Πλατεία Ταχρίρ: η επιστροφή

Standard

 Για άλλη μια φορά, μέσα στον χρόνο που διανύουμε, η σκέψη και η καρδιά μας βρισκόταν, την περασμένη εβδομάδα, στην Αίγυπτο: στη λαϊκή έκρηξη που πλημμύρισε ξανά την Πλατεία Ταχρίρ, στη βάρβαρη καταστολή και στο πνίξιμο των διαμαρτυριών στο αίμα, που οδήγησε στην παραίτηση της μεταβατικής κυβέρνησης. Με το βλέμμα στις σημερινές εκλογές, δημοσιεύουμε τέσσερα μικρά σχόλια, του Mohamed El Hebeishy (φωτογράφος και δημοσιογράφος, Κάιρο), της Amira Nowaira (καθηγήτρια αγγλικής λογοτεχνίας, Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας), Matthew Cassel (δημοσιογράφος και φωτογράφος, Βηρυτός) και της Sara Khorshid (δημοσιογράφος, Κάιρο). Δημοσιεύθηκαν όλα στην Guardian, στις 21.11.2011.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Η βαρβαρότητα δεν μπορεί πια να πετύχει τίποτα

του Μatthew Cassel

Αφίσα του freestyle, από το flickr

«Ο λαός απαιτεί: Κάτω το καθεστώς!». Αυτό ήταν το σύνθημα που κυριαρχούσε μερικούς μήνες πριν, όταν χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους ζητώντας την απομάκρυνση του προέδρου Χόσνι Μπουμπάρακ. Σήμερα, δέκα περίπου μήνες μετά την πτώση του Μουμπάρακ, οι διαδηλωτές φωνάζουν ακριβώς το ίδιο, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά στο στόχαστρο βρίσκεται το Ανώτατο Συμβούλιο Ενόπλων Δυνάμεων, που έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Φεβρουάριο.

Μεγάλο μέρος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης παρουσιάζει τα όσα συμβαίνουν, στο Κάιρο και αλλού, χρησιμοποιώντας τον όρο «συγκρούσεις», υπαινισσόμενο ότι πρόκειται για δύο ισότιμες πλευρές. Μια τέτοια περιγραφή είναι εντελώς παραπλανητική.

Στην Αίγυπτο έχουμε μια επανάσταση σε εξέλιξη. Από την πρώτη μέρα, το σύμβολο της επανάστασης ήταν οι καθιστικές διαμαρτυρίες στην Πλατεία Ταχρίρ (Πλατεία Ελευθερίας) του Καΐρου. Πριν λίγες μέρες, όταν οι μάζες επέστρεψαν στην Ταχρίρ για να διασφαλίσουν την πορεία της επανάστασης, δέχθηκαν επίθεση. Ωστόσο, αντί να τα παρατήσουν, επιτρέποντας στην εξουσία να καταπατήσει τα δικαιώματά τους, οι διαδηλωτές παρέμειναν σταθεροί και αντεπιτέθηκαν.

Οι επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο δεν θα μπορούσαν να συμβούν εν μια νυκτί· ο μετασχηματισμός των αυταρχικών καθεστώτων σε δημοκρατίες θα πάρει χρόνια να ολοκληρωθεί. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι διαδηλώσεις σε χώρες όπως η Αίγυπτος, η Συρία, η Υεμένη και το Μπαχρέιν (όπου προβλέπονται μαζικές κινητοποιήσεις) θα συνεχιστούν· έως ότου τα κράτη και οι δυνάμεις καταστολής καταλάβουν ότι με τη βαρβαρότητα δεν μπορούν πλέον να πετύχουν τίποτα, αφού είναι πια εντελώς άχρηστη ως μέσο πρόληψης.


Η αστυνομία δρα τόσο βίαια κατόπιν εξουσιοδότησης;

Standard

του Mohamed El Hebeishy

Γιατί ανέλαβαν ξανά δράση οι δυνάμεις καταστολής; Μετά τη διαβόητη μέρα οργής της 28ης Ιανουαρίου, τις τελευταίες τρεις μέρες στην Αίγυπτο σημειώθηκαν οι πιο βίαιες συγκρούσεις ανάμεσα στους διαδηλωτές και τις δυνάμεις ασφαλείας.

Σε αντίθεση με προηγούμενες συγκρούσεις, όπου οι διαδηλώσεις και οι καθιστικές διαμαρτυρίες καταστέλλονταν από στρατιωτικές δυνάμεις, τούτη τη φορά εκείνη που βομβάρδισε με δακρυγόνα τη συγκέντρωση ήταν η αστυνομία — κι αυτό παρόλο που η διαμαρτυρία στρέφονταν πρωτίστως ενάντια στη στρατιωτική χούντα.

Επομένως, η αστυνομία διεξάγει μια μάχη κατόπιν ειδικής εξουσιοδότησης; Στις 28 Ιανουαρίου, οι συγκρούσεις ανάμεσα στους αγανακτισμένους διαδηλωτές και την αστυνομία έληξαν με την επέμβαση του στρατού, με τανκς και οπλισμένα οχήματα που επέβαλαν την τάξη, μια κίνηση που χειροκροτήθηκε από τον λαό που είδε τους στρατιώτες σαν σωτήρες. Οι Αιγύπτιοι διατηρούν μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση για το στρατιωτικό κατεστημένο. Συνέχεια ανάγνωσης

Όσο αυξάνεται η βία τόσο θα αυξάνεται και η οργή

Standard

της Amira Nowaira

Υπάρχει μια έντονη αίσθηση déjà vu σ’ αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Αίγυπτο. Το 1954, οι νεαροί αξιωματικοί της Αιγύπτου προκάλεσαν μακελειό για να δικαιολογήσουν την καταστολή των αντιπολιτευόμενων φωνών και να υπαναχωρήσουν από τις υποσχέσεις τους για δημοκρατία. Τα τρομακτικά γεγονότα των τελευταίων ημερών, στην Πλατεία Ταχρίρ και σε άλλες περιοχές της χώρας, υποδηλώνουν ότι οι ηλικιωμένοι πλέον αιγύπτιοι στρατηγοί μελετάνε ακόμα το ίδιο εγχειρίδιο και ακολουθούν την ίδια στρατηγική.

Πρόκειται για μια στρατηγική την οποία το Ανώτατο Συμβούλιο Ενόπλων Δυνάμεων δοκίμασε αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες, και κατεξοχήν στα γεγονότα του Μασπέρο, στις 9 Οκτωβρίου, όπου μια ειρηνική διαδήλωση Κοπτών αντιμετωπίστηκε με αδιανόητη βιαιότητα και πολύς κόσμος τσαλαπατήθηκε από στρατιωτικά οχήματα. Το μήνυμα που έστειλαν τα γεγονότα του Μασπέρο δεν απευθυνόταν αποκλειστικά στους Κόπτες. Ήταν ένα μήνυμα προς όλους τους Αιγύπτιους, λέγοντάς τους ότι το ΑΣΕΔ δεν θα ανεχόταν την παραμικρή διαφωνία. Ούτε θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει όση δολοφονική βία και αν χρειαζόταν. Συνέχεια ανάγνωσης

Και οι δύο πλευρές έχουν αποτύχει

Standard

της Shara Khorshid

H πλατεία Ταχρίρ επέστρεψε — με τους ήρωές της που παλεύουν με πάθος για την υπόθεση της ελευθερίας, χαρίζοντάς μας ένα διάλειμμα από την εικόνα που κυριαρχεί τους τελευταίους μήνες στα πρωτοσέλιδα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικεντρώνουν όλη την προσοχή τους στους δύο πόλους μιας υπεραπλουστευτικής διχοτομίας. Ο πρώτος είναι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, οι Σαλαφίτες και τα κόμματά τους, που συνήθως αναφέρονται ως «Οι ισλαμιστές», παρόλο που η ισλαμική σκέψη και ο ισλαμικός ακτιβισμός είναι πολύ ευρύτεροι. Ο άλλος πόλος, σύμφωνα με τη γλώσσα των μήντια, είναι το φιλελεύθερο, μη θρησκευτικό και μη στρατιωτικό μπλοκ – μολονότι και οι τρεις όροι παραμένουν ασαφείς και ανακριβείς.

Από την πτώση του Χόσνι Μπουμπάρακ, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι Σαλαφίτες έχουν κολλήσει στο αίτημα της διεξαγωγής εκλογών — και στο πλαίσιο αυτής της διεκδίκησης, οι πραγματικοί, οι ευρύτεροι στόχοι της επανάστασης φαίνεται ότι περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Όσον αφορά τους οπαδούς του κοσμικού κράτους, φοβούνται όσο τίποτα άλλο τις εκλογές, κι έτσι θεωρούν ότι είναι μια χαρά να επιβάλλουν με μη δημοκρατικές μεθόδους τις απόψεις τους στον λαό. Ινδάλματα των φιλελεύθερων, όπως ο Μαμντούχ Χάμζα και ο Ναγκίμ Σαουίρις υποστήριξαν την επιβολή του «υπερσυντάγματος», χωρίς δημοψήφισμα ή ψηφοφορία στο κοινοβούλιο. Και τα δύο στρατόπεδα έχουν απογοητεύσει τους Αιγύπτιους, και επιδίδονται σε έναν διαρκή πόλεμο μεταξύ τους. Συνέχεια ανάγνωσης

Αίγυπτος: η δημοκρατία είναι ασυμβίβαστη με τη συνέχιση της στρατιωτικής κυβέρνησης

Standard

Συνέντευξη του αιγύπτιου ακτιβιστή Ράμι Σαάθ

Η συνέντευξη, που δημοσιεύουν σήμερα ταυτόχρονα τα «Ενθέματα» και το RedNotebook (www.rnbnet.gr), δόθηκε λίγες μόλις μέρες προτού το Κάιρο και μεταβληθεί και πάλι σε θέατρο αιματηρών συγκρούσεων. Η δολοφονική επίθεση στρατού και αστυνομίας, που κόστισε τη ζωή 24 ανθρώπων, κατέδειξε ότι η αιγυπτιακή κυβέρνηση υποδαυλίζει τις θρησκευτικές συγκρούσεις προκειμένου να σταθεροποιηθεί, επιβεβαιώνοντας έτσι την εκτίμηση του Ράμι Σαάθ περί ασυμβατότητας της στρατιωτικής διακυβέρνησης με κάθε έννοια δημοκρατίας. Τη συνέντευξη πήρε ο Γιάννης Αλμπάνης, που βρέθηκε στο Κάιρο την προηγούμενη εβδομάδα (δικές του είναι και οι διευκρινιστικές σημειώσεις εντός των αγκυλών).

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Αφίσα του freestyle (Michael Thompson) από το flickr

Kάιρο, 8.10.2011. Τα αιγυπτιακά κινήματα πολιτών που κινούνται έξω από τους παραδοσιακούς κομματικούς σχηματισμούς έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην «Επανάσταση της 25ης Γενάρη», στο κίνημα δηλαδή της Πλατείας Ταχρίρ και την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ. Πρόκειται κυρίως για συσσωματώσεις νέων ανθρώπων (μορφωμένων συνήθως), που συσπειρώνονται γύρω από συγκεκριμένα αιτήματα (να φύγει ο Μουμπάρακ, δημοκρατικές ελευθερίες, κοινωνική δικαιοσύνη) και παίρνουν την οργανωτική μορφή του δικτύου. Μια από αυτές τις νέες και πολύ δυναμικές συλλογικότητες είναι το Κίνημα Ελεύθερης Αιγύπτου (Αλ Μάσρι Αλ Χουρ).

Ο Ράμι Σαάθ είναι ένας από τους βασικούς ακτιβιστές αυτού του Κινήματος. Τον συνάντησα στη διαδήλωση της πλατείας Ταχρίρ την Παρασκευή 7 του Οκτώβρη, και δώσαμε ραντεβού την επόμενη μέρα στο Garden City του Καΐρου. Μιλήσαμε για τη σημερινή αντιφατική κατάσταση, όπου από τη μια μεριά ο αιγυπτιακός λαός χαίρει πρωτοφανούς ελευθερίας, και από την άλλη ο στρατός επιχειρεί να οδηγήσει την επανάσταση στο τέλος της.

Γιάννης Αλμπάνης

 

Κάιρο, 7.10.2011. Ο Ράμι Σαάθ μιλάει στον Γ. Αλμπάνη

* Θα μπορούσατε, με δυο λόγια, να μας περιγράψετε την πολιτική ταυτότητα του Κινήματος Ελεύθερης Αιγύπτου;

* Το Κίνημα Ελεύθερης Αιγύπτου αποτελείται από ανεξάρτητους ακτιβιστές, οι οποίοι παλιότερα ήταν είτε πολιτικοί ακτιβιστές είτε ακτιβιστές για τα ανθρώπινα κινήματα. Δημιουργήσαμε το κίνημα μας την 1η του Φλεβάρη στην Πλατεία Ταχρίρ. Γι’ αυτό το σύνθημα μας είναι: «Γεννηθήκαμε στην Ταχρίρ». Πριν από την Ταχρίρ, η πλειοψηφία των ακτιβιστών δρούσε ατομικά, γιατί ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσεις στην Αίγυπτο οποιαδήποτε πολιτική οργάνωση, είτε με τη μορφή του κινήματος είτε με τη μορφή του κόμματος. Το Κίνημα Ελεύθερης Αιγύπτου έπαιξε κεντρικό ρόλο στην οργάνωση και την πραγματοποίηση της επανάστασης, τόσο στην Ταχρίρ την πρώτη περίοδο από τις 25 Γενάρη έως τις 11 Φλεβάρη [στις 11 του Φλεβάρη ο στρατός ανακοίνωσε την απομάκρυνση του Μουμπάρακ], όσο και μετά. Για μας, η 11η Φλεβάρη έχει μόνο τη μεγάλη συμβολική αξία του τέλους της δικτατορίας του Μουμπάρακ, καθώς και της ματαίωσης της προσπάθειάς του να μεταβιβάσει την εξουσία στο γιο του. Ωστόσο, η 11η Φλεβάρη δεν σηματοδοτεί το τέλος του συστήματος. Το Στρατιωτικό Συμβούλιο που κυβερνάει αυτή τη στιγμή τη χώρα [το Συμβούλιο αναφέρεται συνήθως με τα αρχικά SCAF: Ανώτατο Συμβούλιο Ενόπλων Δυνάμεων] αποτελεί μέρος του παλιού συστήματος, αφού τα μέλη του τοποθετήθηκαν στις θέσεις τους από το Μουμπάρακ. Συνέχεια ανάγνωσης

Η Αιγυπτιακή Εξέγερση, ένα κίνημα του 21ου αιώνα

Standard

H Mυρσίνη Ζορμπά και ο Αντώνης Λιάκος βρέθηκαν, επιτούτου, την προηγούμενη εβδομάδα, για λίγες μέρες στον Κάιρο, στην πλατεία που συγκλόνισε τον κόσμο, και έζησαν από κοντά την ατμόσφαιρα της Αιγυπτιακής Εξέγερσης. Με την ευκαιρία αυτή, τους καλέσαμε να συζητήσουν μαζί με τον Νικόλα Βουλέλη, άριστο γνώστη του αραβικού κόσμου, σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στην Αίγυπτο όλη την ευρύτερη περιοχή, ποια είναι η σημασία του και πώς θα επηρεάσει τις εξελίξεις. Τους ευχαριστούμε θερμά για την ανταπόκρισή τους.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Συζητούν ο Νικόλας Βουλέλης, η Μυρσίνη Ζορμπά και ο Αντώνης Λιάκος

Πλατεία Ταχρίρ, 9.2.2011. Φωτογραφία του M. Soli, από το flickr

Μυρσίνη Ζορμπά: Εκείνο που κρατάω από τις τέσσερις μέρες στο Κάιρο είναι η αδιαμεσολάβητη πολιτική έκφραση των πολιτών, μια ατμόσφαιρα εξέγερσης, που όλοι εκεί τη χαρακτήριζαν επανάσταση. Αλλά αφοπλιστικά ειρηνική και εντυπωσιακά μαζική. Δεδομένου ότι λίγες μέρες πριν οι νεκροί στις διαδηλώσεις ήταν εκατοντάδες και η σκληρότητα της αστυνομίας άγρια, η ειρηνική διάθεση, η πολιτική στρατηγική και επαγρύπνηση της μη βίας ήταν κάτι που σε εντυπωσίαζε. Οι διαδηλωτές δεν ήταν ούτε φοβισμένοι, ούτε θρηνούσαν, ήταν κυρίως αποφασισμένοι πολιτικά. Η σταθερή τοποθέτηση όλων με τους οποίους μιλήσαμε ήταν ότι θέλουν Σύνταγμα, θέλουν δημοκρατία και ελευθερία, θέλουν να καταπολεμηθεί η διαφθορά και να αλλάξει το καθεστώς.

Δεν ακούσαμε συνθήματα αντιαμερικανικά ή εναντίον του Ισραήλ, παρά μόνο κατά του Μουμπάρακ και δεν είχαμε καμία αίσθηση πολιτικού ισλαμισμού αλλά, αντίθετα, ενός πλουραλισμού που εκφραζόταν και μέσα από τα πολλά μικρά αυτοσχέδια βήματα, όπου μαζεύονταν 100-200 άνθρωποι, κάποιος έβγαζε ένα λόγο, τραγουδούσε, φώναζε συνθήματα, διάβαζε ένα ποίημα κλπ. Η παρουσία των γυναικών ήταν πολύ έντονη και είχες μια αίσθηση οργάνωσης, αλλά όχι τη γνωστή σιδερένια πειθαρχία — νομίζω ότι εκ των υστέρων φτιάχτηκε μια μυθολογία της οργάνωσης. Το στοιχείο που μου φάνηκε κυρίαρχο ήταν μια αυθόρμητη αδιαμεσολάβητη πολιτική με αίτημα τη δημοκρατία, που ξεπερνούσε τις πολλές και διαφορετικές συνιστώσες αυτού του πάνδημου ξεσηκωμού μιας πόλης 20 εκατομμυρίων κατοίκων.

 

Ένα πανηγύρι της δημοκρατίας και της ελευθερίας

Πλατεία Ταχρίρ, 10.2.2011. Φωτογραφία του Αντώνη Λιάκου

Αντώνης Λιάκος. Μόλις φτάσαμε στη γέφυρα που οδηγούσε στην πλατεία Ταχρίρ νιώσαμε αμέσως ατμόσφαιρα γιορτής. Έβλεπες ολόκληρες οικογένειες, ανθρώπους με τα παιδιά στον ώμο. Μερικοί, όταν τους ρωτήσαμε αν ήταν επικίνδυνο να τα φέρουν, μας είπαν: –Είναι τόσο σπουδαίο αυτό που γίνεται, που θέλουμε τα παιδιά μας όταν μεγαλώσουν να λένε ότι βρέθηκαν κι αυτά εδώ.

Παρατηρώντας όλους αυτούς που έγραφαν ένα κομμάτι χαρτί, ένα πλακάτ, κουβεντιάζοντας μαζί τους, αισθανόσουν ακριβώς αυτό που λέμε θεωρητικά «ιδιότητα του πολίτη». Ήταν άνθρωποι διαφορετικοί, αλλά με ορατή μία ιδιότητα: ήταν πολίτες. Ο δήμος εν δράσει, η παρουσία των πολιτών στην πλατεία: αυτό ήταν που με εντυπωσίασε. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό αν το δούμε μέσα στην ιστορία του αραβικού κόσμου: ιστορία κυριαρχιών επί υποκειμένων χωρίς άλλη ιδιότητα παρά του κυριαρχούμενου. Η ιστορία της Αιγύπτου είναι μια μακρά ιστορία κυριαρχιών: Μαμελούκοι, Οθωμανοί, Χεδίβηδες, Άγγλοι, μεταποικιακές κυριαρχίες πριν από το 1952, Νασερισμός, Σαντάτ, Μουμπάρακ. Οι μάζες είχαν κάνει βέβαια αισθητή την παρουσία τους. Ήταν εξεγερμένοι φτωχοί, με τον Οράμπι Πασά ή τον Μάχντι, τον 19ο αι., είχαν απεργήσει και οργανωθεί στους κομμουνιστές και στους αναρχοσυνδικαλιστές το πρώτο μισό του 20ού αι., ήταν αντιιμπεριαλιστές, αντιαμερικανοί και αντιεβραίοι μετά το 1952, αγκάλιασαν τον πολιτικό ισλαμισμό, γιόρτασαν για τις επιθέσεις της τρομοκρατίας. Τα σημερινά κινήματα όμως, τόσο της Τυνησίας όσο και της Αιγύπτου, εμφανίζουν έναν πολύ διαφορετικό χαρακτήρα. Έχουμε, πιστεύω, μια υπέρβαση, της έννοιας του αντιαποικιακού κινήματος, καθώς θέτουν στο επίκεντρο βασικά ζητήματα πολιτικής, ελευθερίας αλλά και δικαιοσύνης. «I am here to reclaim my dignity», «We smell justice here», έγραφαν τα πλακάτ στα αγγλικά. Δηλαδή αναγνώριση, δικαιώματα και δικαιοσύνη. Δημοκρατία, κράτος δικαίου, καταδίκη της διαφθοράς και κοινωνική δικαιοσύνη. Η φτώχεια και η ανεργία είναι πολύ μεγάλη, η ανισοκατανομή του πλούτου σκανδαλώδης

Πλατεία Ταχρίρ, 9.2.2011. Φωτογραφία του M. Soli, από το flickr

Νικόλας Βουλέλης: Το πρώτο στοιχείο που θα ήθελα να προσθέσω –το λέω και με την εμπειρία του ανθρώπου που έζησε μέχρι τα δεκαοχτώ του στην Αλεξάνδρεια– είναι το σπάσιμο του φόβου. Αυτό πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο σοβαρών μελετών, το πώς έσπασε ο φόβος, μια κατάσταση πολύ παλιότερη από την τριακονταετία Μουμπάρακ. Δεν υπάρχει ολοκληρωμένη εξήγηση πώς έσπασε ο φόβος, είναι η σπίθα της Τυνησίας, είναι το ποτήρι που ξεχειλίζει, υπάρχει όμως το γεγονός. Και το γεγονός ότι οι άνθρωποι πλημμυρίζουν τους δρόμους είναι εξαιρετικά σημαντικό, σημαίνει ότι ξεπεράστηκε το φράγμα του φόβου και της τρομοκρατίας.

Δεύτερον, από τις φωτογραφίες και βίντεο που είδα, η εικόνα είναι αντιπροσωπευτική του πληθυσμού: γενειοφόροι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, αυτοί με τη βούλα του πιστού στο μέτωπο, νεαροί, γυναίκες. Και σίγουρα η προετοιμασία γίνεται μέσα από τα κινήματα του περασμένου χρόνου, το κίνημα 6 Απρίλη, όπου κατέβαιναν στους δρόμους 2.000-3.000, τους τσάκιζαν, τους συλλάμβαναν, και ένας την πλήρωσε πολύ άγρια, τον έλιωσαν στο αστυνομικό τμήμα. Η εικόνα του έχει μείνει όμως, γι’ αυτό ένα από τα συνθήματα ήταν «Είμαστε όλοι Χάλεντ Σαΐντ».

Το τρίτο στοιχείο που θεωρώ πολύ σημαντικό είναι η αυτοοργάνωση, ειδικά αν λάβεις υπόψη σου και τη νοοτροπία της Μέσης Ανατολής, μια νοοτροπία κάπως παθητική, «εντάξει άσε», «μη στεναχωριέσαι», «όλα θα φτιάξουν». Όταν είδα να καθαρίζουν την πλατεία Ταχρίρ, να ξεχωρίζουν τα είδη, εδώ οι κονσέρβες, εκεί τα χαρτιά, να φτιάχνουν ομάδες περιφρούρησης, σκέφτηκα ότι αυτό είναι ένα θαύμα. Συνέχεια ανάγνωσης