Βίντεο και φωτογραφίες από την ολονυκτία του Γέροντος Παστιτσίου

Standard

Περιέχει ποίημα, εμπνευσμένο από την τελευταία Ποιμαντική Εγκύκλιο του Μητροπολίτη Πειραιώς.

Μην το χάσετε!

Επιμέλεια βίντεο: Αρχάγγελος Καλοδούκας

Ένα σωσίβιο από μολύβι

Standard

του Θόδωρου Παρασκευόπουλου

Aντρέ Ντεραίν, «Σπουδή στο γυμνό», 1906

Όλη η συζήτηση που γίνεται για την «επιμήκυνση» του ελληνικού προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής επιβεβαιώνει πλήρως όσα υποστήριζε όχι μόνο η ελληνική αλλά και η ευρωπαϊκή Αριστερά: Ότι αυτό το πρόγραμμα βοήθειας, υποτίθεται, προς την Ελλάδα ήταν, πρώτον, όπως το είχε αποκαλέσει ένας γερμανός βουλευτής της Αριστεράς, ένα «σωσίβιο από μολύβι», το οποίο τραβάει τη χώρα προς τα κάτω. Και, δεύτερον, ότι τα λεφτά τα οποία δόθηκαν για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους είναι πεταμένα. Οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι επιβαρύνθηκαν χωρίς λόγο ή, ακριβέστερα, για έναν και μοναδικό λόγο: να βοηθηθούν οι τράπεζες. Αυτά έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ και αυτά ήταν μέρος της επιχειρηματολογίας του όταν καταψήφισε στη Βουλή μνημόνια και εφαρμοστικούς νόμους· τα ίδια είπαν οι βουλευτές του Μετώπου της Αριστεράς στη Γαλλία και του Die Linke στη Γερμανία. Αυτή ήταν επίσης η επιχειρηματολογία της ολλανδικής Αριστεράς, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, στις πρόσφατες εκλογές. Επιμήκυνση του προγράμματος σημαίνει άλλα δύο χρόνια θυσίες προς όφελος των τραπεζιτών. Συνέχεια ανάγνωσης

Για τη χωροταξική αναδιοργάνωση των πανεπιστημίων

Standard

του Λόη Λαμπριανίδη

Λάιονελ Φάινγκερ, «Πλοία στο λιμάνι», 1963

 Γράφω αυτό το άρθρο αυτό με αφορμή τη «συζήτηση» που γίνεται, εδώ και δυο χρόνια περίπου, αναφορικά με τη διαφαινόμενη πρόθεση της κυβέρνησης επί υπουργίας Διαμαντοπούλου και σήμερα επί Αρβανιτόπουλου για τη χωροταξική και διοικητική αναδιοργάνωση της ανώτατης εκπαίδευσης (σχέδιο Καλλικράτης και τώρα Αθηνά τα οποία όμως δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ). Το θέμα αυτό απασχολεί άμεσα μια πληθώρα συναδέλφων στα περιφερειακά πανεπιστήμια όπου μάλιστα κάποιοι, έχοντας αποκτήσει κάποιες συνήθειες και θεωρώντας ότι μπορεί να αλλάξει δραστικά την καθημερινότητα τους  παρακολουθούν με δισταγμό την όλη συζήτηση. Εδώ θα αναφερθώ μόνο στην επιτακτική αναγκαιότητα για τη χωροταξική αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων, κάτι που μάλιστα θα έπρεπε να είχε γίνει πολλά χρόνια πριν. Συνέχεια ανάγνωσης

Για το νέο κόμμα: Διάλογος πέρα από τα προφανή

Standard

του Δημήτρη Γιατζόγλου

Αντρέ Κερτέζ, «Ακορντεονίστας», 1916

αποσαφηνίσουμε τον στόχο. Το νέο κόμμα συγκροτείται εντός προκαθορισμένων ορίων. Μια προϋπάρχουσα πολιτική δομή, ο υπαρκτός ΣΥΡΙΖΑ, θα μετασχηματιστεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα. Αν αυτός ο μετασχηματισμός θα σημάνει μια «ριζική αναμόρφωση, ώστε να γεννηθεί ένα μαζικό, δημοκρατικό, αριστερό κόμμα», είναι ζήτημα ανοιχτό.

Αυτή η διαδικασία έχει τα πλεονεκτήματά της: υπάρχει μια κοινότητα ιδεών, ένα σημαντικό απόθεμα εμπειριών, μια ιστορικότητα. Όλα αυτά όμως συνυπάρχουν με αρκετές αβεβαιότητες, ασυμφωνίες και αποσιωπήσεις, που λειτουργούν ως αδρανειακή μάζα.

Υπάρχει, βεβαίως, η ώθηση της κοινωνικής δυναμικής και «οι νέες συνθήκες», η επιτάχυνση που η συγκυρία προσδίδει στον πολιτικό χρόνο. Μόνο που ένα εγχείρημα όπως η συγκρότηση ενός αριστερού κόμματος δεν προκύπτει ως αυτόματη αντανάκλαση της «αντικειμενικότητας», ως προσαρμογή στην προφάνεια της συγκυρίας. Η κοινωνική δυναμική πρέπει να γονιμοποιηθεί από ιδέες και να πολιτικοποιηθεί δραστικά. Συνέχεια ανάγνωσης

Η φυσική τάξις των πραγμάτων

Standard

 KI  ΥΣΤΕΡΑ ΓΙΝΑΜΕ ΩΡΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

στον Τόλη

Για μερικούς θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της ευτυχίας. Κατά κάποιο τρόπο συνάγεται εκ της εικόνος, φυσικά και αβίαστα: Η φάτσα της ηλικιωμένης εκδοχής (της σύγχρονης, μιλώντας σε αφηγηματικό χρόνο) είναι σαφώς η πλέον χαρούμενη, περισσότερο και από αυτή του ανέμελου πιτσιρικιού. Τι άραγε προκαλεί αυτή την ιλαρότητα; Η ανάμνηση των προηγούμενων φωτογραφικών ενσταντανέ, το στοίχημα με τη ζωή που πιθανά είχε βάλει σε καθένα από αυτά; Ένα στοίχημα που κέρδισε: έστι μεν τεκμήριον οράν η φωτογραφία.

Και τι γίνεται όταν διαταράσσεται αυτή η «φυσική τάξις των πραγμάτων»; Όταν στη φωτογραφία που καδράρεις λείπει κάποιο πρόσωπο; Όταν δεν μπορείς, από πολύ νωρίς, να συνοδεύεσαι από τα πιο προσφιλή σου πρόσωπα σε καμιά φωτογραφία; Τι νόημα έχει τότε το οποιοδήποτε στοίχημα;

 Θα θυμηθώ την ρήση του Μ. Καραγάτση πάνω στην οποία έστησε τον «Γιούγκερμαν»: «Η μοίρα των θεών είναι η λήθη, η μοίρα των ανθρώπων ο θάνατος». Ο θάνατος, όπως οι κενές θέσεις των προσώπων στις φωτογραφίες σου. Όπως τα δάκρυα που παίρνουν τις θέσεις τους.  Όπως η αδυναμία να καταλάβεις το γιατί. Συνέχεια ανάγνωσης

Αντιακροδεξιά στρατηγική και αντιφασιστικό μέτωπο

Standard

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Roger de la Fresnaye, «Μάχη», 1911

Απέναντι στην πολιτική αναγέννηση του νεοναζισμού, προς υπεράσπιση δεν είναι απλώς οι μετανάστες, αλλά η δημοκρατία, η ίδια η πολιτική κοινότητα. Το ζητούμενο σήμερα για μια Αριστερά ενός πλειοψηφικού εθνικού ακροατηρίου είναι η συμβολή στη συγκρότηση μιας πλατιάς αντιφασιστικής συμμαχίας. Αλλιώς, μίζερα, θα πρέπει να αναμετριόμαστε διαρκώς με θεωρίες για την «ανομία» και τα «άκρα». Εδώ όμως έχουμε τέσσερα προβλήματα τα οποία θα προσπαθήσω να θέσω με συνοπτικό τρόπο, όχι για αναιρέσω τη λογική του μετώπου, αλλά για να την ενισχύσω: 1) την καθοριστική τομή που επέφερε στον ελληνικό πολιτικό κόσμο το Μνημόνιο, 2) τη «θεωρία των άκρων», 3) την ηθική ανυποληψία του ελληνικού αστικού κόσμου, 4) την αγοραία αντιμνημονιακή ρητορεία εναντίον της υποτέλειας και της κλεπτοκρατίας.

Η τομή του Μνημονίου

1. Το Μνημόνιο επέφερε ή ενέτεινε μια βαθιά διαίρεση στην ελληνική κοινωνία, τόσο στο επίπεδο της υλικής της υπόστασης όσο, κυρίως, σε αυτό της ιδεολογικής της αναπαράστασης. Ένθεν και ένθεν. Εδώ χρειάζεται ψυχραιμία και δεξιοτεχνία, διότι ένα αντιφασιστικό μέτωπο προϋποθέτει συμμαχίες μεταξύ αντιπάλων στην κατεξοχήν τομή της ελληνικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό δεν είναι εύκολο. Για να επέλθει αυτή η συμμαχία πρέπει να συμφωνήσουμε, και η μια και η άλλη πλευρά, σε ένα θέμα: στην ανάδειξη της αντιμετώπισης του νεοναζισμού σε αυτοτελές πολιτικό διακύβευμα, μη υποκείμενο σε συμψηφισμούς εξαιτίας της βαρύτατης πολιτειακής και γενικότερης απαξίας που έχει ως τέτοιο. Εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας υπέρμετρης ηθικοποίησης και αισθητικοποίησης του πολιτικού λόγου καθώς η ως τώρα εμπειρία απομόνωσης του ναζισμού, κυρίως στη Γερμανία και την Αυστρία, κατέστη εφικτή διά της αναγωγής της ιδεολογίας αυτής στο απόλυτο κακό με όρους σχεδόν μεταφυσικούς και με υπολογίσιμο κόστος στον τομέα των εγγυήσεων και των δικαιωμάτων, καθώς η ποινικοποίηση του λόγου των εν λόγω κομμάτων προτάχθηκε ως συνταγματική επιταγή. Συνέχεια ανάγνωσης

Πτυχές του Παστίτσιου

Standard

του Ιωάννη Σταφίδα

Ο δημιουργός του «Γέροντος Παστιτσίου». Από τη συνέντευκή του στον Κώστα Βαξεβάνη (http://www.koutipandoras.gr/?p=25937)

Έχουν γραφτεί ήδη αρκετά για τον «γέροντα Παστίτσιο». Δεν χρειάζεται, έτσι, να επαναλάβω τα αυτονόητα αλλά και ουσιώδη, ότι δηλαδή η δίωξη πλήττει στην καρδιά του, το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, καθώς η συγκεκριμένη σελίδα δεν περιείχε ούτε απειλές ούτε προτροπές σε βιαιοπραγίες ούτε τίποτα παρόμοιο. Θα περιοριστώ σε δύο πτυχές που νομίζω ότι δεν προσέχτηκαν πολύ.

Το πρώτο είναι ότι ο συλληφθείς δεν μοίραζε φυλλάδια και εικόνες του «γέροντος» στην Ομόνοια, ούτε, έστω, στην κεντρική πλατεία των Ψαχνών. Για να συλληφθεί, χρειάστηκε να κινητοποιηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός του Τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (και εδώ υπάρχει το σοβαρό ζήτημα, εάν το facebook έδωσε τα στοιχεία ή εάν η ΕΛΑΣ τα υφάρπαξε με «ψάρεμα»), εντόπισε τον δράστη, εκδόθηκε ένταλμα, η αστυνομία κατέφθασε σπίτι του, τον συνέλαβε και τον παρέπεμψε στο αυτόφωρο. Η δυσαναλογία με τις  πλημμεληματικού βαθμού κατηγορίες, είναι τερατώδης. Για ποιους έχει κινηθεί ανάλογη διαδικασία, όλα τα τελευταία χρόνια; Για διακινητές παιδικής πορνογραφίας και μεγαλοεκβιαστές, νομίζω. Συνέχεια ανάγνωσης