Η μανία με το «τζαμί»

Standard

του Στήβεν Σαλίσμπουρυ

Η ανέγερση ενός μουσουλμανικού πολιτιστικού κέντρου στο Μανχάταν, κοντά στο «Σημείο Μηδέν» (το σημείο επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους, στις 9/11/2001) έχει αναχθεί, τις τελευταίες εβδομάδες, σε μείζον θέμα αντιπαράθεσης στις ΗΠΑ, σε εθνικό επίπεδο. Η ρεπουμπλικανική Δεξιά και το Tea Party πρωτοστατούν στις διαμαρτυρίες, με κεντρικό σύνθημα «Όχι Τζαμί στο Ground Zero», ενώ πολλοί Δημοκρατικοί παίρνουν αμφιλεγόμενη θέση (λ.χ. να ανεγερθεί μεν το τζαμί, αλλά αλλού), ενώ και ο πρόεδρος Ομπάμα άμβλυνε την αρχικά ξεκάθαρη θέση του υπέρ της ανέγερσης. Καθώς το ζήτημα ανακινεί πολύ γενικότερα ζητήματα, όπως η θρησκευτική ελευθερία, η ισλαμοφοβία, ο ακροδεξιός ριζοσπαστισμός, η χριστιανική δεξιά στις ΗΠΑ κλπ. δημοσιεύουμε σήμερα αποσπάσματα από το άρθρο του Stephan Salisbury, πολιτιστικού συντάκτη του The Philadelphia Inquire («Mosque Mania», ΤomDispatch, 10.8.2010) και του Hendrik Herzberg, αρχισυντάκτη του New Yorker («Zero Grounds», The New Yorker, 16.8.2010).

«Ε»

Μια ιδιαίτερη αίσθηση τρόμου αναδύεται στην εντεινόμενη αντιπαράθεση για το ισλαμικό πολιτιστικό κέντρο στο Κάτω Μανχάταν. Η οργισμένη «συζήτηση» για το αν πρέπει να επιτραπεί η ανέγερση του κτιρίου έχει κάτι από τη σκοτεινή λάμψη του Μάτριξ, αφήνοντας στο πέρασμά της μια αύρα της συμφοράς που επέρχεται.

Δεν αρκεί να τονίσουμε τα ψέματα που κυριαρχούν στα διαμαρτυρίες και συμπυκνώνονται στη διατύπωση «Όχι Τζαμί στο Ground Zero» (στον απόηχο του ολέθρου της φωτιάς, του θανάτου και των δολοφόνων). Πολλοί έχουν επισημάνει –αλλά εις μάτην– ότι το συγκρότημα, σε μια γωνιά του Park Place,  θα απέχει πάνω από δύο τετράγωνα από το πρώην Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, ενώ θα περιλαμβάνει μια συνεδριακή αίθουσα, spa, γήπεδο μπάσκετ, πισίνα, αίθουσες διδασκαλίας, εκθεσιακό χώρο, χώρους συναντήσεων, ένα  μνημείο για την 9/11 και, ναι, έναν λατρευτικό χώρο για τους μουσουλμάνους. Το σύνθημα «Όχι στο Τζαμί» παραμένει ακλόνητο.

Συνέχεια ανάγνωσης

Μηδενικά ερείσματα

Standard

του Χέντρικ Χέρτζμπεργκ

Μια-δυο εβδομάδες πριν τις τελευταίες προεδρικές εκλογές, οι υποψήφιοι των Ρεπουμπλικανών έδωσαν μια κοινή συνέντευξη στον Μπράιαν Ουίλλιαμς του NBC. «Τι είναι μια ελίτ; Ποιος  είναι μέλος της ελίτ;» ρώτησε ο δημοσιογράφος  στρεφόμενος προς στην υποψήφια αντιπρόεδρο. Η Σάρα Πέιλιν απάντησε: «Όποιος νομίζει αξίζει περισσότερο από τους υπόλοιπους, αυτός είναι ελιτιστής — αυτός είναι ο ορισμός μου  για τον ελιτισμό». «Δεν σχετίζεται με τον τόπο;» συνέχισε ο Ουίλλιαμς. «Όχι βέβαια», απάντησε η Πέιλιν. Ο παρτνέρ της έκλεισε το μάτι, υπομειδιώντας. Ο Τζων ΜακΚέιν είχε κάτι να πει:

ΜακΚέιν: Ξέρω ένας μέρος όπου ζουν πολλοί από δαύτους.

Ουίλλιαμς: Και ποιο είναι αυτό;

ΜακΚέιν: Η πρωτεύουσα της χώρας μας και η Νέα Υόρκη. Το ξέρω. Έχω ζήσει εκεί. Αυτοί οι ελιτιστές θέλουν να υπαγορεύσουν τα πιστεύω τους στους Αμερικανούς, εμποδίζοντάς τους να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους.

Είναι όμορφο που η Πέιλιν μάς άφησε στην ησυχία μας, εμάς τους Νεοϋορκέζους. Έχει ξεχάσει τις νουθεσίες του προστάτη της, για τους Αμερικανούς που πρέπει να αφήσουν τους άλλους Αμερικανούς να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους, αλλά τουλάχιστον λέει «παρακαλώ» — τουλάχιστον στην γλώσσα του Twitter. Στη συνέχεια του μηνύματος που γρήγορα έγινε διάσημο, και εξίσου γρήγορα αποσύρθηκε «Παρακαλώ Εναντιώστε» (sic), έγραψε:  «Ειρηνικοί κάτοικοι της Νέας Υόρκης, παρακαλώ εναντιωθείτε στα σχέδια για το Τζαμί στο Ground Zero, αν τουλάχιστον πιστεύετε ότι ο αφόρητος πόνος που προκλήθηκε στους Δίδυμους Πύργους είναι πολύ ζεστός, πολύ πραγματικός. Sic, sic, sic.

Συνέχεια ανάγνωσης