Μαξιλαροπόλεμος

Standard

Για τα ογδοντάχρονα από τον θάνατο του Βιγκό

του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

02-b-conosΔεν συμφωνώ καθόλου με τον Τζόρτζιο Αγκάμπεν: τα ωραιότερα λεπτά στην ιστορία του κινηματογράφου δεν είναι έξι, αλλά λιγότερα από ένα (βλ. Βεβηλώσεις, Αγκάμπεν, εκδόσεις Άγρα). Δεν είναι λοιπόν εκείνη η σκηνή από τον Δον Κιχώτη (1992) του Όρσον Γουέλς (ο Δον Κιχώτης παρακολουθεί μια ταινία σε μια κινηματογραφική αίθουσα και, άξαφνα, προκειμένου να παρέμβει σε μια ξιφομαχία που διαδραματίζεται επί της οθόνης, σηκώνεται από τη θέση του και τεμαχίζει το πανί με το σπαθί του), αλλά ένα κομμάτι από τη σκηνή του μαξιλαροπόλεμου στη Διαγωγή Μηδέν (1933) του Ζαν Βιγκό.

Στον κοιτώνα του οικοτροφείου, λίγο πριν τη βραδινή κατάκλιση, τα παιδιά σηκώνονται απ’ τα κρεβάτια τους και αρχίζουν να παίζουν μαξιλαροπόλεμο, όταν, τελείως απροσδόκητα, όλα γίνονται αργά, μαγικά αργά (να το κομμάτι), λες και τα παιδιά έχουν βυθίσει το σώμα τους σ’ ένα διάφανο παχύρρευστο υγρό που έχει αλλάξει απότομα το βάρος τους. Συνέχεια ανάγνωσης