Ζητήματα τιμής και συνείδησης

Standard

της Μαρίας Καλαντζοπούλου

Πράξη Πρώτη-Τιμή Πρώτη. 25.1.2015. Εθνικές εκλογές. Ένα κόμμα, για πρώτη φορά ένα κόμμα της Αριστεράς, αναδεικνύεται πρώτο. Το πολιτειακό πρωτόκολλο, εκείνη την πρώτη στιγμή, επιτάσσει την ενημέρωση του Προέδρου της Δημοκρατίας από τον επικεφαλής του πλειοψηφούντος κόμματος για το αποτέλεσμα, τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης και την ύπαρξη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που θα παράσχει την «δεδηλωμένη». Βάσει αυτών, ο Πρόεδρος εμπιστεύεται στον αρχηγό αυτού του κόμματος τα καθήκοντα του πρωθυπουργού και του αναθέτει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Τι μένει; Ένα τελετουργικό, μια δημόσια υπόσχεση: η έν-ορκη (σε τι;) διαβεβαίωση συμμόρφωσης του πρωθυπουργού με το καταστατικό «ευαγγέλιο» του κράτους, το Σύνταγμα και τους Νόμους, για την υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος, του «γενικού συμφέροντος του ελληνικού λαού». Όπερ και εγένετο.      

Τελετές σαν κι αυτήν έχουν πραγματοποιηθεί αναρίθμητες. Κι όμως, τα αισθήματα που προκάλεσε η συγκεκριμένη ήταν πρωτόγνωρα. Σε ένα κράτος θεωρητικά μόνο ανεξίθρησκο, που μέχρι πρόσφατα η θρησκευτική βάπτιση ήταν πρακτικά υποχρεωτική, μια τέτοιας σημασίας έν-ορκη υπόσχεση για πρώτη φορά δεν ισοδυναμούσε ταυτόχρονα (και περιττά) με δήλωση θρησκεύματος. Έγινε αυτό που πραγματικά είναι: η δημόσια διαβεβαίωση που δίνει ο νέος πρωθυπουργός, ενώπιος ενωπίω με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον ελληνικό λαό και την προσωπική του τιμή και συνείδηση. Γιατί η ανάληψη τέτοιων καθηκόντων, η τήρηση των νόμων και του Συντάγματος και η διασφάλιση του γενικού συμφέροντος, τέτοιο ζήτημα είναι: τιμής και συνείδησης.

Πράξη Δεύτερη-Τιμή Δεύτερη. Για πρώτη φορά πρωθυπουργός προερχόμενος από την Αριστερά. Την ελληνική Αριστερά των αγώνων για την απελευθέρωση από τους ναζί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, για τη «λαοκρατία, την τίμια ζωή». Την ελληνική Αριστερά και την Εθνική Αντίσταση στο σύνολό της, εκεί δηλαδή όπου ενώθηκαν συνειδητοποιημένοι κομμουνιστές του καιρού τους αλλά και δημοκράτες πατριώτες σε κοινό αγώνα. Αυτή την Αριστερά που, παρά την απαράμιλλη συνεισφορά της στην ελευθερία και τη δημοκρατία, διώχθηκε ανηλεώς για τριάντα χρόνια, από εκλεγμένα και μη καθεστώτα. Την ελληνική Αριστερά που πρώτη φορά αναλαμβάνει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Την Αριστερά της ισότητας, της ελευθερίας, της λαϊκής κυριαρχίας και αυτοδιάθεσης, των δικαιωμάτων. Και των ένδοξων νεκρών.

Ο νέος πρωθυπουργός, γεννημένος και μεγαλωμένος μετά το πέρας των διώξεων της ιστορικής ιδεολογικής του παράταξης, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης, δεν διαβεβαιώνει μόνο την πολιτεία και τον σημερινό –ζώντα– λαό. Σπεύδει να διαβεβαιώσει, στην τιμή και τη συνείδησή του, χωρίς λόγια αυτή τη φορά, τους νεκρούς και την Ιστορία. Περνώντας μέσα από το στενό μονοπάτι που περπάτησαν τόσοι μελλοθάνατοι αγωνιστές, στέκεται μπροστά σε έναν χιλιοματωμένο τοίχο στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και παίρνει τη δική του συνειδησιακή αμπάριζα για τη συνέχεια. Η πίστη στη συνέχεια, η υπόσχεση διασφάλισης όλων εκείνων για τα οποία προηγούμενοι από εμάς έχυσαν το αίμα τους στην Καισαριανή και αλλού, ίδιο ζήτημα είναι πάλι: τιμής και συνείδησης.

ΥΓ. Οι τελετουργικές πράξεις έχουν το νόημα που τους δίνεις. Στις 26 Ιανουαρίου του 2015 παρακολουθήσαμε δύο τελετουργικές πράξεις, δύο νοήματα. Δύο τιμές κατατεθειμένες σε μία ιστορία και μία συνείδηση. Διπλή, λοιπόν, και η χαρά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s