Οι πηγές χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής

Standard

Υπόμνημα Πολιτικής Αγωγής

Φώτο: Nikos Libertas-SOOC

Φώτο: Nikos Libertas-SOOC

Καθώς η δίκη της Χρυσής Αυγής συνεχίζεται και το κουβάρι της εγκληματικής δράσης και της οργάνωσης έχει αρχίσει να ξετυλίγεται και στο ακροατήριο, oι πηγές χρηματοδότησης της ΧΑ παραμένει ένα από τα μεγάλα κεφάλαια, που πρέπει να φωτιστούν περισσότερο, καθώς εκτός όλων των άλλων,  συνδέεται άμεσα και πολλαπλά με την εγκληματική της δράσης. Δημοσιεύουμε σήμερα αποσπάσματα με σχετικές πληροφορίες από το υπόμνημα Πολιτικής Αγωγής  που έχουν καταθέσει, ήδη από τις 11.11.2014, στο Τριμελές Συμβούλιο Εφετών της Αθήνας. Ολόκληρο το υπόμνημα μπορείτε να το διαβάσετε στην ιστοσελίδα  Jailgoldendawn.com (Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος).

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

 

Η Χρυσή Αυγή μετά την είσοδό της στη Βουλή απέκτησε πρόσβαση σε παχυλή κρατική χρηματοδότηση, την οποία αξιοποίησε για να εντείνει τις εγκληματικές της δραστηριότητες. Εκτός της τακτικής χρηματοδότησης με βάση τα εκλογικά της ποσοστά, διέθετε τις βουλευτικές αποζημιώσεις και πλήθος προνομίων που συνδέονται με τις βουλευτικές έδρες, δηλαδή πέντε μετακλητούς υπαλλήλους και επιστημονικούς συνεργάτες ανά βουλευτή, μετακλητούς αστυνομικούς ως συνοδούς ασφαλείας των βουλευτών, δωρεάν τηλέφωνα, οχήματα (τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ακόμα και σε επιθέσεις ταγμάτων εφόδου, όπως στην περίπτωση της επίθεσης στο στέκι Συνεργείο στην Ηλιούπολη  κλπ).

Ωστόσο, η Χρυσή Αυγή είχε τη δυνατότητα να χρηματοδοτεί τη δράση της και τις εγκληματικές της ενέργειες πριν ακόμα μπει στη Βουλή. Αλλά και ακόμα και όταν εισήλθε σε αυτή, κάθε τοπική οργάνωση και κάθε μέλος (ιδιαίτερα υψηλόβαθμο) ήταν επιφορτισμένοι να αξιοποιούν ευκαιρίες χρηματοδότησης της οργάνωσης που προέκυπταν από τον εκάστοτε τομέα ευθύνης.

Αναφέρουμε ενδεικτικά τις ακόλουθες περιπτώσεις:

Ι.  Σημαντική πηγή χρηματοδότησης της οργάνωσης ήταν η πώληση ρούχων και υλικών που θεωρούνταν συνδεδεμένα με την στράτευση στη Χρυσή Αυγή. Η εμπορία αυτών των ειδών διεξαγόταν κεντρικά, με υπεύθυνο τον βουλευτή της οργάνωσης και ήδη κατηγορούμενο Ηλία Παναγιώταρο, ο οποίος διέθετε κατάστημα με την επωνυμία «Φάλαγγα»,  που τροφοδοτούσε με είδη ένδυσης, σήματα, μπρελόκ κλπ., μέλη της Χρυσής Αυγής, άνδρες των σωμάτων ασφαλείας και οπαδικούς συνδέσμους που ήταν και οι βασικοί «πελάτες» της οργάνωσης. Στα πωλούμενα είδη ένδυσης, θα πρέπει να προσθέσουμε και αντικείμενα που χρησιμοποιούνται ως όπλα, όπως μπαστούνια του μπέιζμπολ ηλεκτρονικούς εκκενωτές (taser), κλπ, τα οποία εμπορευόταν κεντρικά το κατάστημα του Ηλία Παναγιώταρου.

ΙΙ. Βασική πηγή χρηματοδότησης αποτελούσε επιπλέον η πώληση υπηρεσιών προστασίας από μέλη της οργάνωσης, σε καταστήματα, μπαρ κλπ. Η παροχή υπηρεσιών προστασίας ήταν βασική πτυχή της δράσης της οργάνωσης στην περιοχή του κέντρου της Αθήνας και ιδιαίτερα στον Άγιο Παντελεήμονα, πραγματοποιούταν δε σε συνεργασία με το αρμόδιο ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα και τον υποδιευθυντή του (ήδη υπόδικο) Αθανάσιο Σκάρα. Το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και υψηλόβαθμο στέλεχος της οργάνωσης Χρήστος Ρήγας, ιδιοκτήτης ο ίδιος του μπαρ Πύλες στον Άγιο Παντελεήμονα και επικεφαλής της παρέμβασης της Χρυσής Αυγής στην περιοχή το επίμαχο χρονικό διάστημα, εμπορευόταν την πώληση προστασίας. Σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 565/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου ο Χρήστος Ρήγας ήταν «πρωτοπαλίκαρο» του Μπάμπη Λαζαρίδη, γνωστού στα κυκλώματα της «νύχτας». Τα περιγραφόμενα ομολογούνται από τον Χρήστο Λουκόπουλο, πρώην υπαξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού που τον Οκτώβριο του 2007 είχε συλληφθεί κατά την απόπειρα ανθρωποκτονίας του ιδιοκτήτη του μπαρ“ Caramela  Γιάννη Βουτυράκου. Ο Λουκόπουλος ομολόγησε ότι την εντολή του «συμβολαίου θανάτου» (μια σφαίρα στο κεφάλι και τρεις στην καρδιά) τού την είχε δώσει ο Μπάμπης Λαζαρίδης, ιδιοκτήτης του ανταγωνιστικού νυχτερινού κέντρου Μούσες, μέσω του πρωτοπαλίκαρού του και μέλους της Χρυσής Αυγής Χρήστου Ρήγα. Ο Ρήγας μάλιστα, κατά τον Λουκόπουλο, είχε εισπράξει ήδη 15.000 ευρώ για το «συμβόλαιο θανάτου» και θα έδινε άλλα τόσα στον Λουκόπουλο όταν αυτός θα τελούσε με επιτυχία την ανθρωποκτονία.

ΙΙΙ. Η πώληση προστασίας σε καταστήματα εξαπλώθηκε πέραν του Αγίου Παντελεήμονα, σε άλλες συνοικίες και από άλλα μέλη της οργάνωσης. Από τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του μέλους της Χρυσής Αυγής και πλέον κατηγορούμενου Νικόλαου Αποστόλου, που είχε διατελέσει υπεύθυνος ασφαλείας της οργάνωσης του Πειραιά, προκύπτει ότι ο ίδιος πωλούσε προστασία σε καταστήματα, τους ιδιοκτήτες των οποίων εξεβίαζε (αναφέρονται τα καταστήματα Καραμέλα, ZicZac κ.ά.). Παρομοίως, από τη σχηματισθείσα δικογραφία για τον αστυνομικό Κωνσταντίνο Χαλάστρα, ο οποίος ήταν μέλος της Χρυσής Αυγής και πληροφοριοδότης της οργάνωσης εκμεταλλευόμενος τη θέση του ως αστυνομικού, αποσπάστηκε δε ως φρουρός του Νικόλαου Μιχαλολιάκου, προκύπτει ότι ο ανωτέρω πωλούσε προστασία σε καταστήματα κατ’ επάγγελμα, γεγονός που ομολογείται από τη μητέρα του σε επιστολή της προς τον ίδιο. Η οργάνωση, διαθέτοντας ήδη μια δεξαμενή εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων αντρών, είχε τη δυνατότητα να τους διοχετεύει σε εργασίες πώλησης προστασίας, security κλπ.

ΙV. Η πώληση προστασίας σε καταστήματα, σε συνδυασμό με την εκβίαση των ιδιοκτητών τους, δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά επεκτείνονταν σε τοπικές οργανωσεις, όπως προκύπτει από το παράδειγμα της Νίκαιας, όπου μέλη της Χρυσής Αυγής εκβίαζαν αλλοδαπούς κυρίως καταστηματάρχες ότι θα τους καταστρέψουν τις επιχειρήσεις τους αν δεν πληρώσουν χρήματα στην οργάνωση.

V. Πηγή εσόδων αποτελούσε ακόμα η διάθεση των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγης για τη διεξαγωγή ελέγχων στην αγορά εργασίας, με κύριο στόχο την «εθνική προτίμηση», η οποία συνέπιπτε και με τα ιδεολογικά πιστεύω της οργάνωσης. Έτσι, μέλη της Χρυσής Αυγής διενεργούσαν, κατόπιν «μίσθωσής» τους από επιχειρηματίες στον κλάδο των μεταφορών, ελέγχους σε φορτηγά με οδηγούς από τη Βουλγαρία, κλπ.

VI. Μέλη του πυρήνα του Περάματος και της Νίκαιας της Χρυσής Αυγής πρωταγωνίστησαν, κατόπιν εντολής των ηγετικών στελεχών της οργάνωσης και συνεννόησης με εργοδότες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, στη δημιουργία διασπαστικού Σωματείου, με σκοπό την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, σε αντιπαράθεση με τα υπάρχοντα Σωματεία και την πάγια θέση τους για μη-μείωση των ημερομισθίων (βλ. από 2/10/2013 συμπληρωματική ένορκη εξέτασή του Σωτηρίου Πουλικόγιαννη, προέδρου των Σωματείων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, μέλους του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ): «Από πλευράς εργολάβων είχε συγκεντρωθεί ένα ποσό της τάξης των 300.000-400.000 ευρώ περίπου το οποίο δόθηκε ως οικονομική ενίσχυση στο κόμμα της Χρυσής Αυγής, με αντάλλαγμα την ανάληψη δράσης ενάντια στους πρωτοπόρους συνδικαλιστές των σωματείων μας, την εκκαθάριση της Ζώνης από εμάς, τη δημιουργία Σωματείου της Χρυσής Αυγής, το οποίο θα ερχόταν σε συμφωνία με τις ενώσεις των εργολάβων». Η αλήθεια των λεγομένων προκύπτει από το γεγονός ότι μετά την ίδρυση του σωματείου της Χρυσής Αυγής στη Ζώνη και την επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, οι εργοδότες αντάμειψαν τα μέλη της Χρυσής Αυγής προσλαμβάνοντάς τους στις επιχειρήσεις τους. Πράγματι, στις 9/2013, τέσσερις μέρες μετά την επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και μία μέρα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, προσλήφθησαν στην επιχείρηση Κουτρουλός Ευάγγελος και Σια Ε.Ε., συμφερόντων του προέδρου της Ένωσης Ναυπηγοεπισκευαστών Πειραιά Αθανάσιου Πυρινή, οι υπογράψαντες την ίδρυση του «Σωματείου» Κυριτσόπουλος Χρήστος, Μιχάλαρος Αναστάσιος, Αντώναρος Παναγιώτης, Ξανθάκης Ιωάννης, Λούβαρης Σταμάτης, Κολιαδήμας Χρήστος, Δρούγκας Βασίλειος, Γαρδικιώτης Κωνσταντίνος, Γαρδικιώτης Σωτήρης, Χατζησταύρου Χρήστος και Μαυροειδόγγονας Πιέρρος, δηλαδή 11 από τους 30 ιδρύσαντες το «Σωματείο» (και 11 από τους 21 που εργάζονταν σε έργο της εν λόγω επιχείρησης).

Να μην είναι δυνατόν

Standard

                                                Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου                                                 Η σημασία και οι συνέπειες της δίκης-9

του Μάκη Κουζέλη

Στη σκηνή αυτής της δίκης οι κατηγορούμενοι εκπροσωπούν πολλά πράγματα και υποδύονται εξίσου πολλά. Πρόκειται για τη ιστορικά οικεία παρέλαση της ναζιστικής συμμορίας. Είναι άτομα — πρόσωπα και γελοία και απειλητικά. Είναι λόγια και τρόποι — κουβέντες και τετριμμένες και ασύλληπτης βαρβαρότητας. Είναι δίκτυα, παρακράτος και κόμμα — και συναθροίσεις χαϊλχιτλερικής μίμησης ψευδοεξεργεμένων εφήβων και συνωμοτικά οργανωμένος σχεδιασμός δολοφονικών επιθέσεων.

Είναι πολλά και παριστάνουν άλλα τόσα. Πλάι στις εικόνες διωγμών και εκτελέσεων που τους εμπνέουν ως οράματα, με την ίδια ευκολία πλάθουν και τις εικόνες του απλώς τολμηρότερου μάγκα, του γνήσια απηυδισμένου από την υποκρισία των πολιτικών και των αστών, της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, των διαφωνούντων που ασκούν τα δικαιώματά τους και φροντίζουν για εκείνα των ομοφύλων συμπολιτών τους. Αυτό που παριστάνουν πως είναι αποτελεί μέρος αυτού που είναι, του σκηνικού που απαιτεί το είδος του λόγου και των πρακτικών τους. Ούτε αυτό είναι αθώο, όπως δεν είναι και τυχαίο. Η αισθητική της ναζιστικής πολιτικής μοιάζει πρωτόγονη αλλά είναι υπολογισμένης απόδοσης — ακόμα και όταν «απλώς» παριστάνει. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο φαύλος κύκλος της «αγανάκτησης»

Standard

                                                Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου                                                 Η σημασία και οι συνέπειες της δίκης-6

της Ιωάννας Δρόσου 

Ήταν το 2010, λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές, όταν όλα τα κυρίαρχα ΜΜΕ εμφάνιζαν «αγανακτισμένους κατοίκους» στα τηλεοπτικά παράθυρα να εκφράζουν τον φόβο τους για τη ζωή και την περιουσία τους. Παράλληλα, βλέπαμε εικόνες από μετανάστες στην Ομόνοια, την Αττική, τον Άγιο Παντελεήμονα. Τότε γινόντουσαν αμέτρητες τηλεσυζητήσεις για το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη και πώς η αστυνόμευση θα το ενισχύσει. Λίγους μήνες αργότερα, αυτοί οι «αγανακτισμένοι πολίτες», απόλυτα εξαγνισμένοι από τα ΜΜΕ, πρωταγωνίστησαν στα πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας. Λίγα χρόνια αργότερα βρέθηκαν υποψήφιοι με τη Χρυσή Αυγή, με ορισμένους, μάλιστα, να εκλέγονται βουλευτές ή δημοτικοί/διαμερισματικοί σύμβουλοι. Οι ίδιοι, από αύριο, θα κάθονται στο εδώλιο με την κατηγορία της ίδρυσης και συμμετοχής στην εγκληματική οργάνωση «Χρυσή Αυγή».

Ήταν τον Σεπτέμβρη του 2013, ύστερα από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όταν τα κυρίαρχα ΜΜΕ δημοσιοποιούσαν τις υπόλοιπες δολοφονικές/ρατσιστικές επιθέσεις μελών της Χρυσής Αυγής, έκαναν λόγο για τον φασισμό που κλιμακώνεται στη χώρα μας και έκλεισαν τα μικρόφωνα στους πρώην «αγανακτισμένους» και νυν «φασίστες». Για πρώτη φορά, με ελάχιστες εξαιρέσεις στο παρελθόν, δόθηκε μαζικά ο λόγος στις μεταναστευτικές κοινότητες και τις αντιρατσιστικές οργανώσεις, αυτή τη φορά με φόντο τις συλλήψεις και προφυλακίσεις. Συνέχεια ανάγνωσης

Προπάντων δίκη των ηθικών αυτουργών

Standard

                                                 Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου                                                 Η σημασία και οι συνέπειες της δίκης-5

του Γιάννη Η. Χάρη

Φτάσαμε επιτέλους στη μεγάλη δίκη. Τη δίκη των Χρυσαυγιτών εγκληματιών, λέω, ξέροντας πως θα με περιλάβουν καν και καν δημοσιολόγοι, και φευ όχι μόνο Τζήμεροι και Βαλιανάτοι, ότι δεν αναγνωρίζω το τεκμήριο αθωότητας…

Τι περιμένουμε από τη δίκη αυτή; Καταρχήν, εννοείται, την όσο πιο βαριά καταδίκη των αυτουργών των όσων εγκλημάτων περιλαμβάνονται στη δικογραφία.

xa mixΚαι τι δεν περιμένουμε; Ότι θα ιδρώσει το αφτί των κοντά 400.000 ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής και των υπερπολλαπλάσιων που δεν δίνουν την ψήφο τους στη ΧΑ, για λόγους νομής εξουσίας λ.χ., της έχουν όμως δοσμένη, κρυφά ή και φανερά, την ψυχή τους. Με άλλα λόγια, δεν περιμένουμε, ακόμα κι αν απαγορευτεί η εγκληματική οργάνωση, πως θα εκλείψει ο χρυσαυγιτισμός, σαν ιδεολογία πια διάχυτη σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, σαν κοινωνική πια στάση και συμπεριφορά.

Τότε; Μια τρύπα στο νερό; Όχι. Ένα βασικό που περιμένουμε είναι να έχουμε στα χέρια μας ένα κάποιο μέτρο της ευθύνης όχι τόσο αυτών που τους ξέραμε από πριν πως είναι εγκληματίες αλλά αυτών που επίσης γνώριζαν και όμως στήριζαν, προωθούσαν και ξέπλεναν. Μεθοδικά και «επιστημονικά». Των ηθικών αυτουργών δηλαδή. Στη δίκη των οποίων –την ηθική δίκη, εννοείται– πρέπει να προσβλέπουμε, μάλλον τη δίκη των οποίων οφείλουμε να αναλάβουμε. Μεθοδικά και επιστημονικά, χωρίς εισαγωγικά. Συνέχεια ανάγνωσης

Εργαλεία της μαχόμενης δημοκρατίας

Standard

                                                Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου                                                 Η σημασία και οι συνέπειες της δίκης-3

της Βασιλικής Γεωργιάδου 

Η παραπομπή σε δίκη εβδομήντα μελών της Χρυσής Αυγής (ΧΑ), μεταξύ αυτών του αρχηγού, στελεχών και της πρώην κοινοβουλευτικής ομάδας της, αποτελεί γεγονός μεγάλης σπουδαιότητας που προστίθεται σε εκείνα που χρησιμοποίησαν μεταπολεμικές δημοκρατίες προκειμένου να αυτοθωρακιστούν απέναντι στους υπονομευτές τους. Παρότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν διαθέτει γνωρίσματα μιας κατά Κ. Λεβενστάιν (K. Loewenstein)  «μαχόμενης δημοκρατίας» (militant democracy), εργαλεία αυτού του ιδεότυπου τυγχάνουν ευρύτερης εφαρμογής σε επίπεδο κρατών και της ΕΕ. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι το 2004 η καταδίκη του ακροδεξιού κόμματος Vlaams Blok στο Βέλγιο, λόγω παραβίασης του αντιρατσιστικού νόμου, οδήγησε στη διακοπή της κρατικής χρηματοδότησης και τον αποκλεισμό του από τα ΜΜΕ, γεγονός που επέφερε τη διακοπή λειτουργίας του, παρότι δεν εμπόδισε την επανεμφάνισή του με ρετουσαρισμένες τις ρατσιστικές του αιχμές. Επίσης, τo 2000 oι κυρώσεις της ΕΕ εναντίον της Αυστρίας, εξαιτίας της συμμετοχής του ακροδεξιού FPÖ σε κυβέρνηση συνεργασίας με το χριστιανοδημοκρατικό ÖVP είχαν ως συνέπεια τον αποκλεισμό του Γ. Χάιντερ από την κυβέρνηση και την περιθωριοποίησή του στο κόμμα του, παρότι αυτό παρέμεινε εταίρος σε κυβερνήσεις υπό το ÖVP. Συνέχεια ανάγνωσης

Τα συντριπτικά στοιχεία και το «αντιμνημονιακό» προσωπείο

Standard

                                                Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου                                                 Η σημασία και οι συνέπειες της δίκης-2

Ενόψει της δίκης της Χρυσής Αυγής θέσαμε σε όλους τους «προσκεκλημένους» μας δύο ερωτήματα: Πρώτον, με βάση τη δική σας οπτική/χώρο/αντικείμενο τι θέλετε να τονίσετε για τη δίκη, τι είναι το πιο σημαντικό; Δεύτερον, τι εξασφαλίζει η ποινική δίωξη και μια ενδεχόμενη καταδίκη όσον αφορά την αντιμετώπιση του νεοναζισμού; Αντίστοιχα, ποια πεδία αφήνει απέξω, και επομένως τι πρέπει να γίνει σε αυτά από πλευράς της κοινωνίας/του κράτους/του αντιφασιστικού κινήματος/των πολιτών; Τους ευχαριστούμε όλους και όλες για την ανταπόκρισή τους.

Τα συντριπτικά στοιχεία και το «αντιμνημονιακό» προσωπείο

του Δημήτρη Ψαρρά

Όποιος έχει την παραμικρή αμφιβολία για τη σημασία της αυριανής δίκης αρκεί να ρίξει μια ματιά στη στατιστική εξέλιξη των ρατσιστικών εγκληματικών επιθέσεων στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Μετά την άσκηση των διώξεων εις βάρος της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, τον Σεπτέμβριο του 2013, οι επιθέσεις αυτές των Ταγμάτων Εφόδου παρουσιάζουν κάθετη πτώση. Και ανακάμπτουν μόνο την τελευταία περίοδο, από τη στιγμή που άρχισαν να εκπέμπονται αντιφατικά μηνύματα από την πολιτεία (στην ευρύτερη έννοιά της, δηλαδή την πολιτική τάξη και τη δικαιοσύνη) αλλά και τα μέσα ενημέρωσης, με προσχηματικές δηλώσεις περί «μη δεμένου κατηγορητηρίου», περί «νομικών προβλημάτων» του βουλεύματος, ακόμα και περί «πολιτικής δίωξης».

Αστεία πράγματα. Ακόμα και με την τελική μορφή που πήρε η κατηγορία με το βούλευμα 215/2015 του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, τα στοιχεία όχι μόνο για τους φυσικούς αυτουργούς αλλά και για την ηγεσία της οργάνωσης είναι συντριπτικά. Παρά το γεγονός ότι οι συντάκτες του βουλεύματος ακολούθησαν την πρόταση του εισαγγελέα Ντογιάκου και περιόρισαν το εύρος της εγκληματικής δράσης από το 2008 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013, έχουν τεκμηριώσει πέρα από κάθε αμφιβολία τις κατηγορίες που απαγγέλλουν. Συνέχεια ανάγνωσης

Χρυσή Αυγή: Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

Standard

                                                Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου                                                 Η σημασία και οι συνέπειες της δίκης

του Στρατή Μπουρνάζου 

stratisΗ δίκη που αρχίζει αύριο, Δευτέρα 20 Απριλίου, είναι μια μεγάλη δίκη. Όχι μόνο επειδή έχει ήδη συγκεντρώσει το διεθνές ενδιαφέρον, επειδή δημοσιογράφοι και παρατηρητές από όλο τον κόσμο έχουν ήδη καταφθάσει στην Αθήνα (εκατοντάδες, όπως μαθαίνω, έχουν ζητήσει διαπίστευση από το Υπουργείο Δικαιοσύνης). Ούτε επειδή μπορεί να αποτελέσει τηλεοπτικό υπερθέαμα (αν και δεν το θεωρώ πολύ πιθανό, στη μακρά της διάρκεια). Ούτε επειδή θα είναι κυριολεκτικά μεγάλη σε διάρκεια. Ο κύριος λόγος που τη καθιστά μεγάλη και ιστορική είναι ότι η ποινική δίωξη της Χρυσής Αυγής, τον Σεπτέμβριο του 2013, η οποία και οδήγησε στη δίκη, σηματοδότησε το τέλος της ασυλίας. Της ασυλίας που απολάμβαναν μέχρι τότε οι νεοναζί, για την εγκληματική τους δράση. Με αυτή την έννοια, η δίκη, όποια προβλήματα και αν έχει (η μεγάλη καθυστέρηση στην έναρξή της και η διεξαγωγή της στις φυλακές Κορυδαλλού είναι δύο από αυτά) σηματοδοτεί δύο πράγματα. Πρώτον, την ενεργοποίηση της δημοκρατίας (της αστικής δημοκρατίας, ναι) και του κράτους δικαίου έναντι της εγκληματικής δράσης των νεοναζί. Δεύτερον, μια μεγάλη νίκη του αντιφασιστικού κινήματος, το οποίο εδώ και χρόνια ζητούσε αυτό ακριβώς: να λογοδοτήσουν οι νεοναζί. Συνέχεια ανάγνωσης

O δεύτερος βασανισμός του Ουαλίντ Ταλέμπ

Standard

«Να σιχαίνεσαι το ψωμί που τρως»

του Γιάννη Χατζηδημητράκη

Φωτογραφία του Γιάννη Νικολόπουλου (από το άρθρο του «Βυτίου» «Ουαλίντ Τάλεμπ» στο thecricket.gr, 4.3.2015)

Φωτογραφία του Γιάννη Νικολόπουλου (από το άρθρο του
«Βυτίου» «Ουαλίντ Τάλεμπ» στο thecricket.gr, 4.3.2015)

«Δεν είναι δικό σου το παιδί;» «Τι προβλέπει η θρησκεία σου για τους άπιστους;» «Μια χαρά σε βλέπω να κόβεις βόλτες».  Με την υποβολή τέτοιων ερωτήσεων ολοκληρώθηκε την περασμένη Τρίτη η  «επανάληψη» των βασανιστηρίων του Ουαλίντ Ταλέμπ. Σε δύο πράξεις: μετά την κατάθεση και περιγραφή των βασανιστηρίων τα οποία υπέστη, αυτή τη φορά σειρά είχε η εξέτασή του από την υπεράσπιση. Εξέταση εξαντλητική, προκλητική, που προσέβαλε πολλές φορές την κατάσταση της υγείας, την υπόληψη, την οικογένεια και την θρησκεία του Ουαλίντ. Μια ρατσιστική εξέταση από την υπεράσπιση ενός ρατσιστικού εγκλήματος. Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και το αυτονόητο savoir vivre των δικαστικών αιθουσών –το να απευθύνεται κάποιος στον μάρτυρα στον πληθυντικό– κατακτήθηκε μόνο χάρη στην πίεση και τις πολλαπλές παρεμβάσεις των δεκάδων αλληλέγγυων που είχαν κατακλύσει την αίθουσα.  Ούτε είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο συνήγορος αποκάλεσε τον μάρτυρα κατηγορούμενο — για κάποιους, φαίνεται, ότι οι απόκληροι αυτού του κόσμου έχουν θέση στα δικαστήρια μόνο ως κατηγορούμενοι, ποτέ ως κατήγοροι. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο φασισμός επιστρέφει στην Ευρώπη

Standard

και σκέψεις για τον χαρακτήρα ενός διεθνούς αντιφασιστικού κινήματος

του Δημήτρη Κουσουρή

.Στο τέλος μιας μακράς περιόδου μετάβασης, που ξεκίνησε πριν από ένα τέταρτο του αιώνα με την πτώση του τείχους του Βερολίνου, μπορούμε σήμερα να διακρίνουμε τα γνωρίσματα της ιστορικής περιόδου, να αποκαταστήσουμε τη διαλεκτική της διάρκειας και να αναγνωρίσουμε τις σχέσεις ανάμεσα στην εποχή, την περίοδο και τη συγκυρία. Η περίοδος που άρχισε το 1989-1990 και παρουσιάστηκε ως το τέλος της Ιστορίας και  μη αναστρέψιμος θρίαμβος του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού έχει πια φτάσει στο τέρμα της. Από το 2001, ή σύμφωνα με άλλους το 2008,  έχουμε βρεθεί μέσα σε ένα από εκείνα τα «ενδιάμεσα διαστήματα», ανάμεσα σε ό,τι δεν υπάρχει πια και ό,τι δεν έχει γίνει ακόμα.[1]

Αφίσα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, 1936

Αφίσα του Γαλλικού Κομμουνιστικού
Κόμματος, 1936

Παρά τη βαθιά κρίση που γνωρίζει ο καπιταλισμός, την αστάθεια του παγκόσμιου συστήματος και των τοπικών ή περιφερειακών δομών κυριαρχίας, το οργανωμένο εργατικό κίνημα και οι άμεσοι ή έμμεσοι πολιτικοί εκφραστές του βρίσκονται διασκορπισμένοι, δίχως κατεύθυνση, ανίκανοι να επιδράσουν αποφασιστικά στον συσχετισμό δυνάμεων. Από την άλλη πλευρά, οι δυνάμεις της αντεπανάστασης,[2] κάτω από διαφορετικά ονόματα και κοστούμια, κερδίζουν ολοένα και πιο γρήγορα έδαφος. Αργά αλλά σταθερά στην αρχή, παρακολουθήσαμε τις πρώτες συμμετοχές νεοφασιστών σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, πρώτα το 1994 στην Ιταλία, γενέθλια γη του ιστορικού φασισμού, και έπειτα στην Αυστρία το 2000. Στη συνέχεια, είδαμε αυτή την εξέλιξη να επιταχύνεται, ιδίως από την κρίση του 2008 και μετά, με την εκλογική νίκη του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία, τη ραγδαία άνοδο νεοφασιστικών και νεοναζιστικών οργανώσεων στην καινούργια περιφέρεια της ηπείρου, όπως και στην Ουγγαρία, την Ελλάδα, και πιο πρόσφατα στην Ουκρανία με τη συμμετοχή τους στην προσωρινή κυβέρνηση.

Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει, εδώ, πως η υπόθεση μιας σχέσης συνάφειας και συνέχειας ανάμεσα στη δημοκρατικά εκλεγμένη, πρώτη κυβέρνηση Μπερλουσκόνι (με τη συμμετοχή Φίνι και Μπόσι), και στους νεοφασίστες και νεοναζί του Svoboda και του Pravy Sektor περιέχει προφανείς αφαιρέσεις και απλουστεύσεις, συνιστώντας ένα αμάλγαμα που παραγνωρίζει ή αποσιωπά τις ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης. Η αρχική  μου υπόθεσή, ωστόσο, είναι πως συσχετίζοντας ακριβώς την ανάπτυξη όλων αυτών των –εκ πρώτης όψεως– ανόμοιων μεταξύ τους κινημάτων και δυνάμεων, αποκτούμε μια συνολική εικόνα για τον χαρακτήρα της σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής. Μέχρι πρόσφατα, η εμμονή πολλών διανοουμένων και αγωνιστών της Αριστεράς στον ιστορικό φασισμό του Μεσοπολέμου και στις εκλεπτυσμένες κατηγοριοποιήσεις των διαφορετικών μορφών και παραλλαγών του υπήρξε χρήσιμη για να θυμόμαστε και να καταλαβαίνουμε τις τραγωδίες και τους ηρωισμούς του περασμένου αιώνα. Ωστόσο, αυτή η εμμονή λειτουργεί πλέον και ως παραμορφωτικός καθρέφτης, προκαλώντας ένα είδος συλλογικής μυωπίας –ή και τύφλωσης– απέναντι στην παράλληλη άνοδο των φασιστικών δυνάμεων σε διαφορετικά μέρη της γηραιάς ηπείρου.

Ασφαλώς, το Εθνικό Μέτωπο δεν γεννήθηκε από τις ίδιες συνθήκες, ούτε στηρίχθηκε στις παραδόσεις που διεκδικούν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα, το Jobbik στην Ουγγαρία, το κόμμα της Προόδου στη Νορβηγία ή ακόμη το αυστριακό κόμμα της Ελευθερίας.[3] Όμως, είναι επίσης γεγονός πως, «λαϊκιστικές», «ξενοφοβικές», «εθνικιστικές» ή «νεοφασιστικές», οι παραλλαγές της ακροδεξιάς κερδίζουν έδαφος ταυτόχρονα. Η ευθύνη να ονομάσουμε και να αναχαιτίσουμε αυτή την αντιδραστική στροφή, που απειλεί να ενταφιάσει οριστικά τα κοινωνικά και δημοκρατικά κεκτημένα του εργατικού κινήματος, αποτελεί πλέον καθήκον πολύ πιο επείγον από το να την κατατάξουμε σύμφωνα με την τυπολογία του ιστορικού φασισμού. Συνέχεια ανάγνωσης

Η δίκη του Άιχμαν συνεχίζεται

Standard

Η «κοινοτοπία του κακού» και ο ναζισμός

της Άγκνες Χέλερ

Καθώς η 28η Οκτωβρίου αποκτά στις μέρες μας, αναπόφευκτα,  νέο αντιφασιστικό περιεχόμενο, αντί επετειακού άρθρου (καθώς μάλιστα η Αυγή προσφέρει σήμερα στους αναγνώστες το τρίτο κεφάλαιο της Επαγγελίας της αδύνατης επανάστασης του Α. Ελεφάντη, ενώ οι  «Αναγνώσεις» είναι ολόκληρες αφιερωμένες στην 28η Οκτωβρίου και τον φασισμό) δημοσιεύουμε ένα κείμενο της γνωστής ουγγαρέζας φιλοσόφου Άγκνες Χέλερ, που αναφέρεται στο μεγάλο θέμα  της «κοινοτοπίας του κακού» και του ναζισμού — συνεχίζοντας την προβληματική της Χάννα Άρεντ, διαφωνώντας μαζί της Το κείμενο (από το οποίο δημοσιεύουμε αποσπάσματα)   είναι η ανακοίνωση της Χέλερ στη συνδιάσκεψη  Άιχμαν που οργάνωσε το Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου  Έτβες Λόραντ της Βουδαπέστης μαζί με το ίδρυμα Mensch στις  15.4.2011· δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Μας το υπέδειξε ο Θανάσης Βακαλιός, ο οποίος και το μετέφρασε από τα ουγγρικά.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Λούκας βαν Λέιντεν, «Τρίπτυχο της Δευτέρας Παρουσίας» (λεπτομέρεια), 1527

Λούκας βαν Λέιντεν, «Τρίπτυχο της Δευτέρας Παρουσίας» (λεπτομέρεια), 1527

Στα νιάτα μου είχα δημοσιεύσει ένα δοκίμιο με  τίτλο «Η δίκη της Νυρεμβέργης συνεχίζεται». Σήμερα, κι ενώ έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια, νομίζω ότι και η δίκη του Άιχμαν συνεχίζεται. Από τα πάμπολλα υβριστικά αντισημιτικά sms τα οποία λαμβάνω διαρκώς στο κινητό μου, ένα μου τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή: «Αν ο Χόρτυ σας γνώριζε, είναι βέβαιο ότι δεν θα σταματούσε τα τρένα! Και θα είχε δίκιο!». Προφανώς, ο αποστολέας του sms  δεν αρνείται το Ολοκαύτωμα. Η άποψή του μοιάζει με τη ρήση του Άιχμαν, που δημοσίευσε πρόσφατα το περιοδικό Der Spiegel. Σε μια συνέντευξή του στο Μπουένος Άιρες, ο Άιχμαν εξέφραζε τη λύπη του  που δεν τέλειωσε τη δουλειά του. Σήμερα, κι ενώ έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια, υπάρχουν  πολλοί που συμμερίζονται τη λύπη του Άιχμαν.

Το κακό και η Χάννα Άρεντ 

Αφετηρία για την αποτίμηση του φαινόμενου Άιχμαν από έναν φιλόσοφο  εξακολουθεί να είναι το βιβλίο της Χάννα Άρεντ Ο Άιχμαν στη Ιερουσαλήμ [μετ. Βασίλης Τομανάς, Νησίδες 2009], και η σφοδρή αντιπαράθεση που ακολούθησε, συμπεριλαμβανομένων και των απαντήσεων  της Άρεντ στα ερωτήματα του Samuel Grafton, καθώς και  η συνομιλίας της με τον Thilo Koch. Από την πρώτη ανάγνωση του βιβλίου, δεν είχα καμιά αμφιβολία  ότι η Χάννα Άρεντ είχε παρερμηνεύσει την προσωπικότητα του Άιχμαν. Οι επικριτές της αναζήτησαν την πηγή αυτής της παρερμηνείας σε πολιτικούς λόγους. Χωρίς να  τους αρνούμαι, προτιμώ να αναζητήσω τους φιλοσοφικούς λόγους, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο σκεπτικό της Άρεντ. Το ζήτημα του κακού είναι ένα από τα βασικά φιλοσοφικά και θρησκειολογικά προβλήματα — ίσως και θεολογικό. Γενικά, υπάρχει κακό; Αν ναι, ποια είναι η σχέση ανάμεσα  στο κακό και τον κακοποιό; Μπορεί να γίνει λόγος για ριζικό ή απόλυτο κακό; Είναι αναγνωρίσιμο, και αν ναι, από τι; Είναι το κακό δαιμονικό; Τι σημαίνει η δυνατότητα ελεύθερης επιλογής; Πότε έχουμε δικαίωμα επιλογής και πότε όχι; Αργότερα, η Άρεντ προσπάθησε να εξηγήσει γιατί είχε μιλήσει  για την κοινοτοπία του κακού. Αν κάτι είναι κοινότοπο, γράφει, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ασήμαντο. Χρησιμοποιώντας τη λέξη κοινότοπο, θέλησε να πει ότι το κακό δεν είναι δαιμονικό, ότι δεν υπάρχει σ’ αυτό μεγαλοσύνη, ότι μόνο στην πράξη του καλού μπορεί να υπάρξει μεγαλοσύνη.  Συνέχεια ανάγνωσης

Tα «καθαρά χέρια» της Χρυσής Αυγής

Standard

συνέντευξη του Κωστή Παπαϊωάννου

Μιλάει για την «ιατροποινική καταστολή», τη διάχυση του νεοναζισμού, τον εκφασισμό κράτους και κοινωνίας, το σχολείο, τον σύγχρονο αντιφασισμό

Kostis Papaioannou ÊÙÓÔÇÓ ÐÁÐÁÉÙÁÍÍÏÕ«Η πολιτική και κοινωνική εξουδετέρωση της Χ.Α. περνάει μέσα από την ίδια τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και το κράτος πρόνοιας»

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε η μελέτη του Κωστή Παπαϊωάννου Τα «καθαρά χέρια» της Χρυσής Αυγής. Εφαρμογές ναζιστικής καθαρότητας (εκδ. Μεταίχμιο). Ο συγγραφέας, εκπαιδευτικός και πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, είναι γνωστός από την αρθρογραφία και τη δράση του, εδώ και χρόνια, ενάντια στον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τον νεοναζισμό. Σήμερα, με το βιβλίο του (που γράφτηκε το καλοκαίρι, αλλά πρόλαβε και τις τελευταίες εξελίξεις, με τη σύλληψη Μιχαλολιάκου) μας προσφέρει μια ολοκληρωμένη ανάλυση. Ξεκινώντας από τη γνωστή φράση του Ν. Μιχαλολιάκου για τα «καθαρά χέρια», εξετάζει κομβικά ζητήματα, όπως η άνοδος της Χ.Α., τα «νοσήματα» στους διάφορους χώρους στα οποία οι νεοναζί έρχονται να «απολυμάνουν», τον εκφασισμό του κράτους και της κοινωνίας. Για όλα αυτά, μιλήσαμε μαζί του.

Στρ. Μπ.

Το βιβλίο επιγράφεται Τα «καθαρά χέρια» της Χρυσής Αυγής. Αλλά και σε όλο το κείμενο το δίπολο «καθαρότητα/καθαρό» vs «βρομιά/βρόμικο» είναι κεντρικό στην ανάλυση. Ποιο ρόλο παίζει στον λόγο και την πρακτικής της Χ.Α.;

Η διαρκής προβολή της αξίας της καθαρότητας, τα «καθαρά χέρια», ο «τόπος που θα ξεβρομίσει», δεν είναι απλή επικοινωνιακή στρατηγική. Η καθαρότητα αποτελεί κομβικό σημείο στην πρόσληψη του ναζιστικού φαινομένου γενικά, και του σύγχρονου ελληνικού νεοναζισμού ειδικά. Διατρέχει τον λόγο ως καθαρότητα, και την πράξη ως εκκαθάριση και εξόντωση του βρόμικου, του μιαρού. Στο αίτημα για καθαρότητα συναρμόζεται η τακτική με την πολιτική, γιατί αποτελεί πρωτίστως εκ των ων ουκ άνευ όρο για την υλοποίηση του προγράμματος της Χ.Α. και αντανακλά το προγραμματικό της εύρος. Η έννοια της καθαρότητας, ως δομικό στοιχείο κάθε εθνικοσοσιαλιστικού και φασιστικού προγράμματος, δεν μένει στο επίπεδο του αιτήματος. Το αίτημα συνοδεύεται από την επιβολή του.

Ναζιστική αφίσα του 1932: Η έγερση των εργατών

Ναζιστική αφίσα του 1932: Η έγερση των εργατών

Ας πάρουμε το κοινωνικό σώμα, το σώμα της κοινότητας του λαού, που θα έλεγαν και οι νεοναζί, πάλαι ποτέ αγαπημένοι των τηλεοπτικών πάνελ και του λαϊφστάιλ. Αυτό ταυτίζεται με το σώμα των Ελλήνων· οι υπόλοιποι δεν ενδιαφέρουν. Μετά περνάμε στο δεύτερο στάδιο της εκκαθαριστικής λογικής, στάδιο ιστορικά αναγκαίο για τον φασισμό: ακόμα και αν αποβάλουμε τους ξένους, το σώμα των Ελλήνων δεν θα περιλαμβάνει όλους τους Έλληνες, αλλά όσους αναγνωρίζουν αυτό το σώμα ως τέτοιο, όσους αποδέχονται τους όρους ένταξης σε αυτό, άρα όσους πληρούν τα κριτήρια καθαρότητας. «Ανθέλληνες», «απάτριδες», «ελληνόφωνοι», όσοι αποτυγχάνουν στο τεστ ελληνοφροσύνης πρέπει να αποκοπούν από το εθνικό σώμα. Η κατηγορία περιλαμβάνει από φιλελεύθερους δεξιούς κοσμοπολίτες μέχρι αριστερούς διεθνιστές, από σοσιαλδημοκράτες ευρωπαϊστές αστούς μέχρι αναρχικούς, όλους τέλος πάντων όσοι δεν συντάσσονται εφ’ ενός ζυγού σε θέματα εθνικής ταυτότητας και αυτοεικόνας, διεθνών σχέσεων, ελληνικού και βαλκανικού εθνικισμού, σχέσεων κράτους και Εκκλησίας κ.λπ. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 6 του Οκτώβρη

Standard

Kείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Λορέτας Μακόλεϊ, Βασίλη Παπαστεργίου, Ταρίκ Αλί, Νίκου Σαραντάκου, Κώστα Γαβρόγλου, Κύρκου Δοξιάδη, Μάκη Κουζέλη, Μιχάλη Σπουρδαλάκη, Πολυμέρη Βόγλη

 graffitiΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Μια άλλη χώρα… Το Σάββατο το πρωί ήταν σαν να ξυπνήσαμε σε μια άλλη χώρα. Ο Στρατής Μπουρνάζος εξηγεί γιατί η ποινική δίωξη της Χρυσής Αυγής αποτελεί τομή, «μια τομή διόλου αναμενόμενη — ας σκεφτούμε ότι μέχρι προχθές βασικό αίτημα αλλά και φόβος μας ήταν “να μην περιοριστεί η υπόθεση στον Ρουπακιά και τρεις-τέσσερις ακόμα”. Kαι, ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις, τις οποίες μπορούμε, αλλά και πρέπει να έχουμε, αυτό που γίνεται δεν είναι (μόνο) σόου, επικοινωνιακό «κόλπο» ή παιχνίδι: είναι, πρώτα απ’ όλα, πραγματικό».

Σαν να έφυγε ένα μαύρο σύννεφο… Η Λορέτα Μακόλεϊ, μετανάστρια από τη  Σιέρα Λεόνε, που ζει για χρόνια στην Ελλάδα, πρόεδρος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών, περιγράφει τι σήμαινε για τους μετανάστες η δράση της Χρυσής Αυγής και τι η σύλληψη Μιχαλολιάκου: «[Όταν συνέλαβαν τον Μιχαλολιάκο] αισθάνθηκα καλά, πολύ καλά. Και νιώθω ότι εκείνη η μέρα ήταν ιστορική για την Ελλάδα. Σαν να σηκώθηκε ένα μαύρο σύννεφο, που είχε κάτσει πάνω μας, και να έφυγε. Και έτσι μπορούμε και βλέπουμε τι γίνεται, αρχίζει να φαίνεται λίγο η δημοκρατία. Τώρα για το πώς θα εξελιχθεί… κρατάω μικρό καλάθι».

Υπόθεση “Χρυσή Αυγή”: η ώρα του κινήματος. Ο Βασίλης Παπαστεργίου αποτιμά συνολικά την κατάσταση που έχει διαμοφωθεί και εξηγεί γιατί τώρα είναι η στιγμή για το αντιφασιστικό κίνημα: «Η υπόθεση του αντιφασισμού είναι πολύ σημαντική για να αφεθεί στα χέρια εκείνων που τόσα χρόνια απέτυχαν να δουν και να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Είναι υπόθεση των ανθρώπων του αντιφασιστικού κινήματος –όλων των τάσεων– να οργανωθούν, να συνεννοηθούν, να μην αφήσουν τη Χρυσή Αυγή να ανακάμψει, αλλά και να προσπαθήσουν τώρα να αλλάξουν την ατζέντα, να επιβάλουν θεσμικές και πολιτικές λύσεις για τη λειτουργία τη αστυνομίας, τη νομοθεσία για την αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας, τη μεταχείριση των μεταναστών/τριών».

Φασίνα στους φασίστες. Ο Νίκος Σαραντάκος, στη μόνιμη στήλη του «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» μας θυμίζει την ετυμολογία των λέξεων «φασισμός» και «φασίστες», φτάνοντας στην αρχαία Ρώμη και το λατινικό fascsis: «Ετυμολογικά η λέξη “φασισμός” έχει ξαδερφάκια στη γλώσσα μας, αφού από το ίδιο το λατινικό fascis ή μάλλον από το ιταλικό fascia (ταινία, λωρίδα) έχουμε τη φάσα, τη λωρίδα που βάζουμε στα ρούχα, τις φασκιές των μωρών, αλλά και τη φασίνα, επειδή αρχικά οι σκούπες φτιάχνονταν με δεμάτια από ξερόκλαδα. Οπότε το σύνθημα «φασίνα στους φασίστες», πέρα από πολιτικά είναι και ετυμολογικά εύστοχο. Πρέπει βέβαια να βρεθούν άξια χέρια να κρατήσουν τη σκούπα…».

Ο Ταρίκ Αλί ως λογοτέχνης. Συνέντευξη του Ταρίκ Αλί. Ο Γιάννης Αλμπάνης συνάντησε τον Ταρίκ Αλί στην Αθήνα και μίλησε μαζί του για το συγγραφικό του έργο, τα μυθιστορήματά του, τη γραφή, την ιστορία και τον πολιτισμό του Ισλάμ: «Είμαι ένας κοσμοπολίτης χωρίς ρίζες. Σε όλη μου τη ζωή υπήρξα και παραμένω διεθνιστής. Γνωρίζω βεβαίως αυτές τις κουλτούρες γιατί μέχρι τα είκοσί μου έζησα σε μια ισλαμική χώρα και μετά σε μια δυτική χριστιανική. Το κυρίαρχο κίνητρό μου όμως είναι να αμφισβητήσω βαθιά ριζωμένες κυρίαρχες πεποιθήσεις. Αυτό κάνω και στα λογοτεχνικά και στα πολιτικά γραπτά μου».

Πανεπιστήμιο της κοινωνίας. Οι διδάσκοντες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Κώστας Γαβρόγλου, Κύρκος Δοξιάδης, Μάκης Κουζέλης και Μιχάλης Σπουρδαλάκης, σε ένα συνολικό κείμενο αποτιμούν την κατάσταση στο πανεπιστήμιο, εξηγούν γιατί το υπερασπιζόμαστε και ποιο πανεπιστήμιο θέλουμε: «[…] είμαστε υποχρεωμένοι να ξαναφέρουμε το πανεπιστήμιο στην πρώτη γραμμή της μάχης για δημοκρατική κοινωνία, να φέρουμε το πανεπιστήμιο στην κοινωνία και την κοινωνία στο πανεπιστήμιο. Χωρίς να κουκουλώνουμε τις αθλιότητες αλλά και χωρίς να υποβαθμίζουμε τις τόσο σημαντικές κατακτήσεις του. Η έρευνα αλλά και η διδασκαλία θα πρέπει να έχει ως πρώτο της αντικείμενο, ως κοινό της αλλά και ως εντολοδόχο της αυτή την κοινωνία της κρίσης. […] δικαιούμαστε αλλά είμαστε και υποχρεωμένοι να αποδώσουμε στην κοινωνία ό,τι της οφείλουμε, να απευθυνθούμε σε αυτήν. Κοινωνικό πανεπιστήμιο».

4η Αυγούστου: ένα πείραμα εκφασισμού. Με την ευκαιρία του συνεδρίου που οργάνωσε το Φόρουμ Κοινωνικής Ιστορίας το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, ο Πολυμέρης Βόγλης μιλάει στον Μάνο Αυγερίδη και τον Στρατή Μπουρνάζο για την έλξη που ασκεί ο φασισμός στις κοινωνίες του Μεσοπολέμου, την αυταρχική και αντιδημοκρατική παράδοση στην Ελλάδα του 20ού αιώνα, τις ρίζες της Ακροδεξιάς, τις συνέχειες στις οποίες εντάσσεται η Χρυσή Αυγή και τα ποιοτικά νέα στοιχεία της.

Άρθρα και συνεντεύξεις για τη Χρυσή Αυγή και τον νεοναζισμό στα «Ενθέματα»

Standard

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaΤις μέρες αυτές (μέρες μαύρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μέρες οργής και για το κουβάρι του νεοναζιστικού εγκλήματος, αλλά και για την υποκρισία τόσων και τόσων, μα και μέρες ελπίδας ότι μπορούμε να δώσουμε ένα αποφασιστικό χτύπημα στον νεοναζισμό) σκεφτήκαμε να συγκεντρώσουμε όσα έχουν γραφτεί στα «Ενθέματα» για τη Χρυσή Αυγή και τον νεοναζισμό, τα τελευταία δύο χρόνια. Όχι φυσικά για να πούμε ότι «εμείς τα λέγαμε» – είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε τέτοιες «επισημάνσεις», παρόλο που βέβαια ο καθείς αποτιμάται και κρίνεται για το τι έκανε και δεν έκανε.  Συγκεντρώσαμε τα κείμενα, επειδή θεωρούμε ότι είναι χρήσιμα, επειδή, ακόμα κι εμείς, θυμηθήκαμε όψεις και διαστάσεις που είχαμε ξεχάσει.  Διαλέξαμε μόνο άρθα και συνεντεύξεις  με αποκελιστικό ή κύριο θέμα  τους τον νεοναζισμό και τη Χρυσή Αυγή – τα κείμενα με σποραδικές αναφορές στο θέμα στα «Ενθέματα» είναι πολύ περισσότερα. Τριάντα συγγραφείς, πενήντα ένα κείμενα και τέσσερις συνεντεύξεις, από την άνοιξη του 2012 μέχρι τον φθινόπωρο του 2013 (και ένα κείμενο του 2011). Και συνεχίζουμε, παρότι θα ευχόμασταν, αργά ή γρήγροα,  να μη χρειάζεται πια να ασχολούμαστε με τον νεοναζισμό, παρά μόνο  ιστορικά. Μέχρι τότε όμως, συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

51 ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ 4 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ (2012-2013)

Γράφουν οι: Έφη Αβδελά, Πέτρος Βασιλειάδης, Χριστόφορος Βερναρδάκης, Πολυμέρης Βόγλης, Nίκος Γιαννόπουλος, Γιάννης Ζαϊμάκης, Σταύρος Ζουμπουλάκης, Κλέων Ιωαννίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ανδρέας Καρίτζης, Αλέξανδρος Κεσσόπουλος,  Δώρα Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη, Αντώνης Λιάκος, Μάκης Κουζέλης, Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Ευστάθιος Χ. Λιανός-Λιάντης, Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος, Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος, Μιχάλης Μάτσας, Ιωάννα Μεϊτάνη,  Μιχάλης Μπαρτσίδης, Νικολάι Μπουχάριν Ηλίας Νικολακόπουλος,  Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Κωστής Παπαϊωάννου,  Ντιέγκο Ριβέρα, Συντακτική Επιτροπή των Ενθεμάτων, Ιωάννα Σπηλιοπούλου,Χρήστος Τριανταφύλλου, Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Τασία Χριστοδουλοπούλου, Δημήτρης Χριστόπουλος, Αγγέλικα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς Συνέχεια ανάγνωσης

Φιλοσοφικά Αραβουργήματα: Για τη λεγόμενη φυλετική σκέψη

Standard

Από τον τόμο 10 του περιοδικού «Μαρξιστική Σκέψη»

του Νικολάι Μπουχάριν

Πίνακας του αντιφασίστα πολωνοεβραίου ζωράφου Άρθουρ Ζικς, που εικονίζει τον Χίτλερ και τον Γκαίμπελς να πορεύεται μαζί με γερμανούς μεγιστάνες του πλούτου (λεπτομέρεια, από το εξώφυλλο της «Μαρξιστικής Σκέψης», τόμ. 10).

Πίνακας του αντιφασίστα πολωνοεβραίου ζωράφου Άρθουρ Ζικς, που εικονίζει τον Χίτλερ και τον Γκαίμπελς να πορεύεται μαζί με γερμανούς μεγιστάνες του πλούτου (λεπτομέρεια, από το εξώφυλλο της «Μαρξιστικής Σκέψης», τόμ. 10).

Ο τρέχων τόμος του περιοδικού «Μαρξιστική Σκέψη» έχει επετειακό χαρακτήρα: το περιοδικό με αυτόν συμπληρώνει 10 τόμους. Όπως σημειώνει η σύνταξη, «η ανάγκη να προσφέρουμε κάτι αξιόλογο, δεμένο με τις ανάγκες του κινήματος και προωθητικό για τη συνέχεια της προσπάθειάς μας, καθόρισε την απόφασή μας να επανέλθουμε στο θέμα του φασισμού» (το περιοδικό είχε ασχοληθεί με τον φασισμό με αφιερώματα, τους τόμους 5 και 6, πριν τις εκλογές του 2012, όταν ο κίνδυνος του φασισμού και του νεοναζισμού ήταν ακόμα υποτιμημένος). Έτσι, η «Μαρξιστική Σκέψη» μας προσφέρει ένα ακόμα αφιέρωμα με κείμενα μαρξιστών (Γκράμσι, Τσέτκιν, Τρότσκι, Μπουχάριν), φασιστικά ντοκουμέντα, κείμενα κομμουνιστών την εποχή της κυριαρχίας του σταλινισμού (Μπρόυντερ, Δημητρόφ, Ντ. Ιμπαρούρι), καθώς και σύγχρονες ιστορικές και πολιτικές αναλύσεις. Από τον τόμο δημοσιεύουμε σήμερα ένα απόσπασμα από τα Φιλοσοφικά Αραβουργήματα του Νικολάι Μπουχάριν, με αντικείμενο τη «φυλετική σκέψη», γραμμένο στη φυλακή, λίγο πριν τη εκτέλεσή του.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

 Είναι αλήθεια ότι οι κύριοι ιδεολόγοι [του φασισμού] δεν κατάφεραν να βάλουν σε μια σειρά όλα αυτά τα σκουπίδια σε σχέση με ορισμένα βασικά ερωτήματα· εδώ έψαχναν τους δείκτες της φυλής σε εξωτερικά-υλικά αντικείμενα και διεργασίες (τη σύνθεση του αίματος, το σχήμα του κρανίου, το χρώμα των μαλλιών και των ματιών, το μήκος της μύτης, τις γωνίες του προσώπου, το μήκος του κορμού σε σχέση με τα πόδια κ.ο.κ.) και εκεί πιανόντουσαν από τη σχέση με τη Γη και με συγκεκριμένους παράγοντες της γεωγραφίας. Ή, αλλιώς, τρομοκρατημένοι από τον υλισμό, άρχισαν να επικαλούνται «έμφυτες» ιδιότη­τες όπως η «γερμανική πίστη», η «τιμή», και άλλες τευτονικές αρετές, περιλαμβανομέ­νων των αρετών του «ξανθού κτήνους» του Νίτσε, για τον οποίο τόσο πολλά έχουν γρα­φτεί και ειπωθεί στους πρόσφατους καιρούς. Συνέχεια ανάγνωσης

20 Ιουλίου: στην Καλαμάτα, στην αντιφασιστική πορεία!

Standard

 της Συντακτικής Ομάδας των «Ενθεμάτων»

Χαρακτικό του Γ. Στεφανίδη, από παράνομο έντυπο της Κατοχής

Χαρακτικό του Γ. Στεφανίδη, από παράνομο έντυπο της Κατοχής

O αγώνας ενάντια στους νεοναζιστές είναι συνεχής και (πρέπει να) δίνεται σε πολλά πεδία. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, συμβολική και πραγματική, τον συμπυκνώνουν και αναδεικνύονται σε στοιχήματα: και για το κίνημα αλλά και για τους ναζιστές. Τέτοιο σημείο είναι και η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να πραγματοποιήσει φεστιβάλ στις 3 και 4 Αυγούστου (η ημερομηνία δεν είναι τυχαία…), στην Καλαμάτα.

Τους τελευταίους μήνες στην Καλαμάτα, αριστεροί, αντιφασίστες, δημοκράτες, άνθρωποι ευαίσθητοι, προσπαθούν με κάθε τρόπο, να ανακληθεί η απόφαση του Λιμενικού Ταμείου (σε αυτό ανήκει ο χώρος όπου θα γίνει το φεστιβάλ), και να πάψει ο δήμαρχος να επικαλείται την «ελευθερία της έκφρασης», να δηλώσει, επιτέλους, ότι οι νεοναζιστές είναι ανεπιθύμητοι στην πόλη. Γιατί ο Δήμος και το Λιμενικό Ταμείο δεν είναι «γραμματοκιβώτια», όπου εισέρχονται αιτήσεις για φεστιβάλ, πρωτοκολλούνται και τυπικά δίνεται η άδεια, εφόσον οι αιτήσεις υποβληθούν εμπροθέσμως. Κι όσο για την ελευθερία της έκφρασης, καμιά ελευθερία δεν στερήθηκαν οι Χρυσαυγίτες: εκδίδουν τα έντυπά τους, καλούνται στα κανάλια, βουλευτές και παράγοντες της Ν.Δ. βρίσκονται σε περίεργη ώσμωση μαζί τους (από τον Τ. Μπαλτάκο και τον Β. Πολύδωρα, μέχρι όσους ψηφίζουν εναντίον της άρσης της ασυλίας Χρυσαυγιτών). Αυτό που ζητάνε οι αντιφασίστες της Καλαμάτας, και έχουν απόλυτο δίκιο, είναι ο δήμαρχος να πάρει σαφή θέση, να δηλώσει πως οι κήρυκες του μίσους, του ναζισμού και των εγκλημάτων δεν έχουν θέση στην πόλη — όσο δεξιός κι αν είναι ο δήμαρχος, εφόσον δεν είναι φιλοναζιστής, αυτό οφείλει να κάνει. Συνέχεια ανάγνωσης

Αντισταθείτε στον φασισμό από την πρώτη μέρα!

Standard

συνέντευξη του Λόταρ Μπίσκι

μετάφραση από τα γερμανικά: Κρινιώ Παππά

biskiΗ  απόφαση της τελευταίας συνόδου του Eurogroup για την Κύπρο  αποτελεί στροφή ή σκλήρυνση της προηγούμενης πολιτικής  της λιτότητας, που πλήττει συνολικά την Ευρώπη; Και ποια θα ήταν μια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς;

Θεωρώ ότι δεν πρόκειται για  σημείο καμπής, αλλά για τη λογική συνέχεια της πολιτικής που έχει ακολουθήσει η  Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τώρα. Πρέπει να αναζητήσουμε την αριστερή εναλλακτική λύση σε μια  καλύτερη σχέση μεταξύ της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Οι καθαρά δημοσιονομικές λύσεις είναι άνευ αξίας, επειδή δεν είναι μόνιμες και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να υπάρξει αειφόρος ανάπτυξη. Η δημοσιονομική πολιτική πρέπει να είναι υγιής από οικονομική άποψη. Πολλά δημοσιονομικά προβλήματα της παρούσας συγκυρίας προκύπτουν από το γεγονός ότι η οικονομική πολιτική έχει απομακρυνθεί σημαντικά από την πραγματική οικονομία και δεν βασίζεται σε αυτήν.

 8 blemma sto fasismoΕίναι δυνατή μια επαναδιαπραγμάτευση των όρων των λεγόμενων «πακέτων διάσωσης», στο πλαίσιο της χαραγμένης πορείας της πολιτικής και της οικονομίας στην Ευρώπη; Και ποια πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς έναντι του αναδυόμενου ευρωσκεπτικισμού;

 Είμαι απόλυτα πεπεισμένος  ότι μια βελτίωση της τρέχουσας πολιτικής είναι εφικτή. Και, πάνω απ’ όλα, απαραίτητη. Η Αριστερά έχει διατυπώσει μια σειρά από προτάσεις που δείχνουν ότι δεν επιδιδόμαστε σε ονειροπολήσεις.  Ωστόσο, θεωρούμε ρεαλιστική την πιθανότητα μιας  θεμελιώδους αλλαγής στην οικονομική και δημοσιονομική πολιτική που εφαρμόζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είμαι ευρωσκεπτικιστής, και ο ευρωσκεπτικισμός είναι κάτι που δεν θα συνιστούσα στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Επιπλέον, προσπαθώ να αποτρέψω το κόμμα μου, τo Die Linke να στραφεί σε  έναν στείρο ευρωσκεπτικισμό. Στην προοπτική αυτή, ακριβώς, έχουμε  αναπτύξει, όλα αυτά τα χρόνια, εναλλακτικές προτάσεις πολιτικής. Συνέχεια ανάγνωσης

«Η γυναίκα Ιεζάβελ»

Standard

Σκέψεις πάνω στην ψευδεπίγραφη χριστιανικότητα του φασισμού

του Μιλτιάδη Κωνσταντίνου

και του Ευστάθιου Χ. Λιανού Λιάντη

 

Αλλά έχω κατά σου ολίγα, ότι αφείς την γυναίκά Ιεζάβελ, η λέγει εαυτήν προφήτιν, και διδάσκει και πλανά τους εμούς δούλους

Αποκ. 2,20

Χαρακτικό του Γιάννη Κεφαλληνού, από τους «Σκλάβους πολιορκημένους» του Κώστα Βάρναλη.

Οφείλουμε να ξεκινήσουμε το παρόν άρθρο με μία έμπονη ιστορική παραδοχή: Οι μεγάλες χριστιανικές ομολογίες της Ευρώπης δεν αντιστάθηκαν στον φασισμό και τον ναζισμό, τον καιρό που αυτά τα ιδεολογήματα είχαν καταστεί κυρίαρχες κρατικές ιδεολογίες. Δεν προέταξαν τον σταυρωμένο Χριστό έναντι των φασκών και της σβάστικας, ούτε έθεσαν τον λόγο του Ευαγγελίου σε αντιδιαστολή με τα κηρύγματα μίσους των φασιστών. Σιώπησαν, συμπορεύτηκαν, ευλόγησαν, αλλά δεν αντιτάχθηκαν. Και αυτό αποτέλεσε και θα αποτελεί για πάντα μια σελίδα ντροπής για τα κυρίαρχα χριστιανικά ιερατεία εκείνων των δίσεκτων χρόνων. Όμως, Εκκλησία δεν είναι (μόνον) τα ιεραρχικά σώματα και η διοίκηση· Εκκλησία είναι, κυρίως, οι άγιοι και οι μάρτυρες της κάθε εποχής. Στο αίμα των μαρτύρων της θεμελιώθηκε και θεμελιώνεται αιώνια η Εκκλησία, και οι χριστιανοί, που ομολόγησαν την αλήθεια του Χριστού και διώχθηκαν, φυλακίσθηκαν και εξοντώθηκαν από τον φασισμό, είναι η σύγχρονη δόξα της. Όπως πάντα συνέβαινε στην Ιστορία, η χριστιανική αλήθεια επαληθευόταν στη γενναιότητα και το μαρτύριο των λίγων.

Καμία χριστιανική ομολογία δεν θέλει σήμερα να θυμάται τους συνεργάτες των ναζιστών, ούτε, επίσης, να αποδέχεται χωρίς κριτήρια αληθείας την άτολμη συγγνώμη των μελών της που τους υποστήριξαν. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, αν σκεφθούμε την ιδιόμορφη περίπτωση του καρδινάλιου Stepinac, έχουν καταδικασθεί στην απαξίωση της λησμονιάς. Και θα πίστευε κανείς, ότι μετά την αποκάλυψη των τερατωδών εγκλημάτων του φασισμού κατά αμάχων μειονοτήτων και του Ολοκαυτώματος στην ολότητά του, ο χριστιανικός κόσμος διέγραψε οριστικά κάθε ιδεολογικό συσχετισμό ή συμπάθεια προς αυτόν. Για κάποιους, όμως, υφίσταται ακόμα η «κρυφή γοητεία» του φασισμού. Συνέχεια ανάγνωσης

Η αντιφασιστική Αντίσταση των λαών

Standard

 του Άγγελου Ελεφάντη

 

Xαρακτικό του Τάσσου, από αντιστασιακό λεύκωμα του ΕΑΜ-ΕΠΟΝ (1943).

Στις 18 Ιουνίου 1940, μετά την κατοχή της Γαλλίας από τον γερμανικό στρατό, τη συνθηκολόγησή της και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση Βισύ του στρατάρχη Πεταίν, ο στρατηγός Ντε Γκωλ, από τον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC του Λονδίνου όπου είχε καταφύγει, απηύθυνε στους Γάλλους ένα σύντομο αλλά και πολυσήμαντο διάγγελμα: οι ελεύθεροι Γάλλοι, εκείνοι των αποικιών κι όσοι κατέφυγαν στην Αγγλία, δεν αναγνώριζαν τη συνθηκολόγηση και συνέχιζαν τον πόλεμο κατά των Γερμανών στο όνομα της Γαλλίας. Εν κατακλείδι ο στρατηγός Ντε Γκωλ καλούσε τους Γάλλους σε αντίσταση (resistance) στον κατακτητή και το εγχώριο όργανό του, την πεταινική κυβέρνηση Βισύ.

Ο όρος «αντίσταση» συμπύκνωνε την πρακτική βούληση να συνεχισθεί ο αγώνας κατά του ναζισμού μέσα στις συνθήκες πλέον της Κατοχής. Αυτή η διακηρυγμένη βούληση αντάμωνε ιδεολογικά με τις νωπές, σχετικά, παραδόσεις του αντιφασισμού του Μεσοπολέμου, αλλά και με το παλαιότερο, από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, επαναστατικό εθνικολαϊκό πνεύμα: «Οι πολίτες έχουν υποχρέωση να εξεγείρονται εναντίον της τυραννίας», θέσπιζε ένα άρθρο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789. Ποια άλλη τυραννία θα μπορούσε να είναι πιο απόλυτη κι απάνθρωπη από τη ναζιστική;

Η Αντίσταση ήταν ένα ολοπαγές γεγονός που ξεπήδησε σε όλες τις ευρωπαϊκές κατεχόμενες χώρες: στην Πολωνία, τη Νορβηγία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία (μετά τη συνθηκολόγηση του Μπαντόλιο τον Σεπτέμβριο του 1943), τη Γιουγκοσλαβία, την Τσεχοσλοβακία, την Ολλανδία, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την Αλβανία, στα κατεχόμενα της Σοβιετικής Ένωσης· ακόμη και στην ίδια την Γερμανία έχουμε κάποιες αντιστασιακές εκδηλώσεις. Αλλού οργανώνονται ολόκληροι αντιστασιακοί στρατοί (Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Ιταλία, ΕΣΣΔ), αλλού η Αντίσταση επιστρατεύει δυναμικές μειοψηφίας σε κατασκοπευτικά δίκτυα, σε δίκτυα σαμποτέρ και συλλογής πληροφοριών στα μετόπισθεν του εχθρού, αλλού επιστρατεύει δυνάμεις και τις κρατά σε αναμονή να δράσουν την κατάλληλη ώρα (ημέρα J), μαζί με τους επίσημους συμμαχικούς στρατούς. Σε κάθε περίπτωση, διεξάγει έναν σκληρό και αποτελεσματικό εν πολλοίς ιδεολογικό αγώνα κατά του ναζισμού ώστε οι ευρωπαϊκοί λαοί να μην αποδεχθούν τη ναζιστική κυριαρχία, να μην προσχωρήσουν στην προοπτική της ναζιστικής Νέας Τάξης. Και δεν ήταν κάτι το αυτονόητο αυτό. Οι επιβλητικές επιτυχίες του γερμανικού στρατού στην πρώτη φάση του πολέμου ήταν τέτοιας έκτασης που μπορούσαν να κάμψουν τις αντιστάσεις και να δημιουργήσουν ισχυρά λαϊκά ρεύματα προσχώρησης.

Σε κάθε περίπτωση, η Αντίσταση οργανώνεται κόντρα και ενάντια στις κυβερνήσεις των Κουίσλιγκς. Το φαινόμενο αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά, σε τέτοια έκταση και με τέτοια καθολικότητα, στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Το αντιστασιακό πνεύμα δεν ήταν μυστηριακό, μια λαβωμένη εθνική ψυχή που αφυπνίστηκε αιφνιδίως. Το έφεραν στο προσκήνιο μια σειρά παραγόντων που δημιούργησε ο ίδιος πόλεμος, το είδος του πολέμου που διεξαγόταν, το είδος του αντιπάλου και οι μέθοδοί του. Απλώς θα τους κατονομάσω εδώ:

 Η συντριβή των τακτικών στρατών και η πλήρης χρεοκοπία των κυβερνητικών μηχανισμών εμπρός στην επέλαση της Βέρμαχτ δημιούργησαν παντού ένα πολιτικό και διοικητικό κενό, που δεν κατάφεραν να αναπληρώσουν οι εγκάθετες, και ως εκ τούτου αφερέγγυες, κυβερνήσεις. Το κενό αυτό εκμεταλλεύτηκαν και μέσα σ’ αυτό πολλαπλασιάστηκαν οι αντιστασιακές δυνάμεις, που ανέλαβαν να εκπροσωπούν και να υπερασπίζονται το έθνος. Ούτε οι εξόριστες κυβερνήσεις, χωρίς λαό αυτές και μισθοδοτροφοδοτούμενες από τους Εγγλέζους, ήταν σε θέση να καλύψουν το κενό που δημιούργησε, ακριβώς, η υπερορία τους. Συνέχεια ανάγνωσης

Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής: βίος και πολιτεία μιας ναζιστικής οργάνωσης

Standard

Με την ευκαιρία του βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε

Από τη Δευτέρα που βρίσκεται στις προθήκες, Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής. Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής οργάνωσης (εκδ. Πόλις) του Δ. Ψαρρά έχει «κυκλοφορήσει» όσο λίγα βιβλία στα social media.Το ενδιαφέρον αυτό αντανακλά σίγουρα την αυξημένη ανησυχία για τη δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά και την εγνωσμένη  αξία των έργων του συγγραφέα (θυμίζουμε και το προηγούμενο βιβλίο του για το ΛΑΟΣ). Η Μαύρη Βίβλος αποτελεί μια ακτινογραφία της δράσης της Χρυσής Αυγής, από το 1980 μέχρι σήμερα, τεκμηριώνοντας με πλούτο στοιχείων τον εγκληματικό και ναζιστικό της χαρακτήρα, απαραίτητη για να κατανοήσουμε τη δράση της, αλλά και για να τη σταματήσουμε. Με την ευκαιρία αυτή, ο Δημήτρης Ψαρράς απαντάει στα ερωτήματα που του θέσαμε.

συνέντευξη του Δημήτρη Ψαρρά στον Στρατή Μπουρνάζο και τον Κώστα Τερζή

.Στη σύγχρονη μιντιακή αρένα, κάποιοι ίσως θα ήθελαν να «παρουσιάσεις» το βιβλίο σου με ένα τηλεοπτικό ντιμπέιτ με τον Ηλία Κασιδιάρη ή, έστω, τον μητροπολίτη Πειραιώς. Θέλουμε λοιπόν να σου θέσουμε δύο ερωτήσεις: Πρώτον, νομίζεις ότι τέτοιες «συνυπάρξεις» και «αντιπαραθέσεις» στην τηλεόραση ωφελούν και αν ναι, με ποιους όρους; Δεύτερον, πώς πιστεύεις ότι μπορεί να επηρεάσει σήμερα μια εργασία σαν τη δική σου τις τάσεις που διαμορφώνονται, έστω στο χώρο της διαμεσολαβημένης «συμβολικής» αντιπαράθεσης;

 Κατά τη γνώμη μου, καμιά συνύπαρξη και τηλεοπτική αντιπαράθεση με τους ναζιστές δεν θα ’πρεπε να είναι ανεκτή. Ποιος διάλογος μπορεί να στηριχτεί στο αν έκανε καλά ο Χίτλερ που εξόντωσε τους Εβραίους ή στο αν οι μετανάστες και οι Ρομά είναι σκουπίδια; Κατανοώ τη δίψα των καναλιών για παρόμοιες αντιπαραθέσεις, αλλά θεωρώ ότι αυτές οι συναντήσεις είναι εξαρχής υπονομευμένες. Καταλήγουν σε φασαρία, βαβούρα, βρισιές, ακόμα και σωματική βία. Το αποτέλεσμα είναι πάντα να βγαίνει ωφελημένος εκείνος που έχει πολιτικό πρόγραμμα την ίδια την άσκηση βίας. Η ανταλλαγή επιχειρημάτων με τους ναζιστές είναι αδύνατη, και όσοι την επιχειρούν αφελείς ή καιροσκόποι.

Έχω ακούσει τον αντίλογο ότι ακόμα και ο χειρότερος κακούργος έχει δικαίωμα να ακουστεί. Βεβαίως, αλλά κανείς δεν του δίνει τον λόγο για να εγκωμιάσει το έγκλημά του. Και ασφαλώς δεν καλεί τα θύματά του ή τους υποψήφιους στόχους του να συζητήσουν μαζί του. Αν κάποιος Χρυσαυγίτης θέλει να μας εξηγήσει για ποιο λόγο συμμετείχε σε μια επίθεση κατά αριστερών πολιτών, φοιτητών ή μεταναστών, πολύ ευχαρίστως να τον ακούσουμε. Και εμείς και η δικαιοσύνη. Όσο για το δεύτερο σκέλος του ερωτήματός σας, θα ήμουν ευτυχής αν το βιβλίο μου χρησίμευε σε όσους αναζητούν το πραγματικό πρόσωπο αυτής της οργάνωσης και δεν αρκούνται στις λουστραρισμένες εκδοχές του χρυσαυγίτικου λάιφ στάιλ που προβάλουν οι ισοπεδωτικές τηλεοπτικές εκπομπές.

Ποιος είναι ο βασικός στόχος του βιβλίου, τι επιδίωκες γράφοντάς το;

 Εδώ και πολλά χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, παρακολουθούσαμε από τη στήλη του «Ιού» στην Ελευθεροτυπία τη δράση αυτής της οργάνωσης και καταγράφαμε τα εγκλήματά της με όσο πιο σαφή τρόπο μπορούσαμε. Πολλές φορές κατηγορηθήκαμε για εμμονή με την Ακροδεξιά και τη Χρυσή Αυγή ειδικά. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν δικαίωσαν εκείνους που μας έψεγαν. Με το βιβλίο επιχειρώ μια συνθετική παρουσίαση του φαινομένου της Χρυσής Αυγής, από το μακρινό 1980 που πρωτοεμφανίστηκε μέχρι σήμερα. Σκοπός μου είναι να μην έχει πια κανένας το επιχείρημα ότι δεν γνώριζε περί τίνος πρόκειται. Και, βέβαια, επιχειρώ να ανατρέψω ορισμένους αστικούς μύθους που συνοδεύουν την άνθηση της Χρυσής Αυγής: κυρίως την περίφημη «κοινωνική δράση» ή το ρόλο της ως «βοηθού υπερηλίκων». Και τα δύο είναι κατασκευάσματα της χρυσαυγίτικης προπαγάνδας, με τη συνεργασία δυστυχώς μεγάλων μέσων ενημέρωσης.

«Das Drahtzieher» (αυτός που κινεί τα νήματα): αντισημιτική αφίσα του «Λαϊκού Μετώπου» (ονομασία με την οποία κατέβηκαν οι ναζιστές στις εκλογές), 1924: ο παντοδύναμος εβραίος καπιταλιστής, που εκμεταλλεύεται τον πόλεμο και τον πληθωρισμό για να θησαυρίσει, αποτελεί βασικό μοτίβο της ναζιστικής προπαγάνδας.

Μια από τις απόψεις που τεκμηριώνεται, με πληθώρα στοιχείων, στο βιβλίο είναι ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί ναζιστική, και όχι φασιστική οργάνωση.

Η Χρυσή Αυγή είναι μια οργάνωση με τρεις δεκαετίες δράση. Ο ηγετικός της πυρήνας παραμένει σχεδόν αναλλοίωτος γύρω από τον Ν. Μιχαλολιάκο και τον Χρ. Παππά. Προέρχεται από το Κόμμα Τετάρτης Αυγούστου του Κωνσταντίνου Πλεύρη, το οποίο επιχείρησε ανεπιτυχώς να εμφυσήσει τα φασιστικά του πιστεύω στους συνταγματάρχες. Η ομάδα Μιχαλολιάκου συγκροτήθηκε στη μεταπολίτευση με αυστηρά ναζιστικό προσανατολισμό, κρατώντας δηλαδή ιδεολογικές αποστάσεις από τον ιταλικό φασισμό, τη δικτατορία Μεταξά και τη δικτατορία της 21ης Απριλίου. Ο λόγος είναι ότι όλα αυτά τα καθεστώτα δεν διαθέτουν τον πυρήνα του ναζισμού, που δεν είναι άλλος από τον φυλετικό ρατσισμό και τον ακραίο αντισημιτισμό. Ο ναζισμός επιπλέον δεν είναι κρατικιστικός όπως ο φασισμός, αλλά επιδιώκει τη συγκρότηση της «φυλετικής εθνικής κοινότητας».

 Θεωρείς κρίσιμο, και στο βιβλίο αλλά και γενικότερα στην αρθρογραφία σου, τον χαρακτήρα αυτό της ναζιστικής οργάνωσης. Για ποιους λόγους στέκεσαι σε αυτό, τι συνεπάγεται;

 Ο πρώτος λόγος είναι ότι ο χαρακτηρισμός «φασίστας» είναι τόσο πολύ χρησιμοποιημένος, ώστε περιλαμβάνει από τον οπαδό του Μουσολίνι έως τον διπλανό μας που μας ενοχλεί. Στο καθημερινό λεξιλόγιο χρησιμοποιείται με την ίδια σχεδόν συχνότητα που χρησιμοποιείται η λέξη «μαλάκας». Ασφαλώς θα σημειώσατε ότι με κάθε ευκαιρία αποκαλεί «φασίστες» και ο Μιχαλολιάκος όσους δεν συμφωνούν μαζί του. Ο δεύτερος όμως, και σημαντικότερος, λόγος είναι ότι αν δεν αντιληφθούμε την ιδιαιτερότητα του ναζισμού δεν θα κατανοήσουμε το ρόλο της βίας ως όρου ύπαρξης της Χρυσής Αυγής. Για τους ναζιστές, όσοι δεν ανήκουν στην άρια φυλή είναι «υπάνθρωποι», ισοδύναμοι του ζώου, άρα αναλώσιμοι. Τόσο οι μετανάστες όσο και οι «ανθέλληνες», οι αριστεροί, για το λόγο ακριβώς ότι προδίδουν τη φυλή. Όταν μιλούν για «σκουπίδια» οι Χρυσαυγίτες, το εννοούν. Η Χρυσή Αυγή ακολουθεί πιστά το ναζιστικό υπόδειγμα, και η βία που ασκεί ακόμα και μπροστά στις κάμερες δεν είναι τίποτα άλλο από την εφαρμογή στην πράξη του δόγματός της.

Η Χρυσή Αυγή υπάρχει εδώ και 32 χρόνια. Ωστόσο, κατάφερε να έρθει στο προσκήνιο και να αποτελέσει υπολογίσιμο παράγοντα μόνο τα τελευταία δύο χρόνια. «Ξαφνικά», θα έλεγε κανείς. Ποιοι είναι λόγοι που το πέτυχε σε αυτή τη συγκυρία, γιατί βρίσκει απήχηση;

Η Χρυσή Αυγή κεφαλαιοποίησε την οργή και την απελπισία μερίδας του πληθυσμού που πλήττεται από την πολύπλευρη κρίση. Ο τσαμπουκάς, το υβρεολόγιο και η ανοιχτή βία φάνηκαν ότι εκφράζουν μια «άλλη» και «αποφασιστική» απάντηση στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Όμως δεν θα ήταν δυνατή η γιγάντωση της οργάνωσης αν δεν της είχε ανοίξει το δρόμο το ΛΑΟΣ, το οποίο με την υπερψήφιση του Μνημονίου εξαερώθηκε, αλλά είχε πρώτα προλάβει να γίνει δεκτό ως κυβερνητικός εταίρος των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Την τελευταία ώθηση στη Χρυσή Αυγή έδωσαν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ πριν τις εκλογές με τις σπασμωδικές δηλώσεις υπέρ του νόμου και της τάξης και τον ανταγωνισμό τους σε αντιμεταναστευτικό οίστρο. Τα ίδια συνεχίζονται σήμερα με την χρυσαυγίτικης έμπνευσης επιχείρηση «Ξένιος Ζευς». Συνέχεια ανάγνωσης

Έξι θέσεις για τον φασισμό

Standard

του Μάκη Κουζέλη

O κήπος των Αρχαιολόγων πλημμύρισε την Τετάρτη το βράδυ, ο κόσμος σκαρφάλωνε και στους τοίχους για να ακούσει, στην εκδήλωση των «Ενθεμάτων» και του Unfollow για τον νεοφασισμό και τη ρατσιστική βία. Και ήταν ωραία αυτή η μαζική προσέλευση (πάνω από 500 άνθρωποι, όπως εκτιμούσαν οι «ειδήμονες» στις καταμετρήσεις) σε μια συζήτηση για ένα θέμα δύσκολο και απειλητικά. Ήταν σημαντικά όσα είπαν οι ομιλητές, αλλά και η προσοχή με την οποία ακούστηκαν, η  διάθεση εμπλοκής, η αγωνία, ο δυναμισμός των ανθρώπων, όλα αυτά μαζί, που αναδείχθηκε στη συζήτηση.  Γιατί δείχνουν ότι υπάρχει η πολιτική και ψυχική ετοιμότητα για τη συγκρότηση μαζικών αντιφασιστικών αντιστάσεων.  Δημοσιεύουμε σήμερα την ομιλία του Μάκη Κουζέλη. Θα ακολουθήσουν και οι άλλες, στα επόμενα φύλλα.

ENΘΕΜΑΤΑ

Χαρακτικό του Γιάννη Στεφανίδη, από παράνομο έντυπο του ΕΑΜ

Θα διατυπώσω έξι επισημάνσεις με τη μορφή θέσεων, που αποτελούν –ελπίζω– κοινούς τόπους.

1. Η Χρυσή Αυγή είναι φασισμός –κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν τον είδε, κανείς πως δεν καταλαβαίνει– και ο φασισμός της έχει απήχηση — κανείς δεν την ψήφισε «κατά λάθος».

Η Χ.Α. δεν είναι απλώς ακροδεξιά, απλώς ξενοφοβική ρατσιστική οργάνωση· είναι φασιστική νεοναζιστική συμμορία. Ανήκει στις στρατιές της σβάστικας, είναι παρακλάδι αυτών που έκαιγαν τα ελληνικά χωριά. Σίγουρα δεν είναι η μοναδική εκδοχή φασισμού στην ελληνική κοινωνία ή και την ελληνική πολιτική σκηνή· είχε και έχει συμμάχους, υποστηρικτές, προπαγανδιστές και προπομπούς. Εκτός από τα SA, υπάρχουν και οι θεσμικότεροι παράγοντες πολιτικής εκπροσώπησης ενός εθνικοσοσιαλιστικού εργατισμού. Συνέχεια ανάγνωσης