Η ψυχολογία του οδηγού: Σε τι διαφέρει από αυτήν του «κανονικού» ανθρώπου;

Standard

Τροχαία: όχι ατυχήματα, αλλά εγκλήματα. 18 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων

του Αλέξανδρου Αστρινάκη

Αφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη

Η ψυχολογική διερεύνηση της συμπεριφοράς του οδηγού έχει αξία όταν τα συμπεράσματα χρησιμεύουν για την οικοδόμηση κάποιων εργαλείων που θα βοηθήσουν να σωθούν ανθρώπινες ζωές. Η κακή συμπεριφορά του οδηγού δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για να διορθωθεί, όπως γίνεται σε άλλες περιστάσεις: όταν τραυματισθεί ή πεθάνει ένας άνθρωπος στον δρόμο, όσο και να αλλάξει η συμπεριφορά του υπεύθυνου οδηγού, το κακό δεν αναπληρώνεται. Στο άρθρο αυτό, η ψυχολογία του οδηγού προσεγγίζεται με τρεις διαφορετικές έννοιες: α) το αμάξωμα-δέρμα, β) τη δυναμική της ομάδας εντός του αυτοκινήτου, γ) τον μεταβατικό χώρο του αυτοκινήτου.

Το αμάξωμα-δέρμα. Το δέρμα είναι το περίβλημα του σώματος. Όταν ο οδηγός μπαίνει στο αυτοκίνητο, η αίσθηση των ορίων του σώματος αλλοιώνεται. Το σώμα σχεδόν ακινητοποιείται σε μια θέση. Το αμάξωμα γίνεται το νέο «δέρμα». Τα όρια του σώματος επεκτείνονται. Αποκτούμε ένα ατσάλινο δέρμα και ένα σώμα με τελείως διαφορετικές δυνατότητες στον χώρο. Αλλάζει το οπτικό πεδίο, ακινητοποιούνται σχεδόν τα πόδια, αυξάνεται η ταχύτητα των αντανακλαστικών κινήσεων. Τι επιπτώσεις έχει όμως σε ψυχολογικό επίπεδο το αμάξωμα-δέρμα; Η επέκταση των ορίων του σώματος από το δέρμα στο αμάξωμα αυξάνει τον εγωισμό του οδηγού και αλλάζει σχεδόν την εξωτερική του εμφάνιση. Συνέχεια ανάγνωσης