To «Πειραματικό Εργαστήρι» και η κινηματογραφική παιδεία

Standard

Απάντηση στους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη

του Νίκου Πολίτη

Έργο του Φράνσις Μπέικον

Την Κυριακή 30.1.2011 δημοσιεύτηκε στα «Ενθέματα» απάντηση της «Ομάδας Παιδείας» των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» (στο εξής ΚΣΟ), σε προηγούμενο άρθρο μου. Στην απάντηση, οι ΚΣΟ επισημαίνουν ανακρίβειες.

Γράφουν: «Ουδέποτε αμφισβητήσαμε την αξία του Τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ το εγχείρημα που προτείνουμε δεν έχει καμιά πρόθεση να το υποκαταστήσει ή να το ανταγωνιστεί κ.λπ.». Ξαναδιάβασα τα σχετικά κείμενα, και όμως δεν βρήκα αποτίμηση του υπάρχοντος Τμήματος ούτε σοβαρή επιχειρηματολογία, γιατί χρειάζεται και δεύτερη, νέα Σχολή. Απ’ όταν εμφανίστηκαν οι ΚΣΟ, ακούω συνεχώς τέτοιου τύπου επιχειρήματα:  Δεν πήγαν πέρυσι τις ταινίες τους στο Φεστιβάλ — δεν ήθελαν όμως να το βλάψουν. Οργάνωσαν πανηγυρική προβολή τους στην Αθήνα τις ίδιες πάνω-κάτω μέρες — δεν ήθελαν όμως να το σαμποτάρουν. Όμως, το Φεστιβάλ  βλάφτηκε de facto και σαμποταρίστηκε.

Συνεχίζουν: «Πολλά απ’ τα μέλη της Ομάδας Παιδείας των ΚΣΟ διδάσκουν στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ […] υπηρετούν με αφοσίωση το Τμήμα και ξέρουν καλά τις συνθήκες […] το αξιόλογο έργο που γίνεται, αλλά και τις σοβαρές αδυναμίες του». Γιατί λοιπόν κανένα απ’ αυτά τα μέλη που μετείχαν και στο διήμερο συνέδριο δεν είπε, πληροφόρησε, γνωστοποίησε, βροντοφώναξε –προτιμώ το τελευταίο– πως υπάρχει ήδη ανώτατη Σχολή Κινηματογράφου; Συνέχεια ανάγνωσης

Για το Πειραματικό εργαστήρι έρευνας της κινηματογραφικής τέχνης

Standard

Λάβαμε και δημοσιεύουμε την ακόλουθη διευκρινιστική επιστολή της Ομάδας Παιδείας των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη». Η απάντηση του Νίκου Πολίτη θα δημοσιευτεί την επόμενη Κυριακή.

Ανρί Ματίς, «Το ανοιχτό παράθυρο», 1905

Στο άρθρο του της 23.1.2011 με τίτλο «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη και το ομιχλώδες κινηματογραφικό τοπίο», ο συνεργάτης σας κ. Νίκος Πολίτης, πέραν των όποιων προσωπικών του θέσεων και εκτιμήσεων για την δράση και τους στόχους των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη», παρουσιάζει μια εξαιρετικά ανακριβή εικόνα της πρότασής μας για την ίδρυση «Πειραματικού εργαστηρίου έρευνας της κινηματογραφικής τέχνης». Επισημαίνουμε τις ανακρίβειες και διευκρινίζουμε καλόπιστα κάποια βασικά σημεία της πρότασης που θεωρούμε ότι δεν έχει κατανοήσει:

1. Ουδέποτε αμφισβητήσαμε την αξία του Τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ, ενώ το εγχείρημα που προτείνουμε δεν έχει καμιά πρόθεση να το υποκαταστήσει ή να το ανταγωνιστεί. Αντιθέτως, όπως ρητά αναφέρεται στο σχετικό κείμενο, στόχος μας είναι μεταξύ άλλων «η βελτίωση της υπάρχουσας κινηματογραφικής παιδείας στη χώρα μας», στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το συγκεκριμένο πανεπιστημιακό Τμήμα.

2. Πολλά από τα μέλη της Ομάδας Παιδείας των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη είναι διδάσκοντες του Τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ, κάποιοι μάλιστα από το ιδρυτικό έτος λειτουργίας του, και γνωρίζουν πολύ καλά τις συνθήκες που επικρατούν, το αξιόλογο έργο που επιτελεί, αλλά και τις σοβαρές δομικές αδυναμίες του. Υπηρετούν με αφοσίωση το Τμήμα με τη διδασκαλία τους, αλλά και με τη συνεχή προσπάθεια βελτίωσής του. Παρεμπιπτόντως, έκπληξη προκαλεί η δήλωση του κ. Πολίτη ότι το Τμήμα «είναι πολύ καλά εξοπλισμένο» (!), όταν είναι κοινή διαπίστωση μεταξύ διδασκόντων και φοιτητών ότι η μόνιμη υπο-χρηματοδότηση και οι σημαντικές ελλείψεις βασικού εξοπλισμού αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες στη δουλειά τους. (Και μια διόρθωση: το Τμήμα δεν θα «βγάλει φέτος τους πρώτους αποφοίτους του». Αυτό έχει ήδη συμβεί).

3. Το συνέδριο στο οποίο αναφέρεται ο κ. Πολίτης είχε για θέμα τη Σημασία της Οπτικοακουστικής Παιδείας και διοργανώθηκε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Το συνέδριο αυτό αφιέρωσε ένα από τα στρογγυλά τραπέζια του στην ανώτατη κινηματογραφική παιδεία στη χώρα μας, στο οποίο συμμετείχαν ως ομιλητές και πολλοί διδάσκοντες του Τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Η πρότασή μας για το πειραματικό εργαστήρι ανακοινώθηκε στο τέλος αυτής ακριβώς της συνεδρίας και προκάλεσε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, στην οποία διασαφηνίστηκε ο χαρακτήρας του εγχειρήματος και έγινε απόλυτα κατανοητό ότι δεν στοχεύει στην απαξίωση, αλλά αντίθετα στην υποστήριξη του Τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ.

4. Το «Πειραματικό εργαστήριο» είναι ένα πείραμα συγκεκριμένης διάρκειας, που βασίζεται στην εθελοντική προσφορά των διδασκόντων και στην προσφορά εξοπλισμού από τον κινηματογραφικό χώρο. Ερευνητικός στόχος του είναι η διεξαγωγή συμπερασμάτων για την καινοτόμο διδασκαλία της κινηματογραφικής τέχνης.

5. H τριετής διάρκεια αναφέρεται στην λειτουργία του «Πειραματικού εργαστηρίου» και όχι στη διάρκεια σπουδών μιας μελλοντικής «Πρότυπης Ανώτατης Σχολής Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Τεχνών», για την οποία το εργαστήριο φιλοδοξούμε να χρησιμεύσει ως ερευνητική βάση. Ως προς το ερώτημα του κ. Πολίτη για το αν «χρειαζόμαστε στην Ελλάδα δύο πανεπιστημιακές σχολές κινηματογράφου», η απάντησή μας είναι θετική. Σημειώνουμε ότι η ανάγκη καλλιέργειας της τέχνης δεν υπαγορεύεται από το μέγεθος της αγοράς και ότι η συνύπαρξη δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη τον ανταγωνισμό, αλλά μπορεί να προωθεί την αλληλοστήριξη και τη συνεργασία.

 

Με εκτίμηση,

Ομάδα Παιδείας των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη»

 

 

 

Ανρί Ματίς, «Το ανοιχτό παράθυρο», 1905

Κινηματογραφιστές στην ομίχλη και το ομιχλώδες κινηματογραφικό τοπίο

Standard

του Νίκου Πολίτη

Κυριάκος Κατζουράκης, «Φυλακή 1», 2010. Λάδι σε πανί.

Εδώ κι ενάμιση χρόνο, απ’ όταν δηλαδή προετοιμαζόταν το 50ό επετειακό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, πολλά έγιναν στον κινηματογραφικό χώρο. Το κυριότερο είναι πως έσκασε μύτη το νεοπαγές μόρφωμα των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη».

Πριν συνεχίσω, θα ’θελα να διευκρινίσω πως οι όποιες σκέψεις κι επισημάνσεις που ακολουθούν δεν έχουν καθόλου να κάνουν με το καλλιτεχνικό έργο όσων προσδιορίζονται ως «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», αλλά με τη δράση τους.

Υπενθυμίζω σύντομα: Λίγες μέρες πριν το περυσινό Φεστιβάλ, μια ομάδα σκηνοθετών αρνήθηκε να υποβάλει τις ταινίες για βράβευση στα ετήσια Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, θεωρώντας τα άκρως διαβλητά. Η άρνηση αυτή πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις και σε λίγες μέρες άλλαξε στόχευση. Δεν ήταν πια το «διαβλητό» της επιτροπής που ενοχλούσε, αλλά το ότι δεν είχε ψηφιστεί ακόμη ο νέος νόμος για τον κινηματογράφο. Το ότι η κυβέρνηση ήταν πολύ πρόσφατη και ο Υπουργός Πολιτισμού δεν προλάβαινε εκ των πραγμάτων να ’χει μελετήσει τα δύο προσχέδια που υπήρχαν στο συρτάρι του προκατόχου του δεν απασχόλησε καθόλου αυτούς τους σκηνοθέτες. Έτσι, με το «καλημέρα σας», οι νεόκοποι τότε «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» πέτυχαν ν’ αποδυναμώσουν το 50ό Φεστιβάλ –και κυρίως το Πανόραμα Ελληνικών Ταινιών– και να στείλουν στις ελληνικές καλένδες τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, που κάθε χρόνο έδιναν μιαν ανάσα σε τόσους ηθοποιούς και τεχνικούς. Ανάσα καλλιτεχνικής επιβράβευσης αλλά και οικονομικής στήριξης. Το ότι για όλα τούτα –και πολλά άλλα– το νέο αυτό ρεύμα δεν παρασκοτίστηκε, πολλοί το χρέωσαν στην ορμητικότητα του καινούριου. Την εκκωφαντική όμως σιωπή του Υπουργείου και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου δεν νοιάστηκε κανείς, τότε, να την ερμηνεύσει.

Συνέχεια ανάγνωσης