H Ιστορία στο Κόκκινο: μια εκπομπή των ΑΣΚΙ

Standard

του Βαγγέλη Καραμανωλάκη

Έμιλ Νόλντε, "Χορευτής", 1913

Έμιλ Νόλντε, «Χορευτής», 1913

Δεν ήταν μόνο η αίσθηση ότι κάποιοι περίμεναν κάθε Κυριακή πρωί να ακούσουν την εκπομπή. Δεν ήταν μόνο τα σχόλια από γνωστούς και φίλους για το τι ξεχάστηκε ή τι έπρεπε να ειπωθεί, οι μαρτυρίες για τον αντιδικτατορικό αγώνα στη ζωντανή εκπομπή για το Πολυτεχνείο, τα τηλέφωνα των παιδιών των μεταναστών μετά την εκπομπή για τη Γερμανία. Ούτε καν τα σημαδεμένα από τους βομβαρδισμούς του πολέμου γυαλικά που κράταγαν στα χέρια τους οι γυναίκες, στην κατάμεστη από κόσμο ιστορική ξενάγηση με το Λιμάνι της Αγωνίας στον Πειραιά. Γυρνάνε, όλα αυτά, στο μυαλό μου, καθώς αναλογίζομαι τις τριάντα πρώτες εκπομπές της «Ιστορίας στο Κόκκινο». Αλλά δεν είναι μονάχα αυτά.

Αυτό που μένει πιο πολύ στη σκέψη μου είναι οι συζητήσεις και τα ερωτήματα που έθεσε για μας τους ίδιους, τον Ηλία Νικολακόπουλο, την Ιωάννα Παπαθανασίου, τον Τάσο Σακελλαρόπουλο και μένα, η ιδέα τα ΑΣΚΙ να κάνουν μια ραδιοφωνική εκπομπή: μια εκπομπή για το παρελθόν, της οποίας ο Ηλίας Νικολακόπουλος, έπειτα από πρόταση του Κώστα Αρβανίτη, ανέλαβε την ευθύνη του σχεδιασμού και του συντονισμού της, με βάση τους ανθρώπους και τις συλλογές των ΑΣΚΙ. Συζητήσεις όπου αναζητούσαμε τον τρόπο να μιλήσουμε με ένα ευρύτερο κοινό, να ξεφύγουμε από τα στεγανά της ακαδημαϊκής ιδιότητας, να σκεφτούμε ξανά αυτό που κάνουμε, να επανοργανώσουμε την παρέμβαση και τον λόγο μας. Να επικοινωνήσουμε. Συνέχεια ανάγνωσης

Τι σημαίνει αριστερό ραδιόφωνο σήμερα

Standard

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ  105,5

Στο Κόκκινο 105,5: «Το ραδιόφωνο που ακούει»

 

συνέντευξη του διευθυντή του «Κόκκινου» Κώστα Αρβανίτη

arrrvaΑύριο, Δευτέρα, αρχίζει το καινούργιο πρόγραμμα του σταθμού «Στο Κόκκινο 105,5»,  με τον νέο διευθυντή του, Κώστα Αρβανίτη.  Πρωταπριλιά, κι όμως δεν είναι ψέμα. Μαζί με την αξιοποίηση του δυναμικού και των ανθρώπων του σταθμού, νέες εκπομπές, νέα πρόσωπα (όπως ο Ανδρέας Μαζαράκης, ο Ηλίας Μαμαλάκης, η Μάνια Παπαδημητρίου, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, ο Στάθης Σχοινάς, ο Σωκράτης Τσατσούλης, ο Γιώργος Φραντζεσκάκης, o Άρης Χατζηστεφάνου), σχέδια για το μέλλον (Θα βρείτε το πρόγραμμα, στο σημερινό φύλλο της Αυγής και ηλεκτρονικά στα wp.me/pT5Wh-2VX και stokokkino.gr/neo-programma-sto-kokkino-105.5-1/). Για όλα αυτά,  και με γενικό ερώτημα «τι είναι αριστερό ραδιόφωνο σήμερα» συζητήσαμε με τον Κώστα Αρβανίτη. Επίσης, ζητήσαμε ένα σχόλιο από τους προηγούμενους διευθυντές του σταθμού, Θανάση Καρτερό και Γιώργο Ανανδρανιστάκη.

Στρ. Μπ.

 Η πρώτη μου ερώτηση, μετά βέβαια τις ευχές μας για κάθε επιτυχία στο νέο σου έργο: Ποιος είναι στόχος  του καινούργιου προγράμματος;

Βασικός στόχος  είναι  οι ειδήσεις. Να έχουμε καλές ειδήσεις. Ένα πιο ενημερωτικό ραδιόφωνο, χωρίς να χάσουμε τα πολύ θετικά  και όμορφα χαρακτηριστικά του «Κόκκινου», όπως λ.χ. τις ιδιαιτερότητες και  την ομορφιά των μουσικών του  εκπομπών. Έχουμε εξαιρετικούς  δημοσιογράφους και μουσικούς παραγωγούς, που θα τους ζήλευε κάθε σταθμός!

2 kokkino Τι σημαίνει όμως «καλές ειδήσεις»;

Καταρχάς, να είναι έγκυρες, να δίνουν στον πολίτη τη σιγουριά ότι δεν κρύβεται κάτι πίσω. Η είδηση φωνάζει από μόνη της. Φυσικά,  στις  ειδήσεις, στις ενημερωτικές εκπομπές, στη δημοσιογραφία υπάρχουν οπτικές — αυτό δεν αμφισβητείται, και μάλιστα το θέλουμε: η οπτική του σταθμού μας είναι αριστερή. Άλλο όμως αριστερή και άλλο κομματική.  Είναι άλλο το ραδιόφωνο και άλλη η ντουντούκα. Η ντουντούκα κάνει θόρυβο, δεν έχει ανάγκη αυτό ο πολίτης. Άλλωστε, το «Κόκκινο» δεν απευθύνεται μόνο σε ένα αριστερό ακροατήριο, αλλά στο σύνολο των πολιτών.

Το σλόγκαν  το οποίο σηματοδοτεί  το νέο ξεκίνημα είναι «Το ραδιόφωνο που ακούει» — κι αυτό  σημαίνει «ακούει την κοινωνία, ακούει τη διαφορετική άποψη, ακούει και  την αντίθετη άποψη». Δεν είναι δυνατόν εμείς, που έχουμε συγκρουστεί για το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, να χρησιμοποιούμε τις ίδιες μεθόδους με αυτές τις οποίες συγκρουστήκαμε. Θέλουμε λοιπόν να υπάρχει διάλογος, και πιο αριστερά και πιο δεξιά από εμάς. Ο πολίτης μπορεί να κρίνει: δουλειά μας είναι να θέτουμε τα σωστά ερωτήματα, να αναδεικνύουμε τις κρυμμένες διαστάσεις, να κάνουμε τεκμηριωμένα σχόλια,  να κάνουμε έρευνες.

Υπάρχουν ασφαλώς όρια. Δεν τίθεται θέμα «διαλόγου» με  τον  φασισμό και τον νεοναζισμό. Kι αυτό, κατά τη γνώμη μου, ισχύει όχι μόνο για το «Κόκκινο», αλλά για όλα τα μέσα.  Συνέχεια ανάγνωσης

Ράδιο έρωτας

Standard

του Θανάση Καρτερού

Χαρακτικό του Τζόναθαν Γκιμπς

Χαρακτικό του Τζόναθαν Γκιμπς

Ένας πρώην οτιδήποτε, ένας πρώην διευθυντής ραδιοφώνου παραδείγματος χάρη, καλά θα κάνει να μη μιλάει πολύ, και κυρίως να μη συμβουλεύει για το αντικείμενο της πρώην ενασχόλησής του. Γιατί ο καθένας μπορεί να αναρωτηθεί, και με το δίκιο του: Αν διαθέτει τόσο σωστές απόψεις και τόσο σοφές συμβουλές, τότε πώς είναι πρώην;

Ως εκ τούτου, ας μιλήσουμε για τον έρωτα — ή για το «Κόκκινο» ως αντικείμενο έρωτα. Τίνων; Των ακροατών του πρώτα πρώτα, οι οποίοι είναι κολλημένοι στους 105,5. Και όσο πιο ανυποχώρητοι αριστεροί είναι τόσο πιο καλά ξέρουν την τέχνη να είναι απαιτητικοί, συχνά εριστικοί, ενίοτε αδίκως ή δικαίως οργισμένοι, αλλά πάντα ερωτευμένοι με τον σταθμό τους.

Για το κόμμα-ιδιοκτήτη ύστερα, που συχνά ο έρωτάς του για το ραδιόφωνό του ξεπερνάει τα όρια του πλατωνικού, με αποτέλεσμα ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και εντελώς ανάρμοστες σκηνές στο παρασκήνιο. Συνέχεια ανάγνωσης

Κόκκινο παραμύθι

Standard

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Joseph Catanzaro, "Παπαρούνες του πρωινού"

Joseph Catanzaro, «Παπαρούνες του πρωινού»

Εκατόν πέντε και πέντε Στο Κόκκινο. Εφτά χρόνια και δυο μήνες δίνουμε φωνή σε αυτούς που δεν έχουν, λέμε όσα  δεν λέγονται, φανερώνουμε εκείνα που αχνοφαίνονται. Με τραγούδια, με γέλια, με φωνές, με αμπελοφιλοσοφίες, με τσακωμούς, με έριδες, με φιλιώματα, με ελλείψεις, με γκάφες, με φανατισμό, δηλαδή με ανθρώπους, δεκάδες  ανθρώπους σε εφτά χρόνια και δυο μήνες.

Εφτά χρόνια και δυο μήνες ήμασταν  παντού και ολούθε. Στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, στις παραλίες με τα κάγκελα, στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, στις κόκκινες μέρες του Δεκέμβρη, στο Εφετείο των κολασμένων, στην Υπατία, στις διαδηλώσεις για τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα, στην εποποιία  των πλατειών, στο ξύλο, στα δακρυγόνα, στα χνάρια των φασιστών, στην Ιερισσό, στην Αλεξανδρούπολη. Συνέχεια ανάγνωσης