Ο συνεχιζόμενος εξευτελισμός των οροθετικών γυναικών και του δικαίου

Standard

ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

(αναδημοσίευση από το RedNotebook, http://rnbnet.gr/details.php?id=6481)

του Στρατή Μπουρνάζου

Η είδηση ότι ο Αντώνης Ρουπακιώτης ανέλαβε το Υπουργείο Δικαιοσύνης γέμισε πολλούς με την προσδοκία ότι κάποια πράγματα μπορούν να αλλάξουν, επί το δικαιότερο και ανθρωπινότερο, στο δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα της χώρας. Παρόλο που προσωπικά είμαι μάλλον σκεπτικός με μια τέτοια  οπτική,[1] δεν μπορούσα να τους αδικήσω. Ο Α. Ρουπακιώτης, εκτός από μαχόμενος εργατολόγος, υπήρξε, σε διάφορα πόστα (όπως του προέδρου του ΔΣΑ και του μέλους της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων) ένας φωτισμένος νομικός, ένας ευρωπαϊστής αριστερός προσηλωμένος στις αρχές του κράτους δικαίου. Και οι πρώτες δηλώσεις του ως υπουργού, για την ανάγκη αποκατάστασης των συλλογικών συμβάσεων ή  την κατάσταση των φυλακών, ενίσχυαν τέτοιες προσδοκίες

Φράνσις Μπέικον, «Τρεις σπουδές για ένα πορτρέτο του Λούσιαν Φρόυντ»

Μ’ αυτά τα δεδομένα, μπορούσαμε να στοιχηματίσουμε ότι είχε έρθει επιτέλους η ώρα, στην τρομακτική ιστορία της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών, η ελληνική πολιτεία να δείξει μια κάποια μεταμέλεια. Συνέτεινε σε αυτό και το ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης εξέφρασε το ενδιαφέρον του για το ζήτημα, στην Επιτροπή Αλληλεγγύης που τον είχε επισκεφθεί. Έτσι, την Παρασκευή το πρωί, στη Βουλή, περιμέναμε τη θετική ανταπόκρισή του στη σχετική ερώτηση της βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλικής Κατριβάνου. Ήμασταν βέβαιοι. Κακώς όμως. Η ζωή επιφυλάσσει εκπλήξεις. Αντί του υπουργού εμφανίστηκε ο υφυπουργός. Ωστόσο, η έκπληξη, ή μάλλον η κατάπληξη, προήλθε όχι από την παρουσία αλλά από τα λεγόμενα του υφυπουργού Κ. Καργκούνη. Δεν θα σταθώ στο σημείο της ομιλίας όπου υποστήριξε ότι οι συνθήκες κράτησης των οροθετικών γυναικών βελτιώθηκαν σοβαρά. Όχι επειδή το πιστεύω: η πείρα  με έχει κάνει να δυσπιστώ σε τέτοιες υπουργικές και υφυπουργικές διαβεβαιώσεις και να δίνω πολύ μεγαλύτερη βάση σε όσα καταγγέλλει η Επιτροπή Αλληλεγγύης και οι δικηγόροι των κρατούμενων. Αλλά, καθώς κάποια λιγοστά έγιναν, καταλαβαίνω πως ο κάθε αρμόδιος πρέπει να εμφανίσει μια  κάπως ωραιοποιημένη εικόνα, να πει ότι κάτι έκανε –  και ίσως μάλιστα να γίνει κάτι ακόμα μετά τη δημοσιοποίηση του ζητήματος. Ούτε θέλω να σταθώ στη φαιδρή τοποθέτηση του Κ. Καραγκούνη ότι οι κρατούμενες λαμβάνουν «πολύτιμη ψυχοκοινωνική υποστήριξη», αφού… τις επισκέπτεται τακτικά η Επιτροπή Αλληλεγύης: το ισοδύναμο θα ήταν στις διαμαρτυρίες για την  κακή ποιότητα της σίτισης σε ένα κέντρο νεοσυλλέκτων ο στρατοπεδάρχης να απαντούσε ότι το ζήτημα έχει αντιμετωπιστεί με τα ταπεράκια που κουβαλάνε οι μαμάδες των φαντάρων στα επισκεπτήρια. Συνέχεια ανάγνωσης

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη

Standard

Η «Ριβιέρα», από τη βεράντα των «Ενθεμάτων», 26.7.2012. Φωτογραφία της Ιωάννας Μεϊτάνη

Φίλοι-ες και αναγνώστες-ριες των «Ενθεμάτων», η κυριότερη λειτουργία του ενθέτου μας τον Αύγουστο θα είναι η απουσία του. Επίσης, η κυριότερη λειτουργία του γνωστού και αγαπημένου εντευκτηρίου των «Ενθεμάτων», πάλι κατά τον Αύγουστο, θα είναι ότι από τη βεράντα του, στην οποία δεν θα είναι κανείς, φαίνεται σε κάτοψη (και ωραία άποψη) ο θερινός κινηματογράφος «Ριβιέρα», όπου θα μπορείτε να απολαμβάνετε γρανίτες, μπίρες και τέρψη των αισθήσεων. Όπως λένε και τα ψάρια που έχουν μόλις βγει από τη φλεγόμεη γυάλα, ευτυχώς προλάβαμε και σωθήκαμε.

Ραντεβού το Σεπτέμβρη με νέες περιπέτειες. Από τα βάθη της διανόησης όλης της Σ.Ο. των «Ενθεμάτων», με φίλια αισθήματα, καλή απαγκίστρωση.

Στα τελευταία θερινά Ενθέματα, Κυριακή 29 Ιουλίου

Standard

Η «Ριβιέρα», από τη βεράντα των «Ενθεμάτων», 26.7.2012. Φωτογραφία της Ιωάννας Μεϊτάνη

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Θερινό σημειωματάριο – Πολιτική και συναίσθημα: Νικόλας Σεβαστάκης

Ιστορίες από μια ανθρώπινη Κυψέλη: Θανάσης Καλαφάτης

Μπορούν να πετάξουν οι άνθρωποι; Χριστόφορος Παπαδόπουλος

Από την «επανάσταση του αυτονόητου» στη «μάχη του πρωτοφανούς»: Γιώργος Κατσαμπέκης

Το τέλος της γιορτής: Στρατής Μπουρνάζος

Το βαθύ ποτάμι: Ιωάννα Μεϊτάνη

Διαπραγμάτευση, κοινωνικός συνασπισμός, πολιτική συμμαχία, ηγεμονία: Θανάσης Μποχώτης

Για τον πολιτισμό: Κάποιες πρώτες, κι ελπίζω όχι πολύ σκόρπιες, σκέψεις: Νίκος Πολίτης

Πώς γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις οι καλές: Άγγελος Τσέκερης

ΘΕΡΙΝΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ: Πολιτική και Συναίσθημα

Standard

 του Νικόλα Σεβαστάκη     

 

Μαξ Μπέκμαν, «Η Κάθυ, ντυμένη στα γαλάζια, μέσα σε μια βάρκα», 1926

H ανακύκλωση του «φιλελεύθερου Κέντρου». Διαρκής και λυπηρή απομάκρυνση της «μεταρρυθμιστικής» και «υπεύθυνης Αριστεράς» από την Αριστερά. Ήδη όμως από τις μέρες της κυβέρνησης Παπαδήμου, στα διαδικτυακά στέκια αυτού του χώρου, παρατηρούσε κανείς να νεκρανασταίνονται μια μια οι ευρεσιτεχνίες του μπλερισμού ή της «προοδευτικής» συνέχειας του θατσερισμού. Να, για παράδειγμα, οι προ εικοσαετίας αναλύσεις περί ύπαρξης δύο κοινωνιών, της καθυστερημένης και αργόστροφης και της άλλης, της κοινωνίας των παραγωγικών και ευφυών που δεν τους αφήνουν να διακριθούν και να ηγηθούν. Τώρα ωστόσο τα ίδια ξόρκια επαναλαμβάνονται σε συνθήκες μακάβριας πτώσης της μεσαίας τάξης και οικονομικής εξάντλησης για μεγάλα τμήματα του λαού. Και σε ένα περιβάλλον επανεμφάνισης των συσσιτίων και με 1.200.000 ανέργους ξενίζει ακόμη περισσότερο ο υπερβατικός οίστρος των οπαδών του «δυναμικού Κέντρου». Ενώ μαζί με αυτήν επιστρέφει και ο μύθος της ευεργετικής ιδιωτικοποίησης ως να μην υπήρξε καμιά μεγάλη κρίση, κανένας ισχυρός κλονισμός στα δόγματα και στις λειτουργίες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Η λύση του κοινωνικού προβλήματος επαφίεται στη φαντασίωση της ανεμπόδιστης ροής ιδιωτικών επενδύσεων πίσω από την οποία κρύβεται δυστυχώς αυτό που δήλωσε προ κάποιων εβδομάδων η Μέρκελ: ότι για τους αποτυχημένους της νότιας Ευρώπης το πρότυπο θα έπρεπε να είναι η… Ινδονησία! Έτσι λοιπόν ο όψιμος ευρωπαϊσμός φτάνει στο σημείο της θλιβερής του αυτοαναίρεσης. προτρέποντας στη γενική εκποίηση όλων όσων άξιζαν στην ευρωπαϊκή κληρονομιά. Συνέχεια ανάγνωσης

Ιστορίες από μια ανθρώπινη Κυψέλη

Standard

του Θανάση Καλαφάτη

Βάσω Κατράκη, «Κορίτσια στο μπαλκόνι», 1942

Η προφορική ιστορία έχει τη δική της ιστορία, σύντομη αλλά ενδιαφέρουσα — και αρκετά συζητημένη. Μετά την πρώτη και πολλά υποσχόμενη εμφάνισή της σαν μια καινούργια επιστημονική πειθαρχία, τα τελευταία χρόνια, και αφού πέρασε μια περίοδο κάμψης, η προφορική ιστορία επανέρχεται σήμερα, για να συμπληρώσει και να δώσει απαντήσεις εκεί που η γραπτή ιστορία των τεκμηρίων και των αρχείων έχει τις δικές της δυσκολίες. Γνωστές είναι και οι αδυναμίες της προφορικής ιστορίας· ο διάλογος και οι αντιπαραθέσεις συνεχίζονται.

Η προφορική ιστορία έχει και στη χώρα μας συγκεντρώσει το ενδιαφέρον των πανεπιστημιακών τμημάτων, κυρίως των κοινωνικών σχολών, αλλά και ερευνητικών κέντρων και αρχειακών οργανισμών, και υπάρχουν ήδη οι πρώτες συμβολές προς αυτή την κατεύθυνση. Υπάρχουν σήμερα άγραφες ιστορίες κοινωνικών ομάδων που βρίσκονται στη σκιά και ο λόγος τους είναι σιωπηλός: θυματοποιημένες γυναίκες, μάνες, κόρες, παιδιά που συμπαρίστανται σε έγκλειστες πολιτικούς κρατούμενους ή ποινικούς, νέοι μη πολιτικοποιημένοι που κάνουν τη δική τους εξέγερση στο σχολείο, την οικογένεια, τον στρατό, άτομα χωρίς ταυτότητα που εργάζονται περιθωριοποιημένοι χωρίς δικαιώματα και ίδιο λόγο κ.ά. Συνέχεια ανάγνωσης

Μπορούν να πετάξουν οι άνθρωποι;

Standard

του Χριστόφορου Παπαδόπουλου

 Μπορεί ο Ράφτης της Ουλμ να γκρεμοτσακίστηκε στα σκαλιά του Επισκόπου όταν η μηχανή που είχε φτιάξει για να πετάξει απέτυχε, όμως μερικούς αιώνες αργότερα, όπως σημειώνει ο Μπρεχτ, οι άνθρωποι κατάφεραν να πετάξουν. Είναι γνωστό ότι την παραπάνω αλληγορία χρησιμοποίησε ο Ινγκράο όταν διατύπωνε τις αντιρρήσεις του στη μετεξέλιξη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και την εγκατάλειψη της κομμουνιστικής ταυτότητας, για να πείσει ότι κόμματα που προσεγγίζουν την εξουσία, λόγω μαζικότητας και προγράμματος, πρέπει να διατηρούν στο καταστατικό τους DNA την ουτοπία, το στρατηγικό τους όραμα.

Είναι επίσης γνωστές οι συγκρούσεις που προηγήθηκαν της συντηρητικής μετεξέλιξης του Εργατικού Κόμματος της Αγγλίας στους Νέους Εργατικούς και της προγραμματικής εγκατάλειψης του σοσιαλισμού (και των συνδικάτων), όπως είναι γνωστή, στο βαθμό μάλιστα που πολλοί από τους τότε πρωταγωνιστές είναι εν ζωή και αρκετοί πολιτικά δραστήριοι στον ΣΥΡΙΖΑ, η σύγκρουση για το «Κ» στο ΚΚΕ εσωτ., που οδήγησε στη διάσπαση και στη δημιουργία της ΕΑΡ και του ΚΚΕ εσωτ. Αν. Αρ.

 Ανασυνθετικά εγχειρήματα: πολιτική ενότητα και ιδεολογικές ταυτότητες.Ο Συνασπισμός αποτέλεσε ένα πρωτοπόρο ανασυνθετικό εγχείρημα –μετά από εκείνο της προδικτατορικής ΕΔΑ–, που συνάρθρωσε τα δύο βασικά κομμουνιστικά ρεύματα, τους προερχόμενους από το ΚΚΕ, το ΚΚΕ εσωτ. και την ΕΑΡ, παράλληλα βεβαίως με τους ανέντακτους και μικρές τροτσκιστικές ομάδες·τα ζητήματα όμως της ιδεολογικής ταυτότητας επιλύθηκαν ιδρυτικά διαμέσου του συμβιβασμού των κυρίαρχων τάσεων, με τη δημιουργία κόμματος πολιτικής ενότητας — δηλαδή, χωρίς ρητές αναφορές στις παράγωγες ιδεολογίες, παρόλο που στο Καταστατικό και τα ιδρυτικά κείμενα υπήρχαν άτακτες αναφορές στον σοσιαλισμό και τον δημοκρατικό δρόμο. Συνέχεια ανάγνωσης

Από την «επανάσταση του αυτονόητου» στη «μάχη του προφανούς»

Standard

του Γιώργου Κατσαμπέκη

 

 Η πρώτη μάχη που πρέπει να δώσει αυτή η κυβέρνηση είναι η μάχη του προφανούς, του αυτονόητου.

Μαν Ρέι, «Το ποτάμι», 1912

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Αντώνη Σαμαρά και προέρχονται από την ομιλία του στις προγραμματικές δηλώσεις της (συγ)κυβέρνησης των «τριών προθύμων». Μια ομιλία η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να φέρει τον υπότιτλο «η αφόρητη πλήξη της νεοφιλελεύθερης κοινοτοπίας». Γιατί, αλήθεια, τι καινούριο μας είπε ο πρωθυπουργός, το οποίο να μη μας το έχουν ξαναπεί και οι προκάτοχοί του τα τελευταία 15-20 χρόνια; Ήδη από την οχταετία του «εκσυγχρονισμού» (για να μην επιστρέψουμε ως την τριετία Μητσοτάκη) οι κυβερνήσεις της σύγχρονης ελληνικής μεταδημοκρατίας (της «ύστερης» μεταπολίτευσης, όπως εύστοχα την οριοθετεί ο Χριστόφορος Βερναρδάκης στο τελευταίο του βιβλίο, Πολιτικά κόμματα, εκλογές και κομματικό σύστημα. Οι μετασχηματισμοί της πολιτικής αντιπροσώπευσης 1990-2010), η μία μετά την άλλη, δίνουν τη μάχη του «αυτονόητου», του «στεγνού» πραγματισμού και της αλήθειας ενάντια στο υπερφίαλο ψεύδος και τον οραματικό ουτοπισμό των ανεύθυνων λαϊκιστών. Συνέχεια ανάγνωσης