Οι Αμερικανοί εναντίον του εαυτού τους

Standard

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΜΕΣΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ


του Ρόναλντ Ντουόρκιν

μετάφραση: Κώστας Σπαθαράκης

"Obamunism"=Communism. Στάλιν, Κάστρο, Λένιν, Μαρξ, Μάο και Ομπάμα

Το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών ήταν μια απόλυτη απογοήτευση, απολύτως αναμενόμενη κι όμως εξαιρετικά αινιγματική. Γιατί τόσοι πολλοί Αμερικανοί επιμένουν να ψηφίζουν ενάντια στα ίδια τους τα συμφέροντα; Γιατί τόσες οργισμένες φωνές ενάντια σε ένα σύστημα δημόσιας υγείας που θα τους προσφέρει την καλύτερη περίθαλψη που είχαν ποτέ; Ή ενάντια στις δημόσιες δαπάνες που αποσκοπούν να βελτιώσουν την οικονομική κατάσταση η οποία απειλεί περισσότερο εκείνους; Ή ενάντια στην αναμόρφωση της φορολογικής νομοθεσίας που μειώνει τους δικούς τους φόρους και αυξάνει τη φορολογία για τους ανθρώπους που είναι πιο πλούσιοι από όσο πρόκειται να γίνουν ποτέ οι ίδιοι; Γιατί υποστηρίζουν τόσο μαζικά με την ψήφο τους ένα κόμμα που στηρίζεται από τους τραπεζίτες και τους χρηματιστές που είναι υπεύθυνοι για την οικονομική καταστροφή που ζούμε;

 

Συγκέντρωση οπαδών του Tea Party, Ουάσινγκτον, άνοιξη 2010

Οι άνθρωποι που ψήφισαν ενάντια στην πολιτική του Ομπάμα –ή απλώς απείχαν από τις εκλογές–, πολλοί από τους οποίους τον ψήφισαν πριν από δύο χρόνια, έχουν σίγουρα κάποιο λόγο που σήμερα του γυρίζουν την πλάτη. Πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά αυτό που λένε: νιώθουν πως χάνουν τη χώρα τους και ότι πρέπει να παλέψουν απελπισμένα για να την πάρουν πίσω. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Υπάρχουν δύο εύλογες απαντήσεις, που είναι και οι δύο τρομακτικές. Μπορεί να εννοούν, πρώτον, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα δεν είναι δική τους επειδή είναι πολύ απομακρυσμένη από τη δική τους κουλτούρα· δεν τον νιώθουν δικό τους επειδή είναι τόσο διαφορετικός. Είναι σαφές ότι η πιο σημαντική διαφορά είναι για εκείνους η φυλή — μια φυλή που πολλοί Αμερικανοί συνεχίζουν να θεωρούν ξένη. Νιώθουν, ενστικτωδώς, ότι ένας μαύρος δεν μπορεί να μιλά εξ ονόματός τους.

Συνέχεια ανάγνωσης

Η άνοδος του Tea Party: οι δύο Αμερικές

Standard

του Σαμ Χίτσμοου

Μετάφραση:  Σοφία Ζουμπουλάκη

Οι πρόσφατες νίκες της παράταξης του Tea Party επανέφεραν και πάλι στο προσκήνιο μια διαχρονική και έντονη ιδεολογική διαμάχη.

Από τότε που υφάνθηκε ο ιστός των αμερικανικών ιδεών της ελευθερίας –η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, το Σύνταγμα, η Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Συμβόλαιο του Mayflower και η ίδια η ιδέα του αμερικανικού ονείρου– υπάρχει μια αντιδικία σχετικά με την εγγενή σημασία των ελευθεριών και των δικαιωμάτων που πυροδοτούν αυτή τη λυσσαλέα υπεράσπιση της υπερηφάνειας.

Ο σάλος που έχει ξεσηκώσει σήμερα το Tea Party είναι ένα ακόμη κεφάλαιο στη διαμάχη για το τι ακριβώς συμβολίζει η Αμερική. Η Δεξιά διεκδικεί το «αμερικάνικο όνειρο» ως υπερασπιστή των ατομικών δικαιωμάτων και της προσωπικής ελευθερίας, με μια νοοτροπία του τύπου «ο καθένας μπορεί να τα καταφέρει αν εργαστεί και τηρεί τους κανόνες» και «στηρίξου στις δικές σου δυνάμεις». Τροπάρι της είναι οι χαμηλοί φόροι και το μη παρεμβατικό κράτος.

Ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους το Tea Party έχει μανιάσει είναι το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα αντιπροσωπεύει γι’ αυτούς ακριβώς την πεμπτουσία του εναλλακτικού, του πιο αριστερού, νοήματος που ενυπάρχει μέσα στο αμερικάνικο όνειρο, και έτσι η ιδεολογική μάχη για την αμερικανική ταυτότητα έχει μετατραπεί σε οξεία πόλωση. Το άλλο νόημα του αμερικάνικου ονείρου είναι μια πιο συλλογική ερμηνεία του τι αντιπροσωπεύει η χώρα, ότι είναι η γη της ελευθερίας, ένα χωνευτήρι, μια χώρα που ζει με την πίστη ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι (και αντιμετωπίζονται ως ίσοι, ανεξάρτητα, ας πούμε, από το αν δεν είναι λευκοί ή είναι μουσουλμάνοι), όπου η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θεωρείται μέσο πραγμάτωσης της ισότητας. Στο πλαίσιο αυτής της εκδοχής μιας πιο ανοιχτής, ανεκτικής Αμερικής, τους οπαδούς του Tea Party έχει αρχίσει να τους απασχολεί η φυλή, η εθνότητα και η εξαφάνιση της λευκής πλειοψηφίας τόσο όσο και τα οικονομικά προβλήματα, και θεωρούν συχνά ότι έτσι ανάβει το πράσινο φως για την ισλαμοποίηση της χώρας. […]

Συνέχεια ανάγνωσης

«Εμείς, ο λαός»

Standard

του Ουώλτερ Μπεν Μίκαελς

μετάφραση: Λίβιστρος Ροδάμνης


Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, δύο αστέρες της αμερικανικής Δεξιάς είχαν μια φιλική διαφωνία σχετικά με το ποιος αντιπροσωπεύει τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τις HΠΑ. Ο παρουσιαστής Μπιλ Ο’Ράιλυ στο κανάλι Fox News ακολούθησε τη συμβατική σοφία: η Αλ Κάιντα. Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μπους, η σύγκρουση των πολιτισμών αποτελούσε το κυρίαρχο πρίσμα υπό το οποίο οι αμερικανοί συντηρητικοί αντιμετώπιζαν τον κόσμο. Αλλά ο νέος συνάδελφος και ανταγωνιστής στα ποσοστά τηλεθέασης, ο Γκλεν Μπεκ, έδωσε μια πιο παράδοξη απάντηση: δεν είναι οι οπαδοί της τζιχάντ που προσπαθούν να καταστρέψουν τη χώρα μας, αλλά οι κομμουνιστές. Όταν ο Μπεκ και το Tea Party, οι δεξιοί λαϊκιστές που συνδέονται στενά μαζί του, εκφράζουν τις πιο μύχιους φόβους τους, αυτό που τους τρομάζει δεν είναι η τρομοκρατία, αλλά ο σοσιαλισμός.

Ακόμη πιο παράδοξο, ο Μπεκ είναι μια γενιά νεότερος από τον Ο’Ράιλυ. Δεν είχε καν γεννηθεί το 1963, όταν ο Έζρα Ταφτ Μπένζον, υπουργός Γεωργίας του Αϊζενχάουερ, εκφώνησε μια ομιλία σχετικά με την υπόσχεση του Κρούτσεφ να «μας ταΐσει τον σοσιαλισμό» μπουκιά μπουκιά, μέχρι που μια μέρα (σήμερα, σύμφωνα με τον Μπεκ, που αναφέρεται συχνά σε αυτό τον λόγο) θα ξυπνήσουμε και θα καταλάβουμε ότι «έχουμε ήδη κομμουνισμό».

To πιο παράδοξο όμως από όλα είναι ότι αυτή η εκ νέου ανακάλυψη του Ψυχρού Πολέμου δουλεύει. Oι οπαδοί του Tea Party σπεύδουν να ξεμπροστιάσουν τους κομμουνιστές στο Δημοκρατικό Κόμμα· στις λίστες με τα μπεστ σέλερ του Amazon, το πολιτικό βιβλίο που βρίσκεται στην κορυφή είναι το The Road to Serfdom, του Φ.Α. Χάγιεκ, ενώ ακόμα και ο πασίγνωστος ραδιοφωνικός αστέρας Ρας Λίμπο έχει αρχίσει να ανησυχεί για τους «κομμουνιστές» κατασκόπους, «που βρίσκονται στη δούλεψη του Βλαντιμίρ Πούτιν».

Γιατί ο κομμουνισμός; Και γιατί τώρα; Στο κάτω κάτω της γραφής, για την ισλαμοφοβία υπήρχαν κάποια προσχήματα που πατούσαν στην πραγματικότητα: οι οπαδοί της τζιχάντ έχουν σκοτώσει, τωόντι, χιλιάδες Αμερικανούς. Αλλά ασφαλώς δεν υπήρξαν κομμουνιστές στα αεροπλάνα που έπληξαν το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και, πολύ περισσότερο, δεν υπάρχει σήμερα περίπου κανένας κομμουνιστής οπουδήποτε στις ΗΠΑ, ενώ είναι εξαιρετικά λίγοι και στην πρώην ΕΣΣΔ. Στ’ αλήθεια, εάν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο μπορούν να συμφωνήσουν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Μπαράκ Ομπάμα είναι ο ενθουσιασμός τους γι’ αυτό που ο πρώτος (στο Νταβός!) αποκάλεσε «πνεύμα της ελεύθερης επιχείρησης». Και όμως, όπως ο αντισημιτισμός χωρίς Εβραίους, ο αντικομμουνισμός χωρίς κομμουνιστές είναι παρών, παίζοντας σημαντικό πολιτικό ρόλο στη Δεξιά, ιδίως στο κομμάτι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αντι-νεοφιλελεύθερη Δεξιά.

Συνέχεια ανάγνωσης