Ας βασιλεύει ο αχρείος Νετανιάχου, φτάνει να έχουμε άρτο και θεάματα

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-3

του Ρόι Ισάκοβιτς

Η κάλπη τα είπε όλα: οι Ισραηλινοί δεν ενδιαφέρονται αν ο πρωθυπουργός τους κατατρέχει το Ιράν, προσβάλλει τον Μπάρακ Ομπάμα και εγγυάται την απόλυτη παράλυση σε ό,τι αφορά το Παλαιστινιακό· φτάνει να τους εξασφαλίζει την καλή ζωή.

Περίπου 1.900 χρόνια πριν, ο σατιρικός ποιητής Γιουβενάλης αποδοκίμαζε την αδιαφορία των πολιτών της αυτοκρατορικής Ρώμης για τα κοινά, λέγοντας πως ο λαός ενδιαφερόταν πια μόνο «για άρτο και θεάματα», δηλαδή για το φαγητό και τη διασκέδασή του.

ShowImageΟ λαός του αποικιοκρατικού Ισραήλ δεν διαφέρει και πολύ. Το μήνυμα που εξέπεμψε στις εκλογές της Τρίτης ήταν ότι είναι πρόθυμος να δεχτεί την επιθετική ακροδεξιά πολιτική του Μπενιαμίν Νετανιάχου –την απόρριψη των Παλαιστινίων, την επιθετικότητα προς το Ιράν, την περιφρόνηση προς τους ντόπιους Άραβες και την αδιαφορία για την εκ Δύσεως κριτική– χωρίς καμία αντίρρηση, και ότι θέλει μονάχα ένα πράγμα για αντάλλαγμα: άρτο και θεάματα. Θέλει φτηνότερη κατοικία, φτηνότερη τροφή και αρκετά χρήματα για να αισθάνεται ότι ζει την καλή ζωή. Κι αυτό είναι ακριβώς που σκοπεύει να του δώσει ο Νετανιάχου.

Κρίνοντας από τον λόγο που εκφώνησε σε ακτιβιστές του Λικούντ λίγο μετά την ανακοίνωση των exit polls την Τρίτη, ο Νετανιάχου έπιασε το μήνυμα του κόσμου. Έχοντας εξασφαλίσει επτά επιπλέον αναπάντεχες έδρες, ο ξενοφοβικός που μόλις λίγες ώρες νωρίτερα έσταζε χολή και πίκρα, ήταν πια όλος αγάπη και γεναιοδωρία. Μίλησε για προσιτή κατοικία, κοινωνική πρόνοια και αλληλοβοήθεια –λέξεις που δεν είχε ξεστομίσει ούτε για αστείο κατά την προηγούμενη θητεία του.

Οι δυσοίωνες προβλέψεις για το κόμμα του, το Λικούντ, την τελευταία εβδομάδα των δημοσκοπήσεων είχαν τρομάξει τον Νετανιάχου, ο οποίος αντέδρασε  όπως συνήθως: με μια εμπάθεια, μια μοχθηρότητα και έναν ρατσισμό που θα θεωρούνταν απαράδεκτα σε οποιαδήποτε  άλλη δυτική χώρα.

Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Οι ελέφαντες δεν μπορούν να πετάξουν, και μια ακροδεξιά χώρα δεν μπορεί να εκλέξει μια προοδευτική και ανοιχτόμυαλη κυβέρνηση.

Δημοκρατία είναι όταν η πλειοψηφία του λαού εκλέγει την κυβέρνηση της αρεσκείας της — και αυτή είναι αναμφίβολα η περίπτωσή μας. Το Ισραήλ θα έχει την κυβέρνηση που αντικρίζει κάθε πρωί στον καθρέφτη: άσχημη αλλά οικεία, φυλετική αλλά κοσμοπολίτικη, καθόλου ανεκτική για τους άλλους αλλά εξαιρετικά επιεική με την ίδια, υπερευαίσθητη, ευέξαπτη και φαρισαϊκή.

Το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για τη νέα κυβέρνηση είναι πως δεν θα είναι κάτι άγνωστο. Δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι είναι το Ισραήλ και ποιος είναι ο ηγέτης του. Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Ο Νετανιάχου αξίζει στον ισραηλινό λαό, και αυτός ο λαός αξίζει στον Νετανιάχου

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-1

του Γκιντεόν Λεβύ

Τα πρώτα συμπεράσματα που προέκυψαν μόλις λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση των exit polls ήταν ιδιαίτερα αποθαρρυντικά: Ο λαός αυτός πρέπει να αλλάξει. Όχι εκλογές για την ηγεσία της χώρας, αλλά γενικές εκλογές για να επιλέξουμε έναν νέο ισραηλινό λαό — αμέσως. Η χώρα το χρειάζεται επειγόντως. Δεν μπορούμε να αντέξουμε άλλη μια θητεία του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Εάν μετά από έξι χρόνια χαμένα, αν μετά από έξι χρόνια σποράς του φόβου,  του άγχους, του μίσους και της απελπισίας αυτή είναι η επιλογή του λαού, τότε έχουμε πράγματι ένα πολύ άρρωστο λαό

??????????????????Την Τρίτη τέθηκαν οι βάσεις για το επερχόμενο κράτος-απαρτχάιντ. Αν ο Νετανιάχου καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση σύμφωνη με το πνεύμα του, τότε η λύση των δύο κρατών θα ταφεί οριστικά και ο αγώνας για το χαρακτήρα ενός δι-εθνικού κράτους θα αρχίσει. Αν ο Νετανιάχου είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, το Ισραήλ έχει πάρει διαζύγιο όχι μόνο από την ειρηνευτική διαδικασία, αλλά και από ολόκληρο τον κόσμο. Άντε κουρέψου αγαπητέ κόσμε, καλύτερα μόνοι μας. Μην μας ενοχλείτε, κοιμόμαστε και αγαπάμε τον Νετανιάχου. Οι Παλαιστίνιοι μπορούν να ζεσταίνουν τους πάγκους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, το μποϊκοτάζ στο Ισραήλ μπορεί να συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς και η Γάζα μπορεί να περιμένει την επόμενη βάρβαρη επίθεση από τον ισραηλινό στρατό.

Ο Νετανιάχου απειλεί να ξεπεράσει τον Δαβίδ Μπεν Γκουριόν στη θέση του μακροβιότερου ηγέτη του Ισραήλ. Είναι ήδη στη δεύτερη θέση, και όμως δυσκολεύομαι να σκεφτώ ένα σημαντικό επίτευγμά του. Αντίθετα, ο κατάλογος των καταστροφών που έχει προκαλέσει είναι μεγάλος. Αλλά αυτός είναι ο εκλεκτός του λαού — ή έστω ενός μεγάλου μέρος του. Η επιλογή αυτή πρέπει να γίνει σεβαστή, έστω και αν αυτό καθιστά δύσκολο το να ελπίζουμε σε κάτι καλό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι το ότι άλλη μια θητεία Νετανιάχου θα παρακινήσει τον κόσμο να δράσει. Η πιθανότητα αυτή είναι η μόνη καταφυγή μας.

Η Αριστερά και η Γάζα

Standard

«Αχ να ’τανε ο ουρανός αληθινός»

(μου λέει κάποιος που περνά ανάμεσα από δυο οβίδες)

Μαχμούντ Νταρουίς

 

του Γιώργου Γιαννακόπουλου

Χαρακτικό του Λώρενς Χάυντ, από το λεύκωμα «Σταυρός του Νότου», 1951

Διανοούμενοι και σχολιαστές, προοδευτικοί και φιλελεύθεροι, του χώρου της «ευθύνης», διαμαρτύρονται συχνά ότι η υποστήριξη της καθ’ ημάς Αριστεράς στον αγώνα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία είναι εργαλειακή και μονομερής: αποσιωπά το κακό που προκαλείται στο Ισραήλ, υποβαθμίζει τη σημασία άλλων σημαντικών περιφερειακών διενέξεων. Διερωτώνται: Πώς γίνεται να βγαίνουν στους δρόμους όταν πέφτουν βόμβες στη Γάζα και όχι όταν σκοτώνονται γυναικόπαιδα στο Ισραήλ; Γιατί η πορεία του Πολυτεχνείου πορεύθηκε μόνο στην ισραηλινή πρεσβεία και δεν πέρασε και από την πρεσβεία της Συρίας;

 Ορισμένοι θέτουν αυτή τη «μονομέρεια» της Αριστεράς, τονίζοντας την ανάγκη διεύρυνσης του αριστερού διεθνισμού και αλληλεγγύης. Όχι μόνο θεμιτό, αλλά και επιτακτικό. Οι περισσότεροι, όμως, την ανάγουν σε μια ιδιότυπη ιδεολογική πρόσμιξη στοιχείων εθνολαϊκισμού, αντιαμερικανισμού και αντισημιτισμού. Τέλος, δεν λείπουν και οι θεωρίες συνωμοσίας, πασπαλισμένες με ισχυρές δόσεις ψυχροπολεμικής ρητορείας, προερχόμενες μάλιστα από πολιτικούς χώρους που δηλώνουν εραστές του Ορθού Λόγου. Μια τελευταία τέτοια θεωρία θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιεί αντιρατσιστικές οργανώσεις για να προωθήσει ένα μέτωπο με τους ισλαμοφασίστες της Ανατολής ενάντια στις ανοικτές κοινωνίες της Δύσης (Τάκης Μίχας στο protagon: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18989). Συνέχεια ανάγνωσης

«Μ’ έναν τριγωνικό στόχο στο πρόσωπο»

Standard

ΑΝΤΙΚΛΙΜΑΚΑ

του Κώστα Αθανασίου

Έργο του Ρόι Λιχτενστάιν

«Ο Όφερ ζήτησε από τον Άνταμ να του εξηγήσει κάτι σχετικό με τη διαδικασία σύλληψης ενός υπόπτου, φωνάζεις τρεις φορές, στα αραβικά και στα εβραϊκά, ακίνητος, τις ει, και μετά τρεις φορές, ακίνητος ή πυροβολώ […]. Και μετά πυροβολείς».

Τις τελευταίες μέρες, αυτή η «επίσημη» διαδικασία προειδοποίησης του ισραηλινού στρατού προς τους «υπόπτους» αποδείχτηκε για άλλη μια φορά μύθος ή πολυτέλεια, καθώς οι Ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν κατά δεκάδες Παλαιστίνιους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για τη διαιωνιζόμενη κατοχή των εδαφών τους από το Ισραήλ. Είναι προφανές πως για τους Ισραηλινούς στρατιώτες «οι Άραβες βαδίζουν μ’ έναν τριγωνικό στόχο πάνω στο πρόσωπο, όπως στις ασκήσεις». Άλλωστε, η επίσημη απάντηση για τις νέες σφαγές ήταν αποστομωτική: οι διαδηλωτές ήταν «ριζοσπαστικά στοιχεία».

Η περιγραφή της σύλληψης του υπόπτου προέρχεται από το βιβλίο Στο τέλος της γης, του Νταβίντ Γκρόσμαν (μτφ. Λουίζα Μιζάν, εκδ. Καστανιώτη). Το βιβλίο συνδέεται με ένα τραγικό για τον Γκρόσμαν γεγονός καθώς, όταν το έγραφε, ο γιος του σκοτώθηκε στον δεύτερο πόλεμο του Λιβάνου (Αύγουστος 2006), έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του στα Κατεχόμενα.

Όταν, το 1972, ο Γιτζάκ Λαόρ κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στα Κατεχόμενα, αρνήθηκε. Ο Λαόρ είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος (πολλά κείμενά του δημοσιεύονται στη Χααρέτζ) και εκδότης λογοτεχνικού περιοδικού. Ο Γιτζάκ Λαόρ οδήγησε την Επιτροπή Λογοκρισίας στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, πετυχαίνοντας τη μερική άρση της λογοκρισίας στα θεατρικά έργα. Το 1990, ο τότε πρωθυπουργός Γιτζάκ Σαμίρ αρνήθηκε να υπογράψει την απονομή του Βραβείου Ποίησης στον Λαόρ. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο του Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού: Οι «συγγραφείς της ειρήνης» στο Ισραήλ (μτφ. Σάββας Μιχαήλ, πρόλογος Ζοζέ Σαραμάγκου, εκδ. Άγρα), στο οποίο ο Λαόρ αντιπαρατίθεται (ανηλεώς) με την τριάδα των Ισραηλινών συγγραφέων Άμος Οζ, Α.Μπ. Γιεοσούα και Νταβίντ Γκρόσμαν (λιγότερο), κυρίως όμως με την εικόνα που διαμορφώνεται γι’ αυτούς στις ευρωπαϊκές χώρες και τη χρήση της εικόνας αυτής από τους ιδεολογικούς (και άλλους) μηχανισμούς του Ισραήλ. Συνέχεια ανάγνωσης

Μια νέα ιστορική περίοδος για τον αραβικό κόσμο

Standard

συνέντευξη του Ναγίεφ Χαουάτμι στον Κώστα Ήσυχο

 

Από την εξέγερση στην Αίγυπτο

Με τον σ. Ν. Χαουάτμι, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, ακούραστο σύντροφο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πρόσφατη επίσκεψη του ΣΥΝ στην Ιορδανία και τη Συρία, συναντηθήκαμε στα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης, σε ένα ήσυχο προάστιο της Δαμασκού, κοντά στο ιστορικό της κέντρο. Ο φρουρός, ένας νεαρός Παλαιστίνιος σε ένα παραδοσιακό κουβούκλιο φύλαξης με την παλαιστινιακή μαντίλα και το καλάσνικοφ στον ώμο, μου σφίγγει το χέρι, λέγοντας στα αραβικά: «Καλώς ήρθες, σύντροφε». Προχωράμε στην αίθουσα όπου θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση. Πίσω από το γραφείο, πάνω από είκοσι φωτογραφίες στελεχών της οργάνωσης που έχουν σκοτωθεί σε μάχες στα κατεχόμενα, αλλά και στο εξωτερικό από τη Μoσάντ. Μου εξιστορούν με λίγα λόγια την ιστορία του καθενός.

Ο σ. Χαουάτμι, μια μεγάλη προσωπικότητα της αραβικής και της παγκόσμιας Αριστεράς του 20ού αιώνα, μπαίνει στο γραφείο χαμογελαστός, με αγκαλιάζει και με καλοσωρίζει σε άψογα αγγλικά. Μου μιλά με θαυμασμό για την Ελλάδα, την ιστορία της, τους αγώνες του λαού της, τις διαχρονικές σχέσεις της με τον αραβικό πολιτισμό, ιδιαίτερα τους Παλαιστίνιους. Η κουβέντα μας προχωράει στις επαφές του με ιστορικούς ηγέτες του κομμουνιστικού και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων: της πρώην ΕΣΣΔ, τον Φιντέλ Κάστρο, τον Τσε Γκεβάρα, τον Νάσερ κ.ά.

Κριτικός στα χρόνια του «υπαρκτού», αμετανόητος μαρξιστής και δημοκράτης, από τα 14 του χρόνια στην αντίσταση των Παλαιστινίων, με πολύχρονες φυλακίσεις και τρεις θανατικές καταδίκες σε Ισραήλ και Ιορδανία. Έχει τη σοφία των ανθρώπων που γεύτηκαν τις πικρίες μιας μεγάλης τραγωδίας του λαού τους, ενώ η ματιά του δηλώνει το πείσμα στον αγώνα, την προσήλωση σε μια στάση ζωής. Θεωρεί τον εαυτό του παιδί της Παλαιστίνης, της διασποράς του λαού της, που δεν τα βάζει κάτω, τρεις γενιές μετά τον μεγάλο διωγμό.

Κώστας Ήσυχος

Πώς βλέπετε τις ιστορικές αλλαγές που συντελούνται στον αραβικό κόσμο και ποιες είναι οι επιπτώσεις στο Παλαιστινιακό;

Οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις στην Αίγυπτο, την Τυνήσια, τη Λιβύη, την Υεμένη, το Μπαχρέιν, την Αλγερία, την Ιορδανία, το Μαρόκο, ακόμα και τη Σαουδική Αραβία, μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για μια νέα επαναστατική ιστορική περίοδο. Αυτή η περίοδος βασίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: στη δημοκρατία, στις ιδεολογικές, πολιτικές, κοινωνικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες, σε μια καινούργια φάση της αστικής δημοκρατίας· στην πλήρη ισοτιμία και ισότητα των δυο φύλων· ο τρίτος πυλώνας μπορεί να εμπεριέχει καθοριστικά στοιχεία της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτές οι αλλαγές προκαλούν δομικές ανατροπές στα πιο συντηρητικά και τυραννικά καθεστώτα της ευρύτερης περιοχής μας, και μεγάλους πονοκέφαλους στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και το Ισραήλ. Συνέχεια ανάγνωσης

Η επίθεση στα πλοία βυθίζει το Ισραήλ σε μια θάλασσα ηλιθιότητας

Standard

του Γκιντεόν Λεβί

Χαρακτικό του Λώρενς Χάυντ, από το λεύκωμα "Σταυρός του Νότου", 1951

Δημοσιεύουμε σήμερα αποσπάσματα από τρία κείμενα Ισραηλινών πολιτών που καταδικάζουν τη δολοφονική επίθεση στα πλοία του «Free Gaza». Ακριβώς επειδή προέρχονται από πολίτες του Ισραήλ, έχουν ιδιαίτερη πολιτική και ηθική σημασία. Το κείμενο του δημοσιογράφου Gideon Levi δημοσιεύθηκε στην Ηaaretz (30.5.2010), του ακτιβιστή Yariv Oppenheimer στην Μaariv (31.5.2010), ενώ τα λόγια της δημοσιογράφου Αmira Hass προέρχονται από συνέντευξή της στο αμερικανικό κανάλι «Democracy Now!» Για το ίδιο θέμα, βλ. και τη συνέντευξη του G. Levi στη σημερινή Αυγή, με τίτλο «Το Ισραήλ θα καταλήξει Βόρεια Κορέα».  Τα πλήρη κείμενα είναι προσιτά στους δικτυακούς τόπους: www.haaretz.com, www.peacenow.org.il/site/en/peace.asp?pi=195&fld=694&docid=4675 και http://www.democracynow.org

«Ε»

Η προπαγανδιστική μηχανή του Ισραήλ, απελπισμένη, έχει φτάσει σε επίπεδο παροξυσμού. Διανέμει παντού μενού από τα εστιατόρια της Γάζας, μαζί με ψεύτικες πληροφορίες. Αυτοπαγιδεύεται, δίνοντας  μια μάταια μάχη δημοσίων σχέσεων, που καλύτερα να μην την είχε ξεκινήσει ποτέ. Θέλουν να συνεχίσουν τον αναποτελεσματικό, παράνομο και ανήθικο αποκλεισμό της Γάζας και να μην αφήσουν τα «πλοία της ειρήνης» να φτάσουν εκεί; Δεν υπάρχει τίποτα προς εξήγηση, και σίγουρα κανένας, σε ολόκληρο τον πλανήτη, δεν πρόκειται να αποδεχτεί όλο αυτό τον σωρό εξηγήσεων, ψεμάτων και τακτικών.

Μόνο στο Ισραήλ υπάρχουν άνθρωποι που καταναλώνουν αυτά τα χαλασμένα προϊόντα. Θυμίζοντας τις αρχαίες τελετουργίες πριν από τη μάχη, ο χορός ζητωκραυγάζει, εντελώς σίγουρος. Στρατιώτες στα λευκά είναι έτοιμοι να δράσουν εν ονόματί μας. Κυβερνητικοί εκπρόσωποι εκφωνούν τις παραπλανητικές εξηγήσεις τους εν ονόματί μας. Μια σκηνή γκροτέσκο, με έξοδα δικά μας. Και, στην πραγματικότητα, κανένας από εμάς δεν έχει χαλάσει την παράσταση.

Συνέχεια ανάγνωσης

Η ηθική κατάπτωση του Ισραήλ

Standard

του Γιαρίβ Οπενχάιμερ

Καίτε Κόλλβιτς, "Ο θάνατος και η γυναίκα"

Σίγουρα, ο στόλος που απέπλευσε  την Τουρκία πριν λίγες μέρες κατάφερε να εξοργίσει ακόμα κι εμένα. Εκατοντάδες ακτιβιστές που υποστήριζαν την Χαμάς προκαλώντας το Ισραήλ κατάφωρα. Ούτε μια επικριτική λέξη κατά της κυβέρνησης της Χαμάς, ούτε λέξη για τον Τζιλάντ Σαλίτ ούτε λέξη για για ειρήνη. Παρ’ όλα αυτά, ένα κυρίαρχο κράτος όπως το Ισραήλ δεν μπορεί να αντιμετωπίζει κάθε πράξη διαμαρτυρίας, όσο ακραία ή προκλητική κι αν είναι, σαν τρομοκρατική ενέργεια, που πρέπει να καταλήξει σε  αιματοχυσία. Αντί να χρησιμοποιήσουν τα πλοία για να ανοίξει μια συζήτηση εντός της χώρας σχετικά με την αποτελεσματικότητα της πολιτικής του αποκλεισμού της Γάζας, καθώς και τις ηθικές και πολιτικές συνέπειές της για το Ισραήλ, όλοι οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης επέλεξαν να εστιαστούν σε μια χούφτα ακτιβιστές, αποδίδοντάς τους τον τίτλο της ζωτικής απειλής για την ασφάλεια του Ισραήλ. Από το σημείο αυτό μέχρι την αχρείαστη αιματοχυσία, ο δρόμος ήταν σύντομος.

Το σφάλμα δεν ήταν ούτε των στρατιωτών ούτε των διοικητών τους ούτε των επικεφαλής των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων. Η ισραηλινή κοινωνία στο σύνολό της είναι υπεύθυνη για το ζοφερό αποτέλεσμα της εφόδου στα πλοία διαμαρτυρίας. Η ριζοσπαστικοποίηση της ισραηλινής κοινωνίας αποδίδει καρπούς. Το μήνυμα προς τους στρατιώτες και η αστυνομία είναι κρυστάλλινο: όταν οι Άραβες συμμετέχουν σε κάποια δραστηριότητα, το χέρι αμέσως στην σκανδάλη!

Συνέχεια ανάγνωσης

Ένας αυτοεπιβαλλόμενος αποκλεισμός

Standard

της Αμίρα Χας

Αυτό που γίνεται ολοένα σαφέστερο –νομίζω και σε πολλούς Ισραηλινούς–  είναι ότι εκείνος που βρίσκεται πραγματικά υπό αποκλεισμό δεν είναι η Γάζα και οι Παλαιστίνιοι, αλλά το Ισραήλ: έναν αποκλεισμό που επέβαλε το ίδιο στον εαυτό του, επειδή οι ηγέτες του νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να παραβιάζουν όχι μόνο το διεθνές δίκαιο, αλλά και την κοινή λογική. Είναι ενάντια σε κάθε έννοια κοινής λογικής οιουδήποτε φυσιολογικού ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο, όπως και το να θεωρείς ότι ο Νόαμ Τσόμσκι δεν επιτρέπεται να εισέλθει στη χώρα.

Αυτό είναι το βασικό. Αρχικά, η απόφαση να μην επιτρέψουν στα πλοία  να φτάσουν στη Γάζα, στη συνέχεια η επίθεση εναντίον μη πολεμικών πλοίων και, τέλος, η προσδοκία ότι η διεθνής κοινή γνώμη θα αποδεχτεί την επίθεση που συνέβη σε διεθνή ύδατα — μια ξεκάθαρη πράξη πειρατείας. Και στη συνέχεια οι στρατιώτες  περίμεναν να τους υποδεχθούν στα πλοία, σαν, δεν ξέρω ’γώ τι, επισκέπτες. Δυστυχώς, η ισραηλινή κοινωνία εξακολουθεί να υποστηρίζει την κυβέρνηση σε αυτό το ζήτημα. Η ισραηλινή κοινωνία βρίσκεται υπό αποκλεισμό, τον οποίο η ίδια επέβαλε στον εαυτό της.


Free Free Palestine

Standard

Για να μη γίνει η δική μας ανοχή το συνώνυμο της ενοχής

του Τάσου Κουράκη

Η στρατιωτική κατοχή της Παλαιστίνης από το κράτος του Ισραήλ, της Β. Κύπρου από την Τουρκία, όπως και κάθε κατοχή, αλλά και η εξαθλίωση των λαών, οι γενοκτονίες, οι άνθρωποι που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις ρίζες και το βιος τους –δηλαδή οι οικονομικοί μετανάστες και  πρόσφυγες– δεν αποτελούν εξαιρετικά φαινόμενα ή μη αναμενόμενα γεγονότα στην κοινωνία που ζούμε. Γιατί αυτά τα δεινά είναι σύμφυτα με τον κόσμο της εκμετάλλευσης και με την κοινωνία της αγοράς. Αυτό το ξέρουμε. Συνέχεια ανάγνωσης

Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ: τίποτα και τα πάντα

Standard

του Γιάννη Αλμπάνη

Ο Ναβουχοδονόσορας κυριεύει την Ιερουσαλήμ

Ιερουσαλήμ. ("Χρονικό της Νυρεμβέργης», Morse Library, Beloit College)

Προς το τέλος της ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ «Βασίλειο των ουρανών», και αφού έχει προηγηθεί μια φοβερή σφαγή στη μάχη για τον έλεγχο της Ιερουσαλήμ,  ο σταυροφόρος υπερασπιστής της πόλης Μπάλιαν του Ιμπελίν ρωτάει τον μεγάλο Σαλαντίν τι ακριβώς είναι αυτή η πόλη για την οποία χύθηκε τόσο αίμα. Ο απελευθερωτής της Ιερουσαλήμ απαντάει με ένα σαρδόνιο χαμόγελο: «Τίποτα». Για να προσθέσει μετά από μια μικρή παύση: «Τα πάντα».

Συνέχεια ανάγνωσης