρωστο λαό

??????????????????Την Τρίτη τέθηκαν οι βάσεις για το επερχόμενο κράτος-απαρτχάιντ. Αν ο Νετανιάχου καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση σύμφωνη με το πνεύμα του, τότε η λύση των δύο κρατών θα ταφεί οριστικά και ο αγώνας για το χαρακτήρα ενός δι-εθνικού κράτους θα αρχίσει. Αν ο Νετανιάχου είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, το Ισραήλ έχει πάρει διαζύγιο όχι μόνο από την ειρηνευτική διαδικασία, αλλά και από ολόκληρο τον κόσμο. Άντε κουρέψου αγαπητέ κόσμε, καλύτερα μόνοι μας. Μην μας ενοχλείτε, κοιμόμαστε και αγαπάμε τον Νετανιάχου. Οι Παλαιστίνιοι μπορούν να ζεσταίνουν τους πάγκους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, το μποϊκοτάζ στο Ισραήλ μπορεί να συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς και η Γάζα μπορεί να περιμένει την επόμενη βάρβαρη επίθεση από τον ισραηλινό στρατό.

Ο Νετανιάχου απειλεί να ξεπεράσει τον Δαβίδ Μπεν Γκουριόν στη θέση του μακροβιότερου ηγέτη του Ισραήλ. Είναι ήδη στη δεύτερη θέση, και όμως δυσκολεύομαι να σκεφτώ ένα σημαντικό επίτευγμά του. Αντίθετα, ο κατάλογος των καταστροφών που έχει προκαλέσει είναι μεγάλος. Αλλά αυτός είναι ο εκλεκτός του λαού — ή έστω ενός μεγάλου μέρος του. Η επιλογή αυτή πρέπει να γίνει σεβαστή, έστω και αν αυτό καθιστά δύσκολο το να ελπίζουμε σε κάτι καλό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι το ότι άλλη μια θητεία Νετανιάχου θα παρακινήσει τον κόσμο να δράσει. Η πιθανότητα αυτή είναι η μόνη καταφυγή μας.

Η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα συσκοτίζει τα κεντρικά ζητήματα: τον ρατσισμό, την κατοχή, τον αποικισμό

Standard

του Ρασίντ Καλίντι

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Σαλβαντόρ Νταλί, "Αταβιστικό δειλινό"

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Ακόμα μία επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, και βρισκόμαστε μπροστά σε νέους αντιπερισπασμούς. Aντιπερισπασμοί που περιλαμβάνουν μια εμμονική εστίαση στα βάσανα του Ισραήλ και, σε σύνδεση με αυτήν, μια επιμονή στην ισοδυναμία: στο ότι είναι ισοδύναμες αφενός οι εντατικές ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές σε μια μικρή και πυκνοκατοικημένη λωρίδα γης οι οποίες έχουν σκοτώσει εκατοντάδες Παλαιστίνιους μέχρι τώρα –οι περισσότεροι άμαχοι– και, αφετέρου, οι παλαιστινιακές ρουκέτες που συχνά αστοχούν, οι οποίες φτάνουν μεν σε μακρινούς στόχους, αλλά δεν έχουν τραυματίσει μέχρι στιγμής κανέναν Ισραηλινό [σημ.: το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 10.7.2014]. Μαζί με αυτούς τους αντιπερισπασμούς έχουμε και την πλήρη εξάλειψη τόσο του γενικού πλαισίου όσο και της συγκυρίας. Του γενικού πλαισίου: το ότι οι Παλαιστίνιοι υφίστανται σχεδόν πέντε δεκαετίες παράνομης κατοχής, αποικισμού, υποταγής και εξευτελισμού. Της συγκυρίας: το ότι δυο νεαροί Παλαιστίνιοι είχαν δολοφονηθεί εν ψυχρώ από τον ισραηλινό στρατό τον Μάιο, έναν μήνα πριν από την απαγωγή και τη δολοφονία των τριών Ισραηλινών εποίκων. Ή το γεγονός ότι το Ισραήλ ξεκίνησε μια μαζική επιχείρηση έρευνας και καταστροφής για τη Χαμάς στη Δυτική Όχθη πολύ προτού εκτοξευθούν οι πρώτες ρουκέτες από τη Γάζα. Ή το ότι, όπως επιβεβαίωσαν ισραηλινές πηγές, η Χαμάς προσπαθούσε για μέρες να αποτρέψει άλλες ομάδες από την εκτόξευση ρουκετών από τη Γάζα, ακόμα και την ώρα που εξελισσόταν η επιχείρηση που μάζευε τους υποστηρικτές της κατά εκατοντάδες. Οι αντιπερισπασμοί είναι ασφαλώς απαραίτητοι για να μας αποσπάσουν την προσοχή από αυτό που πραγματικά συμβαίνει: το καθεστώς κατοχής και το κολασμένο σχέδιο εποικισμού που αυτό υπηρετεί λειτουργούν με τις μηχανές στο φουλ, τη στιγμή που ο ρατσισμός και οι τραμπούκικες προκλήσεις κατά των Αράβων εξαπλώνονται σε ολοένα και ευρύτερα τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας. Συνέχεια ανάγνωσης

Γιατί πρέπει να φύγω από το Ισραήλ

Standard

του Σαγιέντ Κασούα

μετάφραση: Μάνια Μεζίτη

Έργο του Ένβαρντ Μυνκ

Έργο του Ένβαρντ Μυνκ

Σε λίγο καιρό φεύγω. Σε μερικές μέρες αφήνουμε την Ιερουσαλήμ, αφήνουμε τη χώρα. Εχθές αγοράσαμε βαλιτσούλες για τα παιδιά. Δεν χρειάζεται να πάρουμε μαζί μας πολλά ρούχα˙ θ’ αφήσουμε εδώ τα χειμωνιάτικα. Σίγουρα δεν θα είναι αρκετά ζεστά για ν’ αντιμετωπίσουν το κρύο του Νότιου Ιλλινόις των Η.Π.Α. Θα χρειαστούμε μόνο λίγα πράγματα μέχρι να τακτοποιηθούμε. Ίσως τα παιδιά να έπαιρναν μαζί τους λίγα βιβλία, δυο-τρία στα αραβικά και μερικά στα εβραϊκά, ώστε να μην ξεχάσουν τις γλώσσες. Δεν είμαι όμως σίγουρος τι θέλω να θυμούνται τα παιδιά μου από αυτό εδώ το μέρος, το τόσο αγαπημένο και τόσο καταραμένο.    

Το αρχικό σχέδιο ήταν να φύγουμε σε ένα μήνα από τώρα με σαββατική άδεια. Την περασμένη βδομάδα όμως συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να μείνω άλλο εδώ. Έτσι ζήτησα από τον ταξιδιωτικό πράκτορα να μας βγάλει από τη χώρα όσο το δυνατόν γρηγορότερα, και «σας παρακαλώ» του είπα, «τα εισιτήρια να είναι χωρίς επιστροφή». Σε λίγες μέρες θα είμαστε στο Σικάγο και ακόμη δεν ξέρω πού θα μείνουμε τον πρώτο καιρό, αλλά σιγά-σιγά θα τακτοποιηθούμε.  

Έχω τρία παιδιά: μια κόρη δεκατεσσάρων χρονών και δύο γιούς, ο ένας εννέα και ο άλλος τριών. Μένουμε στη Δυτική Ιερουσαλήμ. Είμαστε η μοναδική αραβική οικογένεια στη γειτονιά, στην οποία μετακομίσαμε πριν από έξι χρόνια. «Επιτρέπεται να διαλέξεις μόνο δύο παιχνίδια» είπαμε στα εβραϊκά στο μικρότερο παιδί μας, το οποίο στεκόταν στη μέση του δωματίου του κοιτάζοντας επίμονα τα κουτιά με τα παιχνίδια του. Όμως, παρά τις διαβεβαιώσεις μας ότι θα του αγοράσουμε ό,τι τραβάει η ψυχή του όταν θα πάμε στην Αμερική, εκείνο άρχισε να κλαίει.

Έπρεπε κι εγώ να αποφασίσω τι θα πάρω μαζί μου. «Επιτρέπεται να πάρω μόνο δύο βιβλία» μονολόγησα ενώ στεκόμουν μπροστά στη βιβλιοθήκη του γραφείου μου. Το ένα θα είναι τα ποιήματα του Μαχμούτ Νταρουίς και το άλλο μια συλλογή διηγημάτων του Χαλίλ Γκιμπράν. Όλα τα βιβλία που έχω είναι στα εβραϊκά. Από τα δεκατέσσερά μου και μετά διάβασα ελάχιστα βιβλία στα αραβικά. Συνέχεια ανάγνωσης

«Ένας συνολικός συμβιβασμός ΗΠΑ – Ιράν δεν είναι απίθανος»

Standard

Συνέντευξη του Ζιλμπέρ Ασκάρ στον Γιάννη Αλμπάνη

askar gΟ Ζιλμπέρ Ασκάρ είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Λονδίνου (SOAS). Έχει γράψει πολλά βιβλία γι ατηΜέση Ανατολή. Από τη δεκαετία του ’70 συμμετέχει ενεργά στη ριζοσπαστική Αριστερά. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο Χάιντεραμπαντ της Ινδίας, στο περιθώριο του συνεδρίου «Δημοκρατία, Σοσιαλισμός και οράματα για τον 21ο αιώνα».

Ποιες είναι οι τελευταίες εξελίξεις στον συριακό εμφύλιο, ιδιαίτερα μετά τη Σύνοδο της Γενεύης;
Η Σύνοδος ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Το καθεστώς Άσαντ δεν έχει διάθεση για παραχωρήσεις. Από τη στιγμή που το Ιράν αποφάσισε, πριν ένα χρόνο, να παρέμβει ευθέως στον εμφύλιο βγάζοντας τον Άσαντ από τη δύσκολη θέση, η ισορροπία δυνάμεων έχει αλλάξει υπέρ του καθεστώτος. Οι κυβερνητικές δυνάμεις πέρασαν στην αντεπίθεση και κατέλαβαν μια σειρά περιοχές. Επιπλέον, η αποδοχή από τις ΗΠΑ της συμβιβαστικής ρωσικής πρότασης για τα χημικά έγινε αντιληπτή από το καθεστώς ως νομιμοποίησή του, τρόπον τινά, από την Ουάσιγκτον. Ο Άσαντ πήγε λοιπόν στη Σύνοδο από θέση ισχύος. Η αντιπολίτευση πήγε για πολιτικούς λόγους, θεωρώντας ότι μια ενδεχόμενη απουσία της θα έδινε επιχειρήματα στο καθεστώς, ενώ η παρουσία της στη Γενεύη θα το εξέθετε.

Δαμασκός. Φωτογραφία της Marianne Gunderson από το flickr

Δαμασκός. Φωτογραφία της Marianne Gunderson από το flickr

Όντως έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα: το καθεστώς εμφανίστηκε αδιάλλακτο, σε βαθμό που ακόμα και ο μεσολαβητής του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου Λάκνταρ Ιμπραχίμι έφτασε να δηλώσει ότι ο Άσαντ δεν επιθυμεί συμβιβασμό. Από την όλη διαδικασία της Γενεύης, οι Αμερικάνοι οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι αν δεν αλλάξει ο συσχετισμός στο πεδίο της μάχης δεν πρόκειται να επιτευχθεί συμβιβασμός. Γιατί εξαρχής οι ΗΠΑ στη Συρία επιθυμούσαν μια πολιτική διευθέτηση της κρίσης, κι όχι μια κατάρρευση του κράτους, όπως έγινε στο Ιράκ και τη Λιβύη. Φοβούνται πολύ ότι μια τέτοια κατάρρευση θα απειούσε τα δικά τους συμφέροντα αλλά και των συμμάχων τους στην περιοχή (Ισραήλ, Σ. Αραβία κτλ). Για να γίνει εφικτός ο συμβιβασμός, πρέπει να απομακρυνθεί μεν η οικογένεια Άσαντ από την εξουσία, αλλά να διασφαλιστεί η συνέχεια του κράτους. Η ανάλυση ότι η αλλαγή στο πεδίο της μάχης θα ανοίξει τον δρόμο στον συμβιβασμό, μπορεί να εξηγήσει τις πληροφορίες ότι η αντιπολίτευση ετοιμάζει αντεπίθεση με την επιμελητειακή υποστήριξη των ΗΠΑ. Συνέχεια ανάγνωσης