Η ΕΡΤ είναι ένα «πιάτο» που τρώγεται κρύο

Standard

Η επιστροφή ενός συμβόλου 

της Σόνιας Χαϊμαντά 

Πρετ-α-πορτέ κοστούμι για την ΕΡΤ έκοψε και έραψε η κυβέρνηση, με το βλέμμα στην ελληνική κοινωνία, η οποία αγάπησε –σχεδόν λάτρεψε και πένθησε– τη δημόσια ραδιοτηλεόραση… μετά θάνατον, όπως συνηθίζεται στη χώρα μας.

Διεγείροντας το συλλογικό ασυνείδητο με μια επίφαση νεκρανάστασης, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στον έλληνα πολίτη αυτό που του στέρησαν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ: όχι μόνο τη δημόσια ραδιοτηλεόρασή του –που είχε από μόνη της απαξιωθεί– αλλά κυρίως την αξιοπρέπειά του και, συνολικότερα, τα αγαθά της δημοκρατίας.

Έργο του Έντουαρντ Μακ Γκόουαν (από το μπλογκ: underplot.tumblr.com)

Έργο του Έντουαρντ Μακ Γκόουαν (από το μπλογκ: underplot.tumblr.com)

Η ανασύσταση της ΕΡΤ θεραπεύει, σχεδόν μεμιάς, την ψυχοπαθολογία της κυβέρνησης Σαμαρά με τις κρατικές παρεμβάσεις στο ενημερωτικό πρόγραμμα, τη λογοκρισία, την αδιαφάνεια και τις εξόφθαλμες σπατάλες. Το νομοσχέδιο, παρότι ράβεται πάνω στα μπαλώματα του μορφώματος της ΝΕΡΙΤ, είναι ικανό να επουλώσει τις πληγές της βίαιης αναστολής λειτουργίας. Έχει τη δύναμη να φωτίσει το «μαύρο» του (συναδέλφου!) Κεδίκογλου, να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη και, βέβαια, να δικαιώσει τους 2.000 και πλέον εργαζόμενους που καρατομήθηκαν με το δόγμα του σοκ την 12η Ιουνίου 2013. Συνέχεια ανάγνωσης

ΕΡΤ: Πέρα από τη συγκίνηση και τη χαρά

Standard

της Μαριλένας Κατσίμη

Όταν, πριν σχεδόν δύο χρόνια, η (τότε) κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, οι εργαζόμενοι, μέσα στην αγανάκτηση και την οδύνη μας, ξεκινήσαμε έναν δημιουργικό αγώνα, με τη βοήθεια του κόσμου, για τη δημιουργία μιας νέας ΕΡΤ. Ένας αγώνας που συνεχίζεται από μια ομάδα πρώην εργαζόμενων και αλληλέγγυων μέχρι τώρα.

Σήμερα, που η (τωρινή) κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει την ΕΡΤ, μέσα στη συγκίνηση και τη χαρά, δεν μπορούμε να μη σκεφτόμαστε το «μετά», καθώς από αυτό θα κριθούνε (και θα κριθούμε) όλοι.

Πάμπλο Πικάκο, «Ένα κορίτσι βοηθάει τον Μινώταυρο», 1906

Πάμπλο Πικάκο, «Ένα κορίτσι βοηθάει τον Μινώταυρο», 1906

Ας μην ξεχνάμε ότι αν, παρά το πραξικοπηματικό κλείσιμο, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου κατάφερνε να φτιάξει μια κανονική δημόσια τηλεόραση, τα πράγματα θα ήταν τώρα πιο σύνθετα. Αντίθετα, η βαθιά απαξίωση στην οποία βυθίστηκε εξαρχής η διάδοχος κατάσταση καθιστά σήμερα ακόμα πιο επιτακτική την απόφαση να ανοίξει η ΕΡΤ, ως εμβληματικό μέτρο αποκατάστασης — όχι τόσο για εμάς τους εργαζόμενους, αλλά για τη δημοκρατία.

Γιατί η ΕΡΤ; Σίγουρα η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερους γιατρούς και δασκάλους από ό,τι δημοσιογράφους. Όμως χρειάζεται και δημοσιογράφους που να μπορούν ανεπηρέαστοι, χωρίς τον φόβο της απόλυσης, να λένε αυτό που πιστεύουν, τηρώντας βασικούς κανόνες δεοντολογίας. Η κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει την ΕΡΤ — και το κάνει με συνέπεια. Είναι μια απόφαση διόλου εύκολη, που τιμάει την κυβέρνηση — δεν ξέρω ποια άλλη κυβέρνηση θα το έκανε… Νιώθω λοιπόν μεγάλη χαρά και αισθάνομαι δικαιωμένη, και ως απολυμένη εργαζόμενη, αλλά πάνω απ’ όλα ως πολίτης. Όχι στο όνομα μιας συντεχνιακής αντίληψης, αλλά για να γιατρέψουμε μια από τις μεγαλύτερες πληγές που άνοιξε στην ελληνική δημοκρατία, τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Συνέχεια ανάγνωσης