Με τους μέσα ή με τους έξω;

Standard

Ο «Διάλογος για την Παιδεία» και οι αντιδράσεις

του Μάνου Αυγερίδη 

Από τα τέλη Δεκεμβρίου, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, έχει ξεκινήσει ο «Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία» ο οποίος, σύμφωνα με τον προγραμματισμό, θα καταλήξει σε έναν νέο νόμο που θα αφορά όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος. Όσον αφορά τα πανεπιστήμια, ειδικότερα, η κατάργηση του «Νόμου Διαμαντοπούλου» υπήρξε βασικό αίτημα μεγάλου μέρους της εκπαιδευτικής κοινότητας και του φοιτητικού κινήματος, αλλά και κεντρική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ, από τότε που αυτός ψηφίστηκε –με μεγάλη πλειοψηφία, παρά τις εξίσου μεγάλες αντιδράσεις– τον Αύγουστο του 2011.

Τζόρτζιο ντε Κίρκο, «Δύο μάσκες», 1926

Τζόρτζιο ντε Κίρκο, «Δύο μάσκες», 1926

Η παρούσα μεταρρύθμιση επιχειρείται να πραγματοποιηθεί σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Από τη μια μεριά τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα βρίσκονται σε οριακό σημείο μετά τις απανωτές περικοπές των τελευταίων χρόνων και αν συνεχίζουν να λειτουργούν το οφείλουν σε πολύ μεγάλο βαθμό στους ανθρώπους τους. Δάσκαλοι και σύλλογοι γονέων φροντίζουν, όπως μπορούν, τόσο για τα βασικά όπως η κάλυψη των κενών όσο και για πολλά απ’ όσα (βασικά επίσης) συγκροτούν το σχολείο ως κοινότητα: τις εκδηλώσεις και τις γιορτές, τις εκδρομές και τις εκπαιδευτικές επισκέψεις, τις βιβλιοθήκες, τις σχολικές ή μετα-σχολικές δραστηριότητες και δράσεις. Καθηγητές και φοιτητές παρέχουν στα πανεπιστήμια χαρτικά και πληρώνουν ρεφενέ για να φιλοξενήσουν έναν άνθρωπο που προσκαλούν να μιλήσει από άλλη πόλη ή από το εξωτερικό – περιθώρια για κάλυψη τέτοιου κόστους ελάχιστα υπάρχουν πια, αν συνυπολογίσει κανείς και την εκμηδένιση των αποθεματικών των ιδρυμάτων στην οποία συνέβαλε και η παρούσα κυβέρνηση. Όσο για την έρευνα, το θέμα είναι μεγάλο και, όπως και τα υπόλοιπα, δεν μπορεί να αναλυθεί σε μια παράγραφο. Το σύνθημα, ωστόσο, της εποχής, που όλους τους ερευνητές ενώνει, είναι ένα: «Περιμένοντας το ΕΣΠΑ». Συνέχεια ανάγνωσης

Νέα σχολική χρονιά: η εμπειρία μιας αποσύνθεσης

Standard

του Πέτρου Καραθάνου

Δημοτικό σχολείο, 1954 (Ηνωμένοι Φωτορεπόρτερ)

Η σχολική χρονιά ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς. Από τα δεκαοχτώ χρόνια εμπειρίας μου σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, συγκρατώ τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη ως μια διαδικασία επανεύρεσης-επανασύνδεσης του συλλόγου των καθηγητών από τις καλοκαιρινές διακοπές, με αφηγήσεις και συζητήσεις που σε ταξίδευαν. Ταυτόχρονα, μέσα από τις καθημερινές εργασίες για την προετοιμασία της έναρξης των μαθημάτων, προσγειωνόσουν στη σχολική καθημερινότητα.

Όχι πως παλιότερα δεν υπήρχαν προβλήματα, ιδιαίτερα τις χρονιές των αιφνίδιων αυγουστιάτικων «μεταρρυθμίσεων» και «δομικών αλλαγών» στην παιδεία. Συνέχεια ανάγνωσης