Η μουσουλμανική οργή

Standard

του Νίκου Χατζηνικολάου

Δασκάλα: «Πέτρο, ποιος χτύπησε πρώτος τον άλλο; Εσύ ή ο Κωστάκης;»

Πώς να εξηγήσουμε τις πολύνεκρες αυτοκτονικές επιθέσεις στην καρδιά της Δύσης; Νέα Υόρκη 2001, Μαδρίτη 2004, Λονδίνο 2005, Βοστόνη 2013, Παρίσι και Κοπεγχάγη 2015. Σίγουρα είναι πολύ περισσότερες, υπάρχει και η κάπως διαφορετική περίπτωση της Μόσχας, αλλά εκείνο που ενδιαφέρει τη στιγμή αυτή είναι το φαινόμενο και όχι η καταγραφή των περιπτώσεων. Ανάμεσά τους, στις αρχές του χρόνου, η ένοπλη επίθεση στην έδρα του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo και στο εβραϊκό σούπερ μάρκετ στη Βενσέν, που αποτελεί και το έναυσμα για τη δημοσίευση της παρούσας σειράς άρθρων στα «Ενθέματα».

2 Φεβρουαρίου 1982. Συνάντηση του Ρόναλντ Ρήγκαν με Αφγανούς μουτζαχεντίν, στον Λευκό Οίκο. Δίπλα στον Ρήγκαν, ο διαβόητος ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA Γκας Αβρακότος

2 Φεβρουαρίου 1982. Συνάντηση του Ρόναλντ Ρήγκαν με Αφγανούς μουτζαχεντίν, στον Λευκό Οίκο. Δίπλα στον Ρήγκαν, ο διαβόητος ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA Γκας Αβρακότος

Τι έχει συμβεί ; Οι σχολιαστές των γεγονότων της 7 Ιανουαρίου στη Γαλλία δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν, όπως έγραφε κάποιος, «να χρησιμοποιούνται πολεμικά όπλα σε μια ειρηνική χώρα, ενάντια σε άνδρες και γυναίκες που έκαναν τη δουλειά τους, έγραφαν, έκαναν σκίτσα ή επιτηρούσαν ένα κτίριο [την ώρα που τους σκότωσαν] ενώ άλλοι, όπως κάθε Παρασκευή, ψώνιζαν».

Πόσο είμαστε θύματα της προπαγάνδας που καθημερινά εισπνέουμε; Κυρίως σε θέματα τόσο φορτισμένα όπως το Ισλάμ, η Μέση Ανατολή και ο ρόλος που παίζουν οι Δυτικές δυνάμεις εκεί, μοιάζει σχεδόν αδύνατο να ξεφύγουμε απ’ την έτοιμη σκέψη που μας σερβίρεται. Μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα των τελευταίων 15 ετών μας παρουσιάζουν την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως θύματα της αγριότητας του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Από μια σκοπιά σίγουρα έτσι έχουν τα πράγματα. Αυτή είναι όμως όλη η αλήθεια;

Στα 1683, στα πρόθυρα της μεγάλης μάχης των χριστιανικών στρατευμάτων με τα οθωμανικά που πολιορκούσαν τη Βιέννη, η ισλαμική απειλή ήταν άμεση. Τρεις αιώνες αργότερα η κατάσταση έχει όμως αντιστραφεί. Η υποχώρηση των δυνάμεων του Ισλάμ τον 18ο και τον 19ο αιώνα, τόσο στρατιωτικά όσο και οικονομικά και πολιτικά, οδήγησε βαθμιαία στην κατάρρευση. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Σαρλί και οι άλλοι

Standard

μνήμη Φρανσουά Μασπερό

του Νίκου Χατζηνικολάου

Πέντε μήνες πέρασαν από τις στυγερές δολοφονίες της 7ης Ιανουαρίου στο Παρίσι. Ο τηλεοπτικός τους χρόνος τελείωσε προ πολλού. Τι έχει απομείνει, πέρα από τους συγγενείς των θυμάτων, η σκέψη και τα αισθήματα των οποίων δεν ακολουθούν τους κώδικες λειτουργίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης; Τί συμπεράσματα μπορούν να βγουν τώρα, ήρεμα, μετά τις επιθέσεις στο περιοδικό Charlie Hebdo και στο εβραϊκό σούπερ μάρκετ στη Βενσέν και τις αντιδράσεις που προκάλεσαν;

Η Γαλλία ζει ακόμα υπό το σοκ που δέχτηκε. Απ’ τη μια υπάρχει μια εμφανής ικανοποίηση για τις μεγάλες διαδηλώσεις αλληλεγγύης της 11ης Ιανουαρίου που κατήγγειλαν την τρομοκρατία (2 εκ. διαδηλωτές στο Παρίσι και 3,7 εκ. στην υπόλοιπη Γαλλία). Με όποιον και να μιλήσεις, ό,τι και να διαβάσεις, θα πέσεις πάνω στη χαρακτηριστική φωνή ανακούφισης: «Επιτέλους, αντιδράσαμε! Η Γαλλία των Φώτων, ενωμένη, ενάντια στη βαρβαρότητα».

Απ’ την άλλη το Παρίσι έχει αλλάξει: στρατιώτες και αστυνομικοί με πολυβόλα μπροστά στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στον πύργο του Άιφελ και σε όλα τα δημόσια κτίρια. Ίδια εικόνα μπροστά στις συναγωγές. Οπλισμένοι άντρες των ειδικών δυνάμεων, προστατευμένοι από αλεξίσφαιρα γιλέκα, συνοδεύουν θρησκευόμενους Εβραίους με τα κοτσιδάκια και τα πλατιά μαύρα καπέλα τους απ’ τη συναγωγή στo σπίτι τους. Για να μπεις στη Σορβόννη πρέπει να δείξεις στους κλητήρες την ταυτότητά σου και να εξηγήσεις τους λόγους για τους οποίους θέλεις να μπεις μέσα. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο πρωθυπουργός του φράχτη

Standard

του Μάνου Αυγερίδη

7-manos

Εικόνα πρώτη: Ο πρωθυπουργός φωτογραφίζεται με ικανοποίηση μπροστά απ’ το «τείχος του Έβρου». Στις δηλώσεις του περιγράφει τον φράχτη ως σημαντικό έργο για το καλό του τόπου, προσθέτοντας: «Οι θεωρίες ότι θα πρέπει να τον ρίξουμε, ώστε να μπαίνουν μέσα οι λαθρομετανάστες και να τους παρέχουμε νοσοκομειακή και ασφαλιστική κάλυψη είναι κάτι το οποίο δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψει ο ελληνικός λαός».

Εικόνα δεύτερη: Ένα τετράχρονο κορίτσι από τη Συρία γίνεται αντιληπτό κοντά στα σύνορα από έναν πενηντάχρονο αγρότη. Τον οδηγεί στο μέρος όπου κείτεται ένας νεκρός άντρας — ο πατέρας του. Είχε μείνει δίπλα του περίπου 10-12 ώρες, στην ομίχλη και την παγωνιά. «Ήθελε ο Θεός να ζήσει αυτό το παιδί. Εάν δεν το έβλεπα και είχα απομακρυνθεί, δεν θα άντεχε το τσουχτερό κρύο και τη φοβερή υγρασία το βράδυ», δήλωσε ο αγρότης. «Εγώ έχω ζώα και ζω στον κάμπο. Είμαι συνηθισμένος σε τέτοιες εικόνες. Έχω βρει πολλούς νεκρούς. Πέρυσι βρήκα πνιγμένα δυο παιδάκια. Νωρίτερα, έναν άλλον άντρα πεθαμένο στη σκοπιά ενός εγκαταλελειμμένου στρατιωτικού φυλακίου και μάλιστα το πτώμα του το είχαν φάει τα ποντίκια και οι αλεπούδες. Ζούμε πολλά τέτοια εμείς εδώ στον Έβρο, μη βλέπετε που δεν μαθαίνονται. Αυτό το ποτάμι είναι το ποτάμι της ντροπής για τον πολιτισμό μας…» (από ρεπορτάζ του Σταύρου Τζίμα, Η Καθημερινή, 6.1.2015). Συνέχεια ανάγνωσης