Στην κόλαση των «παραδείσων»

Standard

Luxleaks, φόροι και ανέξοδες πολιτικές μεγαλοστομίες

του Πέτρου Σταύρου

Πέρα από τις πρώτες «οργισμένες» αντιδράσεις κρατών, κομμάτων και μέσων ενημέρωσης για το σκάνδαλο του φορολογικού «παραδείσου» του Λουξεμβούργου, πώς προχωράμε; Τι προτείνεται για την αντιμετώπιση του φαινομένου πέρα από τα αυτονόητα, όπως η  αναγκαιότητα της φορολογικής εναρμόνισης των κρατών της ευρωζώνης; Τα ερωτήματα δεν έχουν τελειωμό. Γιατί δεν τιμωρείται και το Λουξεμβούργο όπως η Κύπρος; Γιατί η φορολογική εναρμόνιση της Ε.Ε. δεν προχωρά και σε θέματα φορολόγησης επιχειρήσεων, αλλά παραμένει μόνο σε αυτά του ΦΠΑ; Τι αποτελέσματα θα είχε η «τιμωρία» του Λουξεμβούργου; Ποια κράτη μετατρέπονται σε φορολογικούς «παραδείσους» και γιατί;

ερώνυμος Μπος, "Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων",  π. 1490-1510 (λεπτομέρεια)

ερώνυμος Μπος, «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων», π. 1490-1510 (λεπτομέρεια)

Ποια κράτη γίνονται φορολογικοί «παράδεισοι» και γιατί. Οι μεγαλύτεροι φορολογικοί «παράδεισοι» βρίσκονται στο κέντρο του Μανχάταν και το city του Λονδίνου, και όχι σε κάποιο εξωτικό νησί. Οι περιοχές των μητροπολιτικών κέντρων του χρηματιστηριακού καπιταλισμού αποτελούν και τους μεγαλύτερους φορολογικούς «παραδείσους». Ξέρουμε πολύ καλά πως η φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών και του κινητού  (σε τίτλους) πλούτου ουδέποτε φορολογήθηκε στον ίδιο βαθμό με άλλες οικονομικές δραστηριότητες και μορφές πλούτου. Συνέχεια ανάγνωσης

Η φοροαποφυγή είναι ληστεία

Standard

LUXLEAKS, TO ΣΚΑΝΔΑΛΟ

του Όουεν Τζόουνς

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Η φοροαποφυγή είναι ληστεία, άσχετα με το τι λένε οι σαγηνευτικοί εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου. Οι εταιρείες εξαρτώνται από την πλουτοπαραγωγική εργασία των εργαζομένων τους, δηλαδή από αυτούς που εκπαίδευσε το δαπανηρό δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, που κρατά υγιείς το δημόσιο σύστημα υγείας, και των οποίων τη χαμηλή αμοιβή επιχορηγεί το κράτος.

Έμιλ Νόλντε - Excited People

Έμιλ Νόλντε – Excited People

Ο ιδιωτικός τομέας εξαρτάται από ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που διασώθηκε με κρατικά χρήματα, από τις υποδομές που πλήρωσε το κράτος, από ερευνητικά και αναπτυξιακά προγράμματα που χρηματοδοτεί το κράτος, και από ένα κρατικό σύστημα τήρησης της τάξης και απονομής δικαιοσύνης που προστατεύει τη δραστηριότητα και την περιουσία του.

Οι επιχειρήσεις οι οποίες, παρότι εξαρτώνται από την κρατική γενναιοδωρία, εντούτοις αρνούνται να συνεισφέρουν, είναι –δεν βρίσκω λόγια να το πω πιο κομψά–… τσαμπατζήδες. Επιπλέον, στερούν έσοδα από το κράτος την ίδια ώρα που οι πολιτικοί δικαιολογούν τις μεγαλύτερες περικοπές εδώ και δεκαετίες, με τη δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα. Παράλληλα, κερδίζουν ένα σοβαρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα εις βάρος των μικρότερων εταιρειών που δεν μπορούν να πληρώνουν στρατιές λογιστών για να εκμεταλλεύονται παραθυράκια. Τέλος, διασφαλίζουν την αύξηση της φορολογίας για όλους τους υπόλοιπους. Εγώ αυτό το αποκαλώ ληστεία. Συνέχεια ανάγνωσης

LuxLeaks, το σκάνδαλο: Βασικά Ευρήματα

Standard

από την ιστοσελίδα του  International Consortium of Investigative Journalist

Μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

1-vasika evrimataTα LuxLeaks, παρά τη μικρή σημασία που τους δόθηκε στον ελληνικό Τύπο, αποτελούν γεγονός πρώτης τάξης. Πρώτον, γιατί η λέξη σκάνδαλο εδώ –σε αντίθεση με την κατάχρησή της στον δημόσιο λόγο–  αποκτά ουσιαστική σημασία. Δεύτερον, επειδή μας θυμίζει βασικές αρχές λειτουργίας του καπιταλισμού,  όπου με λίγα λόγια το νόμιμο δεν είναι και ηθικό. Τρίτον,  επειδή το International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) μας δείχνει τι πραγματικά σημαίνει ερευνητική και ανεξάρτητη δημοσιογραφία και τι καρπούς μπορεί να δώσει, ακόμα και σε εποχές χειραγώγησης και ελέγχου της πληροφορίας — και μάλιστα να έχει διείσδυση σε έγκυρα mainstream μέσα όπως ο Guardian ή η Monde. Τελευταίο, αλλά διόλου έσχατο σε σημασία για εμάς, η σιωπή των ελληνικών μέσων. Ακόμα χαρακτηριστικότερη η σιωπή τους όσον αφορά εταιρείες ελληνικού ενδιαφέροντος. Όπως έγραψε ο Κώστας Εφήμερος στο Τhe Press Project (που αναδείχθηκε, ουσιαστικά, στη βασική πύλη συστηματικής ενημέρωσης για το θέμα, παρότι το ICIJ έχει «συμβληθεί» με τα Νέα), «τα ελληνικά ΜΜΕ δεν τολμούν να πουν τις λέξεις Coca Cola, Eurobank, Λάτσης, Wind, Δασκαλόπουλος, Mall Ακαδημίας Πλάτωνος κ.λπ.». Θα συνεχίσουμε  και στα επόμενα φύλλα.

Στρατής Μπουρνάζος

  • Η Pepsi, η IKEA, η AIG, η Coach, η Deutsche Bank, η Abbott Laboratories και περίπου ακόμα 340 εταιρείες έχουν συνάψει κρυφές συμφωνίες με το Λουξεμβούργο οι οποίες επέτρεψαν σε πολλές από αυτές να περικόψουν δραστικά τα παγκόσμια φορολογικά τους έξοδα.
  • Η Pricewaterhouse Coopers βοήθησε πολυεθνικές εταιρείες να επιτύχουν τουλάχιστον 548 ευνοϊκές δικαστικές αποφάσεις στο Λουξεμβούργο από το 2002 έως το 2010. Οι νόμιμες μυστικές συμφωνίες που τις επέτρεψαν περιλαμβάνουν περίπλοκες χρηματοπιστωτικές δομές που σχεδιάστηκαν να επιφέρουν δραστικές περικοπές φόρων. Οι αποφάσεις παρέχουν γραπτή διαβεβαίωση πως τα σχέδια φοροαποφυγής των επιχειρήσεων θα τύχουν ευνοϊκής αντιμετώπισης από τις αρχές του Λουξεμβούργου.
  • Οι εμπλεκόμενες εταιρείες διοχέτευσαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στο Λουξεμβούργο εξοικονομώντας δισεκατομμύρια δολάρια σε φόρους. Κάποιες από αυτές πέτυχαν ενεργούς φορολογικούς συντελεστές μικρότερους του 1% επί των κερδών που μεταβίβασαν στο Λουξεμβούργο.
  • Πολλές από τις συμφωνίες εκμεταλλεύτηκαν διεθνείς αναντιστοιχίες στα φορολογικά συστήματα που επέτρεψαν στις εταιρείες να αποφύγουν τη φορολόγηση τόσο στο Λουξεμβούργο όσο και αλλού με τη χρήση των αποκαλούμενων υβριδικών δανείων.
  • Σε πολλές περιπτώσεις, οι θυγατρικές που έχουν έδρα στο Λουξεμβούργο και διαχειρίζονται εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, έχουν πολύ μικρή εγχώρια δραστηριότητα. Μια δημοφιλής διεύθυνση: στην οδό Guillaume Kroll αρ. 5 στεγάζονται πάνω από 1.600 εταιρείες. 

Συνέχεια ανάγνωσης