Σίλβια Φεντερίτσι: Ανάμεσα στην πρωταρχική συσσώρευση και τον έμφυλο καταμερισμό της εργασίας

Standard

της Λίνας Θεοδώρου και της Αλίκης Κοσυφολόγου 

H Σίλβια Φεντερίτσι μαζί με τη Σέλμα Τζέιμς και τη Μαρία Ντάλα Κόστα συγκαταλέγονται στις ριζοσπάστριες φεμινίστριες που πρωταγωνίστησαν στο κίνημα για την πολιτικοποίηση της οικιακής εργασίας, ξεκινώντας, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ως διεθνής φεμινιστική πρωτοβουλία την καμπάνια «Μισθός για την Οικιακή Εργασία» (Campaign for Wages for Housework). Οι πολιτικές επεξεργασίες τους, καθώς και η εμπειρία από τη συμμετοχή στο κίνημα αποτέλεσαν θεμέλια της ριζοσπαστικοποίησης της μαρξιστικής ανάλυσης για το γυναικείο ζήτημα και τον έμφυλο καταμερισμό της εργασίας.

Η Σίλβια Φεντερίτσι στο σπίτι της

Η Σίλβια Φεντερίτσι στο σπίτι της

Από τις μπροσούρες-μανιφέστα του ριζοσπαστικού φεμινισμού της δεκαετίας του 1970 μέχρι τα βιβλία και τις σημερινές της δημοσιεύσεις αναφορικά με την κρίση του κυρίαρχου υποδείγματος και την κοινωνική κρίση, η θεωρητική δουλειά της Φεντερίτσι εγγράφεται στη δίνη των φεμινιστικών διεκδικήσεων και των κοινωνικών αγώνων, διατρέχοντας το λεπτό νήμα που συνέχει τα κινήματα μεταξύ τους.

Απορρίπτοντας ως προσχηματική τη διάκριση μεταξύ ταξικής ανάλυσης και πολιτικής της ταυτότητας (που θεωρήθηκε ότι αντανακλούσε την υποτιθέμενη αντιπαράθεση μεταξύ της μαρξιστικής Αριστεράς και του κινήματος του ριζοσπαστικού φεμινισμού του τρίτου κύματος), η Φεντερίτσι εισήγαγε ένα πρότυπο ανάλυσης της ιστορικής εξέλιξης του κυρίαρχου κοινωνικού καταμερισμού, αποδίδοντας μεγάλη έμφαση στην έμφυλη διάσταση της μετάβασης από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Συνέχεια ανάγνωσης

O θάνατος της Σούλαμιτ Φάιαρστοουν

Standard

Ο φεμινισμός δεν είναι απλώς διεκδίκηση κοινωνικής ισότητας, είναι η σημαντικότερη επανάσταση στην ανθρώπινη ιστορία

 

της Έλενας Πατρικίου

Ο θάνατός της την περασμένη εβδομάδα ήρθε να επιβεβαιώσει την ήττα της και να επισφραγίσει τη συνολική συλλογική ήττα του ριζοσπαστικού Δεύτερου Κύματος του φεμινισμού. Η Σούλαμιτ Φάιαρστοουν πέθανε μόνη στα 67 της στο νεοϋορκέζικο διαμέρισμά της, όπως μόνη έζησε τα τελευταία σαράντα χρόνια της ζωής της, όταν αποχώρησε από το φεμινιστικό κίνημα για να αρχίσει μια οδυνηρή πορεία σημαδεμένη από τη σχιζοφρένεια και την ζωγραφική. Αλλά τα πέντε χρόνια που έζησε στο κέντρο της τρικυμίας μέσα από την οποία αναδύθηκε επώδυνα ο ριζοσπαστικός φεμινισμός ήταν αυτά που, ακόμα κι αν δεν κατάφεραν να νοηματοδοτήσουν για πάντα τη δική της ζωή, σίγουρα άλλαξαν ες αεί τη δική μας.

Η ιστορία άρχισε στα τέλη του 1964, στους κόλπους της Νέας Αριστεράς και του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικάνων, όταν η Μαίρη Κινγκ και η Κάσυ Χαίυντεν κυκλοφόρησαν ένα αδιανόητα τολμηρό κείμενο με τον απίστευτα δειλό τίτλο Ένα είδος υπομνήματος για τη θέση των γυναικών μέσα στο κίνημα: «Οι άντρες του κινήματος δεν μπορούν καν να συζητήσουν το γυναικείο πρόβλημα εξαιτίας της δεδομένης πεποίθησής τους στην αντρική ανωτερότητα». Η αντίδραση στο Υπόμνημα συνοψίζεται στο βάναυσο αστειάκι του Στόκελυ Καρμάικελ (μετέπειτα ηγετικής μορφής των Μαύρων Πανθήρων): «Η θέση των γυναικών στο κίνημα είναι μπρούμυτα». Αλλά το   συνέχισε να κυκλοφορεί μέσα στο κίνημα ως υγρόν πυρ που η ανάφλεξή του, δύο χρόνια αργότερα, σηματοδότησε τη μαζική αποχώρηση των γυναικών από την αμερικάνικη Νέα Αριστερά και τη γέννηση του μεταπολεμικού φεμινισμού. Η στιγμή της έκρηξης, στη συνδιάσκεψη του SDS την Πρωτομαγιά του 1967, ήταν και η στιγμή της εμφάνισης της Σούλαμιτ Φάιαρστόουν. Συνέχεια ανάγνωσης