Ζει, κι ωστόσο είναι νεκρός…

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

«Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί». Το φωνάξαμε την Πέμπτη βράδυ στο Κερατσίνι. Και μετά, «Ζει, ζει ο Παύλος Φύσσας». Ναι, έτσι ήταν, και έτσι είναι. Ο Παύλος Φύσσας ζει και μας οδηγεί, όπως παλιότερα ο Τεμπονέρας, ο Πέτρουλας, ο Λαμπράκης και τόσοι άλλοι, δολοφονημένοι από την κρατική και παρακρατική βία. Αυτοί είναι οι ήρωες και οι μάρτυρές μας, στο δικό μας εικονοστάσι.

Φωτογραφία: Epoca Libera (www.epocalibera.com)

Φωτογραφία: Epoca Libera (www.epocalibera.com)

Κι ωστόσο, κάθε φορά που ακούω ή φωνάζω το σύνθημα, μου έρχεται στο μυαλό ένας στίχος: «Ζει, κι ωστόσο είναι νεκρός» («Ο Χουλιάν Γκριμάου / Μαζί μας ζει / Ζει κι ωστόσο είναι νεκρός). Αυτός ο κάπως αινιγματικός στίχος του Βολφ Μπίρμαν, που τον γνωρίσαμε σε μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ, από τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδου, στα Πολιτικά Τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Προσέξτε, δεν λέει «Είναι νεκρός, αλλά ζει (στις καρδιές και στο μυαλό μας)· η πρόταση είναι διατυπωμένη αντίστροφα, και η φορά, το βάρος πέφτει στο δεύτερο μέρος: «Ζει, κι ωστόσο είναι νεκρός». Δεν ξέρω την αυθεντική ερμηνεία του στίχου (ο Δ. Κούρτοβικ είχε γράψει σχετικά, αλλά δεν μπόρεσα να το εντοπίσω)· εμένα, πάντως, μου θυμίζει ότι ο Παύλος Φύσσας, όσο κι αν τον θυμόμαστε, όσο κι αν μας εμπνέει, όσο κι αν τον κλάψαμε και τον κλαίμε, είναι νεκρός. Δολοφονήθηκε από τα Τάγματα της Χρυσής Αυγής, αυτής της ίδιας Χρυσής Αυγής που ο γραμματέας της κυβέρνησης συνεργαζόταν τόσο καλά μαζί της. Γι’ αυτό και η 18η του Σεπτέμβρη παραμένει μια μέρα βουτηγμένη στη θλίψη και την οργή. Θλίψη και οργή για τον αντιφασίστα μουσικό και εργάτη που δολοφονήθηκε. Θλίψη, οργή, αλλά και αηδία, για το κράτος που δεν μπόρεσε και δεν θέλησε να το αποτρέψει, για τους Μπαλτάκους που συναγελάζονται ασμένως (για εθνικούς λόγους, βεβαίως βεβαίως) με τους νεοναζί, για τους χιλιάδες συμπολίτες μας που τους ψηφίζουν. Συνέχεια ανάγνωσης