Τζέρεμι Κόρμπιν: Οι πρώτες 150 μέρες μιας «νέας» πολιτικής με «παλιές» ρίζες

Standard

της Μαρίνας Πρεντουλή

Κατηγορήθηκε από τα βρετανικά μίντια ως «τρομοκράτης», «αντισημίτης», «ανίκανος», «γραφικός», «επικίνδυνος» – και πολλά ακόμα. Απ’ όλες τις κατηγορίες, η μόνη που μοιάζει να ευσταθεί, είναι ότι όταν νιώθει κουρασμένος δεν ενδιαφέρεται για το γαστρονομικό πρωτόκολλο και τρώει κρύα φασόλια, κατευθείαν από την κονσέρβα!

O Κόρμπιν στο στρατόπεδο προσφύγων στο Καλαί

O Κόρμπιν στο στρατόπεδο προσφύγων στο Καλαί

Με τέτοιου είδους δημοσιεύματα και με προβλέψεις για το βραχυπρόθεσμο της θητείας του, πέρασαν πάνω από 150 μέρες με τον Κόρμπιν στα ηνία των Εργατικών. Οι επιθέσεις από τους Συντηρητικούς αναμενόμενες, οι επιθέσεις από τη δεξιά πτέρυγα του κόμματός του ακόμα σφοδρότερες και πιο δύσκολα διαχειρίσιμες. Την ίδια στιγμή, για πολλούς από τους χιλιάδες υποστηρικτές του, ο Κόρμπιν αντιπροσωπεύει την γέννηση μια «νέας» πολιτικής και ενός νέου κόμματος: είναι το «κόμμα-κίνημα», που ξεπερνάει τα στενά κομματικά όρια, ενώνεται με καμπάνιες και κινήματα έξω από αυτό, διαμορφώνει μια κοινωνία ενεργών πολιτών.

Στην πραγματικότητα το «νέο», αν και αποτελεί τον πιο αγαπημένο και χρησιμοποιημένο όρο τόσο στο πολιτικό όσο και στο καταναλωτικό μάρκετινγκ, δεν είναι ποτέ αποκομμένο από το «παλιό» ούτε αποτέλεσμα παρθενογένεσης. Αυτό που φαντάζει «νέο» για τους Εργατικούς, ίσως και άλλους σοσιαλδημοκράτες, είναι η επιστροφή σε μια σοσιαλιστική ηθική παράδοση και πολιτική κατεύθυνση, με τη συμμετοχή της μέχρι πρότινος απαξιωμένης βάσης. Συνέχεια ανάγνωσης

Κάτι πολύ περισσότερο από την «επανάκτηση των Εργατικών»

Standard

Το φαινόμενο Κόρμπυν-4

της Χίλαρυ Γουέινραϊτ

Μετάφραση Γιάννης Χατζηδημητράκης

Πέραν, όχι εναντίον, των εκλογών. Χρειάζεται μια διαφορετικού τύπου πολιτική οργάνωση από εκείνη που αντιπροσώπευε τους εργαζόμενους κατά την κεϋνσιανή εποχή: μια οργάνωση που θα δίνει μικρότερη σημασία στην προεκλογική εκστρατεία και περισσότερη στην ανάπτυξη και τη διασύνδεση των ικανοτήτων των ανθρώπων για μετασχηματισμό σε διεθνική κλίμακα, διασυνδέοντας το τοπικό με το παγκόσμιο.

Θα έλεγα ότι, ενώ το Εργατικό Κόμμα σε εθνικό επίπεδο δεν μπορεί να «ανακτηθεί», οι τοπικές οργανώσεις συχνά έχουν φτιαχτεί από τοπικούς αγώνες. Δεν μπορούν να πεταχτούν ούτε να μαντρωθούν σε ένα ομοιογενές κόμμα της πρωτοπορίας. Μπορούν, ωστόσο, να γίνουν –και μάλιστα σε πολλές περιοχές έχουν ήδη γίνει– μέρος της συμμαχίας ενάντια στη λιτότητα και υπέρ των δημοκρατικών εναλλακτικών λύσεων.

Τρεις έφηβοι σκαρφαλωμένοι σε ένα παράθυρο για να δουν τον Τζέρεμυ Κόρμπυν, στον λόγο του στο Κάμπντεν (πηγή: twitter, Ellie Mae O’Hagan)

Αυτό θα μπορούσε να είναι μέρος μιας νέας πολιτικής, που ξεκινά από την αναγνώριση ότι μόνος πόρος μας είναι οι δημιουργικές δυνατότητες των ανθρώπων και η προθυμία να συνειδητοποιήσουν αυτές τις δυνατότητες προς όφελος όλων. Ως εκ τούτου, ένα κίνημα τόσο για τη λαϊκή εκπαίδευση και την αυτομόρφωση, όσο και για τη εκλογική νίκη· ένα κίνημα που θα ασχολείται λιγότερο με τις ενδοκομματικές διαμάχες και περισσότερο με την αποδοχή της πολυμορφίας, δημιουργώντας χώρο για προβληματισμό και συζήτηση, αντιμετωπίζοντας τη δράση ως πειραματική πράξη από την οποία αποκτούμε εμπειρίες. Μια οργάνωση, λοιπόν, που θα είναι λιγότερο μια κεντρική ιεραρχία και πρωτοπορία και περισσότερο μια πλατφόρμα που θα συνδέει, θα υποστηρίζει και θα βοηθά τη διασύνδεση των αγώνων. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο «κορμπυνισμός» και το μέλλον που καλπάζει

Standard

Το φαινόμενο Κόρμπυν-3

του Άλεξ Ντόχερτυ

Μετάφραση Γιάννης Χατζηδημητράκης 

Οι απόψεις του Κόρμπυν για πολλά πολιτικά ζητήματα βρίσκονται στα αριστερά των ιδεολογικών παραμέτρων της κυρίαρχης συζήτησης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο ίδιος τάσσεται υπέρ της εθνικοποίησης τμημάτων του δικτύου μεταφορών της Βρετανίας και των δημοσίων επιχειρήσεων (πολιτικές που υποστηρίζονται από την πλειοψηφία ακόμα και των ψηφοφόρων των Συντηρητικών, αλλά αυτό αποτελεί ανάθεμα για τα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική τάξη στη μετα-δημοκρατία της Βρετανίας). Είναι κατά της ανανέωσης του πυρηνικού προγράμματος του Ηνωμένου Βασιλείου, αντιτίθεται σταθερά στις αγγλοαμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό και παροτρύνει τους Εργατικούς να εγκαταλείψουν την αποδοχή της αναγκαιότητας μεγάλων περικοπών. Προκαλώντας έντονη ανησυχία στο Σίτυ, ο Κόρμπυν προτείνει αυτό που αποκαλεί «λαϊκή ποσοτική χαλάρωση»: τη χρήση της ποσοτικής χαλάρωσης για την άμεση χρηματοδότηση των υποδομών, και όχι μόνο ως μέτρο για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Τζέρεμυ Κόρμπυν είναι η Νέα Αριστερά

Standard

Το φαινόμενο Κόρμπυν-2

 

του Μπαρτ Καμάερτς

μετάφραση Γιάννης Χατζηδημητράκης 

Στον δεξιό Τύπο, αλλά και στα κεντροαριστερά μέσα ενημέρωσης, ο Κόρμπυν περιγράφεται ως «ανισόρροπος αριστερός», ένας «μη εκλέξιμος» ακραίος, και ενδεχομένως το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί ποτέ στο Βρετανικό Εργατικό Κόμμα και στην Αριστερά γενικότερα. Οι στιβαρές αριστερές ιδέες του θεωρούνται «μη ρεαλιστικές», μαρξιστικές και περασμένης εποχής. Η κομματική γραφειοκρατία των Εργατικών, συμπεριλαμβανομένων των δεινοσαύρων των Νέων Εργατικών, όπως ο Τόνυ Μπλαιρ και ο Γκόρντον Μπράουν, έχουν εξαπολύσει μια άγρια εκστρατεία εναντίον του Κόρμπυν, η οποία ενισχύεται πρόθυμα από τα λυσσασμένα σκυλιά των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης. Πώς λοιπόν, με τέτοια βιτριολική αντμετώπιση του Τύπου και με μεγάλα τμήματα των ίδιων των συντρόφων του επί ποδός πολέμου εναντίον του, ο Κόρμπυν εξακολουθεί να είναι προηγείται στην κούρσα για την ηγεσία του κόμματος; Μια σειρά από παράγοντες παίζουν ρόλο. Θα σταθώ στους δύο σημαντικότερους.

Πρώτον, η νέα διαδικασία για την εκλογή του ηγέτη του κόμματος, η οποία εισήχθη από τον Εντ Μίλιμπαντ, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Προκειμένου να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες ότι βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Εργατικών συνδικάτων, ο Μίλιμπαντ άνοιξε την ψηφοφορία για την ηγεσία του κόμματος και για μέλη των συνδικάτων που δεν ήταν μέλη του κόμματος, με τη δέσμευση να δηλώσουν ρητά την υποστήριξή τους στο κόμμα, πριν τους δοθεί το δικαίωμα του εκλέγειν. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Κόρμπυν και η επιστροφή της πολιτικής

Standard

Το φαινόμενο Κόρμπυν-1

της Ντίνας Τζουβάλα 

Ένας εξηντάρης, ανεβασμένος σε ένα όχημα της Πυροσβεστικής, μιλάει στα πλήθη, σ’ ένα δρόμο του Λονδίνου. Η αίθουσα στην οποία επρόκειτο να μιλήσει είχε γεμίσει ασφυκτικά, το ίδιο και η διπλανή, στην οποία η ομιλία θα προβαλλόταν μέσω γιγαντοοθόνης και έτσι αναγκάστηκε να βγει στον δρόμο.

Ο Κόρμπυν μιλάει πάνω σε ένα όχημα της Πυροσβεστικής, στο Κάμπντεν. Φωτογραφία: Christian Sinibaldi για την «Guardian»

Ο Κόρμπυν μιλάει πάνω σε ένα όχημα της Πυροσβεστικής, στο Κάμπντεν. Φωτογραφία: Christian Sinibaldi για την «Guardian»

Το παράδοξο σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι έλαβε πραγματικά χώρα στην Αγγλία του 2015. Ο εξηντάρης με τα φτηνά, κάπως άχρωμα ρούχα είναι ο Τζέρεμυ Κόρμπυν, ένας από τους τέσσερις υποψηφίους για την αρχηγία του Εργατικού Κόμματος. Την επαύριο της ιστορικής ήττας του κόμματος και της παραίτηση του προηγούμενου αρχηγού του, Εντ Μίλιμπαντ, ο Κόρμπυν αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα. Το σκεπτικό πίσω απ’ την απόφαση δεν ήταν να διεκδικήσει με αξιώσεις τη θέση, αλλά να ακουστεί μια αριστερή φωνή στη διαδικασία, η οποία ως τότε καθοριζόταν από τους άλλους τρεις υποψηφίους: την μπλαιρική Κεντάλ και τους παθολογικά κεντρώους Κούπερ και Μπένρχαμ. Μάλιστα, μέχρι και η ίδια υποψηφιότητά του ήταν αβέβαιη μέχρι την τελευταία στιγμή, καθώς ο Κόρμπυν κατάφερε με δυσκολία να μαζέψει τις απαραίτητες υπογραφές (35) από βουλευτές του κόμματός του, όπως απαιτείται από την εσωκομματική διαδικασία, για να μπορέσει να είναι κανείς υποψήφιος. Συνέχεια ανάγνωσης

Μ. Βρετανία: Πώς ένας σοσιαλιστής μπορεί να αλλάξει το πολιτικό τοπίο

Standard

της Μαρίνας Πρεντουλή

Προκειμένου να καταλάβει κανείς τη σημασία της υποψηφιότητας του Τζέρεμυ Κόρμπυν για τη βρετανική πολιτική σκηνή,  πρέπει να ανατρέξει στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν οι Εργατικοί σημείωσαν τη μεγαλύτερη μεταστροφή προς τα αριστερά, με ηγέτη τον Μάικλ Φουτ   και αρχηγό της αριστερής πτέρυγας του κόμματος τον Τόνυ Μπεν. Ήταν, ταυτόχρονα, η περίοδος που το κόμμα βίωσε τις μεγαλύτερες εκλογικές ήττες και η Θάτσερ, παντοδύναμη, εγκαθίδρυσε τον νεοφιλελευθερισμό ως  κυρίαρχη πολιτική λογική που ακόμα και σήμερα μαστίζει όχι μόνο τη Βρετανία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. [1]

Τις συνέπειες της τότε αριστερής στροφής των Εργατικών υπαινίσσονται πολλά δημοσιεύματα, όταν, λ.χ., αναφέρουν ότι μια εκλογή Κόρμπυν στην ηγεσία των Εργατικών θα οδηγούσε σε αποχώρηση των μεγαλοδωρητών του κόμματος ή και σε πιθανή διάσπαση (Andrew Sparrow, The Guardian, 24.7.2015). Μια ανάλογη διάσπαση των Εργατικών το 1981 οδήγησε στη δημιουργία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDP) που αργότερα ενώθηκε με τους Φιλελεύθερους, δημιουργώντας το 1988 τους σημερινούς Φιλελεύθερους-Δημοκράτες. Οι αναφορές δεν είναι τυχαίες: αποτελούν οργανικό κομμάτι μιας αντίληψης που έχει ηγεμονεύσει στο Εργατικό Κόμμα, σύμφωνα με την οποία οι πιο ριζοσπαστικές/σοσιαλιστικές προγραμματικές δηλώσεις δεν οδηγούν σε εκλογικές νίκες και η ανάδειξη Εργατικής κυβέρνησης είναι πιο σημαντική από το πρόγραμμά της.

Αυτή η αντίληψη αρνείται να αναγνωρίσει την κινηματική δράση από τα κάτω ως αναγκαίο φορέα μετασχηματισμού της κοινωνίας προς μια πιο δίκαιη, συμμετοχική και ριζοσπαστική δημοκρατία. Η λογική της πάση θυσία εκλογικής νίκης καθοδηγούσε τους Εργατικούς το 1997, όταν ο Μπλερ ήρθε στην εξουσία με ένα πρόγραμμα στα όρια του νεοφιλελευθερισμού. Με την ίδια λογική, ο Τ. Μπλερ επέστρεψε στις οθόνες μας πριν λίγες μέρες για να μας ανακοινώσει, πάντα ως ηγετική φυσιογνωμία των Εργατικών, ότι όσων η καρδιά είναι με τον Κόρμπυν, θα πρέπει να κάνουν μεταμόσχευση (!). Συνέχεια ανάγνωσης