Ο δοσιλογισμός του θανάτου

Standard

 

Η διάταξη Λοβέρδου και οι ένθερμοι θιασώτες της

 του Δημήτρη Παπανικολάου

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό»

Ο πονηρός πολιτευτής μπορεί, για όσα πολύ τιτιβίζει, πολλά να μη γνωρίζει· όμως, από τη δύναμη των εύκολων συμβολισμών όλο και κάτι ξέρει. Το αξίωμα επιβεβαιώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα όταν ο νέος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, σε μια από τις πρώτες αποφάσεις που υπέγραψε στη νέα του θέση, επανέφερε σε ισχύ την υπουργική απόφαση «για τον περιορισμό της διάδοσης Λοιμωδών Νοσημάτων», γνωστή πλέον και ως «διάταξη Λοβέρδου».

Πρόκειται για τη διαβόητη διάταξη στη βάση της οποίας διαπομπεύθηκαν τόσες συμπολίτισσές μας πριν από έναν χρόνο, αυτές οι γυναίκες που καταβροχθίσθηκαν από τα media ως «ιερόδουλες φορείς του AIDS», ταλαιπωρήθηκαν στις φυλακές και σύρθηκαν στα δικαστήρια, αν και εντέλει αθωώνονται, η μια μετά την άλλη — κάτι που δεν καλύφθηκε από τα τόσο πρόθυμα κανάλια. Συνέχεια ανάγνωσης

Μεταξύ υποκρισίας και παρανομίας

Standard

Υγειονομική Διάταξη «Λοβέρδου-Άδωνι»

του Βαγγέλη Μάλλιου

Χένρι Μουρ, «Δύο όρθιες μορφές», 1949

Χένρι Μουρ, «Δύο όρθιες μορφές», 1949

Μια από τις πρώτες κινήσεις του Άδωνι Γεωργιάδη, με την ιδιότητά του ως υπουργού Υγείας, ήταν η επαναφορά της Υγειονομικής Διάταξης 39α/2012  για τον «περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» που είχε εκδώσει την 1.4.2012 ο Ανδρέας Λοβέρδος (ΦΕΚ Β΄ 1002) και την οποία είχε εντωμεταξύ καταργήσει η πρώην υφυπουργός Υγείας Φωτεινή Σκοπούλη (Υ.Α. 39728/30.4.2013, ΦΕΚ Β΄ 1085). Η Υγειονομική Διάταξη ορίζει ποια είναι τα νοσήματα που μπορεί να αποτελέσουν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία και πώς ελέγχονται. Για τα νοσήματα αυτά, δίνεται, μεταξύ άλλων, η δυνατότητα υποχρεωτικής υγειονομικής εξέτασης, νοσηλείας και θεραπευτικής αγωγής του ασθενούς.

Η συγκεκριμένη Υγειονομική Διάταξη είχε κατηγορηθεί ότι, με το πρόσχημα του περιορισμού της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων, αφενός μεν περιόριζε ανεπίτρεπτα σειρά θεμελιωδών δικαιωμάτων, αφετέρου δε ότι στοχοποιούσε τους χρήστες ναρκωτικών, τα εκδιδόμενα άτομα και τους μετανάστες. Είναι δικαιολογημένοι όμως, οι εν λόγω φόβοι; Η απάντηση είναι σαφώς καταφατική. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο συνεχιζόμενος εξευτελισμός των οροθετικών γυναικών και του δικαίου

Standard

ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

(αναδημοσίευση από το RedNotebook, http://rnbnet.gr/details.php?id=6481)

του Στρατή Μπουρνάζου

Η είδηση ότι ο Αντώνης Ρουπακιώτης ανέλαβε το Υπουργείο Δικαιοσύνης γέμισε πολλούς με την προσδοκία ότι κάποια πράγματα μπορούν να αλλάξουν, επί το δικαιότερο και ανθρωπινότερο, στο δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα της χώρας. Παρόλο που προσωπικά είμαι μάλλον σκεπτικός με μια τέτοια  οπτική,[1] δεν μπορούσα να τους αδικήσω. Ο Α. Ρουπακιώτης, εκτός από μαχόμενος εργατολόγος, υπήρξε, σε διάφορα πόστα (όπως του προέδρου του ΔΣΑ και του μέλους της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων) ένας φωτισμένος νομικός, ένας ευρωπαϊστής αριστερός προσηλωμένος στις αρχές του κράτους δικαίου. Και οι πρώτες δηλώσεις του ως υπουργού, για την ανάγκη αποκατάστασης των συλλογικών συμβάσεων ή  την κατάσταση των φυλακών, ενίσχυαν τέτοιες προσδοκίες

Φράνσις Μπέικον, «Τρεις σπουδές για ένα πορτρέτο του Λούσιαν Φρόυντ»

Μ’ αυτά τα δεδομένα, μπορούσαμε να στοιχηματίσουμε ότι είχε έρθει επιτέλους η ώρα, στην τρομακτική ιστορία της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών, η ελληνική πολιτεία να δείξει μια κάποια μεταμέλεια. Συνέτεινε σε αυτό και το ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης εξέφρασε το ενδιαφέρον του για το ζήτημα, στην Επιτροπή Αλληλεγγύης που τον είχε επισκεφθεί. Έτσι, την Παρασκευή το πρωί, στη Βουλή, περιμέναμε τη θετική ανταπόκρισή του στη σχετική ερώτηση της βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλικής Κατριβάνου. Ήμασταν βέβαιοι. Κακώς όμως. Η ζωή επιφυλάσσει εκπλήξεις. Αντί του υπουργού εμφανίστηκε ο υφυπουργός. Ωστόσο, η έκπληξη, ή μάλλον η κατάπληξη, προήλθε όχι από την παρουσία αλλά από τα λεγόμενα του υφυπουργού Κ. Καργκούνη. Δεν θα σταθώ στο σημείο της ομιλίας όπου υποστήριξε ότι οι συνθήκες κράτησης των οροθετικών γυναικών βελτιώθηκαν σοβαρά. Όχι επειδή το πιστεύω: η πείρα  με έχει κάνει να δυσπιστώ σε τέτοιες υπουργικές και υφυπουργικές διαβεβαιώσεις και να δίνω πολύ μεγαλύτερη βάση σε όσα καταγγέλλει η Επιτροπή Αλληλεγγύης και οι δικηγόροι των κρατούμενων. Αλλά, καθώς κάποια λιγοστά έγιναν, καταλαβαίνω πως ο κάθε αρμόδιος πρέπει να εμφανίσει μια  κάπως ωραιοποιημένη εικόνα, να πει ότι κάτι έκανε –  και ίσως μάλιστα να γίνει κάτι ακόμα μετά τη δημοσιοποίηση του ζητήματος. Ούτε θέλω να σταθώ στη φαιδρή τοποθέτηση του Κ. Καραγκούνη ότι οι κρατούμενες λαμβάνουν «πολύτιμη ψυχοκοινωνική υποστήριξη», αφού… τις επισκέπτεται τακτικά η Επιτροπή Αλληλεγύης: το ισοδύναμο θα ήταν στις διαμαρτυρίες για την  κακή ποιότητα της σίτισης σε ένα κέντρο νεοσυλλέκτων ο στρατοπεδάρχης να απαντούσε ότι το ζήτημα έχει αντιμετωπιστεί με τα ταπεράκια που κουβαλάνε οι μαμάδες των φαντάρων στα επισκεπτήρια. Συνέχεια ανάγνωσης

Οροθετικές γυναίκες ή, μήπως, οροθετικοί λόγοι;

Standard

ΔΙΑΦΟΡΙΔΙΑ- ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

της Αγγέλικας Ψαρρά

Λόβις Κόρινθ, «Η αρπαγή των γυναικών», 1904

Είναι αλήθεια ότι δεν απομένουν να ειπωθούν και πολλά για την αδιανόητη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών που παρακολουθήσαμε να κλείνει πανηγυρικά –όσο και συμβολικά– την προεκλογική εκστρατεία βασικών στελεχών της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Παραμένει, ωστόσο, ένα κρίσιμο ζήτημα στο οποίο θα ήθελα να σταθώ: φοβούμαι πως η καταγγελία του συγκεκριμένου γεγονότος δεν αρκεί, αν δεν συνοδεύεται από μια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης των συμφραζομένων που το κατέστησαν δυνατό — και, το χειρότερο, πολιτικά αποδοτικό. Εξηγούμαι: παρά τον πράγματι εξωφρενικό χαρακτήρα της, η διαπόμπευση δεν πρέπει να προσληφθεί ως προϊόν στιγμιαίας έμπνευσης κάποιου άρρωστου υπουργικού εγκεφάλου. Θα έλεγα ότι υπήρξε η συμπύκνωση πολιτικών για το κέντρο της Αθήνας που προηγήθηκαν, η οποία ήρθε να προστεθεί σε σειρά ομοειδών κινήσεων, εξίσου προεκλογικών. Προεκλογικό θέαμα που «απέδωσε»: οι υπουργοί που το σκηνοθέτησαν διασώθηκαν, παρά τη συντριβή του κόμματός τους στη Β΄ περιφέρεια της Αθήνας.

Δεν πρέπει έτσι να αποσυνδέσουμε τις ανατριχιαστικές εικόνες που παρακολουθήσαμε από τους λόγους που επιστρατεύονται για να τις νομιμοποιήσουν: ότι, δηλαδή, οι «αλλοδαπές ιερόδουλες φορείς του AIDS» συνιστούν απειλή για την ελληνική κοινωνία, καθώς το πρόβλημα «ξέφυγε από το γκέτο» και πλέον «μολύνει τις ελληνικές οικογένειες». Κι ας μην υποτιμήσουμε την εμβέλεια των ισχυρισμών αυτών του όποιου Α. Λοβέρδου. Της ιδέας, για παράδειγμα, ότι η δημόσια υγεία είναι μια έννοια που προϋποθέτει αποκλεισμούς, ότι αφορά αποκλειστικά τους εκτός «γκέτο» αυτόχθονες. Συνέχεια ανάγνωσης

Για τις οροθετικές ξανά

Standard

του Χρυσοβαλάντη Παπαθανασίου

Με το ζήτημα της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών είχαμε ασχοληθεί στο φύλλο της 6ης Μαΐου. Η υπόθεση είναι εξαιρετικά σοβαρή και δεν επιτρέπεται να ξεχαστεί μέσα στον κυκεώνα των πολιτικών εξελίξεων. Ήδη υπάρχουν επιμέρους ομάδες που ασχολούνται με το ζήτημα, συγκροτείται δε και επιτροπή αλληλεγγύης στις γυναίκες αυτές. Σε αυτή την κατεύθυνση, αναδημοσιεύουμε σήμερα απόσπασμα από μια επιστολή που έφτασε στα χέρια μας, προς το διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ). Το κείμενο είναι κατά τούτο σημαντικό, γιατί αφενός προέρχεται από επιστημονικό συνεργάτη της ΕΣΔΥ και αφετέρου θίγει το ζήτημα των ευθυνών του ΚΕΕΛΠΝΟ.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Έργο του Έγκον Σίλε

[…] Η συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, εμπεριέχει και τη διάσταση του φύλου και θυμίζει τη γνωστή ιστορία της πονηρής Εύας που εξαπάτησε τον αθώο και αδαή Αδάμ και εξαιτίας της εκδιώχθηκε το ανθρώπινο ον από τον Παράδεισο. Μόνο που στην περίπτωσή μας ο Αδάμ όχι μόνο γνώριζε τον κίνδυνο, αλλά τον επιδίωκε συστηματικά, σύμφωνα με το κυρίαρχο ελληνικό πρότυπο του «αληθινού άνδρα». Ποιος, αλήθεια, πιστεύει ότι οι πελάτες δεν είχαν πληροφόρηση για τον HIV; Κι όμως, ενώ ήταν εκείνοι που επιδίωξαν να έχουν μια σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη, προσφέροντας μεγαλύτερο χρηματικό αντίτιμο, παρουσιάζονται ως θύματα. Κανείς δεν μιλά για τα θύματα του trafficking, για τις απάνθρωπες συνθήκες και το εξαντλητικό ωράριο εργασίας γυναικών και κοριτσιών σε οίκους ανοχής που βρίσκονται υπό τον έλεγχο οργανωμένων συμμοριών και τον καταναγκασμό των γυναικών/κοριτσιών αυτών να έρχονται σε επαφή με πελάτες χωρίς προφύλαξη, προκειμένου ο μαστροπός να αυξήσει το κέρδος του. Το απόστημα δεν σπάει με τη διαπόμπευση θυμάτων που παρουσιάζονται ως το «απόλυτο κακό», αλλά με την εκδίωξη των αληθινών θυτών.

Το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και το αρμόδιο όργανο, το ΚΕΕΛΠΝΟ, οφείλουν να δώσουν άμεσα στη δημοσιότητα (στο πλαίσιο της διαφάνειας) αναλυτικό κατάλογο με όλες τις δράσεις για την πρόληψη του AIDS από την ημερομηνία σύστασης του οργανισμού μέχρι σήμερα. Πρέπει ο ελληνικός λαός να πληροφορηθεί για το τι ακριβώς έπραξε το Κράτος για τον έλεγχο της επιδημίας του AIDS στο γενικό πληθυσμό και τις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες.

Ως λειτουργοί της δημόσιας υγείας έχουμε ΧΡΕΟΣ να πάρουμε θέση –συλλογικά και ατομικά– απέναντι στο «πραξικόπημα» κατά της δημοκρατίας της υγείας, που συνέβη στην Αθήνα στις 28.4.2012…

Ο Χρυσοβαλάντης Παπαθανασίου είναι διδάκτωρ Κοινωνικής Ψυχολογίας της Υγείας, εξωτερικός επιστημονικός συνεργάτης Τομέα Κοινωνιολογίας ΕΣΔΥ